Όλα είναι ίδια…αν δεν τ’ αγαπάς!

Κάθε μέρα, η ίδια και απαράλλαχτη μέρα. Οι ίδιες κινήσεις ξανά και ξανά και ξανά..Ένα ατέρμονο μονοπάτι το οποίο διαβαίνει ο καθένας μας προσωπικά. Ρούχα..τα ίδια χρώματα..το ίδιο ύφασμα..ανακυκλώνεται γύρω από διαφορετικούς συνδυασμούς. Τα μάτια είναι πλέον κουρασμένα να ‘διαβάζουν’ το ίδιο βιβλίο της ρουτίνας. Ξαφνικά, ακούγεται μια σιγανή φωνή, η οποία είναι ολοένα και αυξανόμενη και…αυξάνεται..κι άλλο..κι ακόμα λίγο κι ακόμα περισσότερο, ώσπου….ENOUGH IS ENOUGH!

Σκέφτεσαι…αυτό είναι η ζωή μου; Έτσι θα κυλάει από εδώ και στο εξής η πορεία στο δύσβατο μονοπάτι που λέγεται «ΖΩΗ»; Που είναι ο ενθουσιασμός, που χάθηκε η ελπίδα, το φως και τα όνειρα; Δε μπορεί να είναι όλα πλέον παρελθόν, διότι η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Το λέει και ο λαός, το λένε όλοι. Θα ψάξω να βρω τη χαμένη μου ελπίδα, τα χαμένα μου όνειρα και στόχους. Είμαι πλέον έτοιμος για το επόμενο βήμα. Θέλω να δώσω στη ζωή μου λίγο χρώμα, λίγη ζωντάνια και προπάντων να μάθω κάπως ν’ αγαπώ, να εκφράζω τα συναισθήματά μου σε κάποιον, ώστε να ξεκινήσει το «εγώ» μου να παίρνει διαστάσεις του «εμείς».

Ξεκινάει λοιπόν η επόμενη μέρα με άλλη διάθεση, άλλες σκέψεις και βλέψεις.

Η επιλογή των ρούχων για την δουλειά φαντάζει ένα ωραίο, πρωινό παιχνιδάκι με το οποίο αξίζει κανείς να ασχοληθεί περισσότερο, ώστε να γίνει πιο όμορφος τόσο έξω όσο και «μέσα» σου. Στο δρόμο για τη δουλειά απολαμβάνεις πρώτη φορά τους δρόμους, τον γαλανό ουρανό και τον ήλιο που σε πανιάζει με τις αχτίδες του κατά τη διάρκεια της οδήγησης, τα μικρά παιδιά που διαβαίνουν τους δρόμους με κατεύθυνση στα επιμορφωτικά σχολεία. Ακόμα και η κίνηση στο δρόμο, το γνωστό, εκνευριστικό και καθημερινό μποτιλιάρισμα δεν σου προκαλεί πλέον τόσο εκνευρισμό, όσο πρότερα. Οι αύρες όλων των υλικών και άυλων σωμάτων γύρω σου ξαφνικά έχουν όλες τους φωτεινά, έντονα και χαρούμενα χρώματα. Και η δική σου όμως αύρα, είναι και εκείνη διαφορετική σήμερα, πιο όμορφη, πιο γαλήνια, πιο ήρεμη.

Η δουλειά στο γραφείο φαίνεται πια διασκεδαστική, ενδιαφέρουσα. Γράφεις, τυπώνεις και κατηγοριοποιείς τα πάντα αναλυτικότατα δίχως καμιά γκρίνια. Σε όλο αυτό το πνεύμα αισιοδοξίας, χαράς, ηρεμίας και γαλήνης κάτι έρχεται με τόση ορμή προς το μέρος σου να διαταράξει τη ψυχή σου. Νιώθεις να τρέμεις, τα πόδια σου δεν σε κρατούν και όλο σου το σώμα πάλλεται δυνατά στο αντίκρισμα των βαθυγάλανων ματιών της. Την παρατηρείς από την κορφή ως τα νύχια και διαπιστώνεις πως καθετί πάνω της φαντάζει εξωπραγματικό, υπερφυσικό και απόλυτα τέλειο. Το περπάτημά της, ο αέρας που αποπνέει στην περιβάλλουσα ατμόσφαιρα, οι αναλογίες της, το βαθυστόχαστο πρόσωπό της, τα καταγάλανα μάτια της εκπνέουν κάτι το πανέμορφο, σκέφτεσαι. Θέλεις απεγνωσμένα να την πλησιάσεις, να της μιλήσεις, να την αγκαλιάσεις τόσο ώστε να μην διαχωριστείτε ποτέ ξανά.

Μετά από λίγες στιγμές αυτοεπεξεργασίας και προσπάθειας για εξύψωση της αυτοεκτίμησης, αποφασίζεις να τη γνωρίσεις. Συνειδητοποιείς πως ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος θα πρέπει να μοιράζεται την καθημερινότητά του, τα προβλήματα που προκύπτουν διαρκώς. Το «εμείς» υπερτερεί του «εγώ» από κάθε πλευρά, διότι το «δύο» είναι εκ των προτέρων μεγαλύτερο του «ενός». Πόσα πράγματα χάνουμε όταν κλεινόμαστε στον εαυτό μας, όταν επιλέγουμε την μοναξιά και τη μοναχικότητα σαν τρόπο ζωής. Οι εφήμερες ανθρώπινες επαφές, κάθε είδους, δεν προσφέρουν τίποτα το αξιοζήλευτο, τίποτα το ουσιώδες στον άνθρωπο και ακόμα χειρότερα, ο ίδιος αναλώνεται χωρίς νόημα. Αντιθέτως, όταν βρεις έναν άνθρωπο με τον οποίο θα μοιράζεσαι τα συναισθήματά σου, τους προβληματισμούς και ανασφάλειες σου, έχεις κάνει ένα μικρό, αλλά και ταυτόχρονα μεγάλο βήμα προς την πραγματική ευτυχία.

Με ορμή να «ανοίξεις» μια νέα πόρτα στη ζωή σου, ώστε να διαγράψεις ένα νέο μονοπάτι, αποφασίζεις να κάνεις το μεγάλο βήμα. Σηκώνεσαι από την καρέκλα, αφήνοντας πίσω την παλιά, μοναχική ζωή σου, ορθώνεις το ανάστημά σου και την πλησιάζεις δειλά δειλά. «Καλημέρα, σήμερα είναι μια καινούρια μέρα. Θα ήθελες να την απολαύσουμε παρέα;»

 

 

 

 

 

Tags:

  • Παναγιώτα Χατζή

    Γεννημένη στην όμορφη Λάρισα, με λαχτάρα για γνώση και μάθηση, τέτοια που σε πιάνει όταν συναντάς κάποιον Λαρισαίο για πρώτη φορά. Ερασιτέχνης προς το παρόν, δηλώνει με θέρμη το πάθος της για τη δημοσιογραφία και το κυνήγι στο άγνωστο.

  • Show Comments

  • Καλλιοπη Κουντουρογιαννη
    Καλλιοπη Κουντουρογιαννη

    Εισαι απλα…υπεροχη!!!

  • Παναγιώτα
    Παναγιώτα

    Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!
    Με ενθαρρύνετε ιδιαίτερα να συνεχίσω να αρθρογραφώ.

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Ads

You May Also Like

Γη Θεραπαινίς: Δημιουργώντας ένα αγρόκτημα για τον αυτισμό!

Η «Γη Θεραπαινίς» είναι ένα σωματείο το οποίο δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 2017 από ...

Επιλογές από καρδιάς!Τα Καφεκοπτεία Λουμίδη δημιουργούν για τη γιορτή του Βαλεντίνου!

Η αγαπημένη γιορτή για τους ερωτευμένους πλησιάζει και τα Καφεκοπτεία Λουμίδη συμμετέχουν στον εορτασμό ...

Ποιο είναι το οικολογικό αρωματικό που απαλλάσσει από τις δυσάρεστες μυρωδιές το ψυγείο;

Η αποθήκευση διαφορετικών ειδών τροφίμων μέσα στο ψυγείο μπορεί να παράγει ένα δυσάρεστο μείγμα ...

Η διαφήμιση που θα σε κάνει να αναρωτηθείς αν φέρεσαι καλά στους ανθρώπους που αγαπάς

Το πόσο σύντομη είναι η ζωή το γνωρίζουμε όλοι. Πόσοι όμως το έχουμε πραγματικά συνειδητοποιήσει; ...

Το θες ή το έχεις ανάγκη τελικά;

Στη σήμερων ημέρα κάθε νέος λοιπόν αναζητά ευκαιρίες για επαγγελματική αποκατάσταση με κάθε τρόπο, ...