Λεονάρδο Παδούρα:Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά

Το βιβλίο είναι ένα κατηγορώ για τον Σταλινισμό. Αποδίδει πολύ καλά το κλίμα της εποχής και στον πυρήνα του έχει ποιότητα.

Κούβα, 1977. Ο Ιβάν παλεύει να βγάλει τα προς το ζην και όποτε βρίσκει ευκαιρία περιπλανιέται στην αγαπημένη του παραλία, έξω από την Αβάνα. Εκεί γνωρίζει έναν παράξενο άνθρωπο που του διηγείται μια ιστορία: την ιστορία του Ραμόν Μερκαντέρ, του δολοφόνου του Τρότσκι, από τότε που, νεαρός κομμουνιστής, αγωνιζόταν στον Ισπανικό Εμφύλιο μέχρι την εποχή που βγαίνει από τις φυλακές του Μεξικού και καταφεύγει στη Μόσχα. Πώς όμως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να γνωρίζει πράγματα που μόνο κάποιος που ήταν παρών στα γεγονότα μπορεί να γνωρίζει; Με αφορμή ένα πραγματικό γεγονός, ο Λεονάρδο Παδούρα χτίζει μια ιστορία στην οποία συναντιούνται οι ζωές τριών ανθρώπων: του Τρότσκι, από τότε που φεύγει στην εξορία μέχρι τη στιγμή που δολοφονείται στο Κογιοακάν του Μεξικού, του Ραμόν Μερκαντέρ, που εκπαιδεύτηκε από τις σοβιετικές μυστικές υπηρεσίες για να δολοφονήσει τον Τρότσκι, και του νεαρού Κουβανού Ιβάν, που θα γίνει ο θεματοφύλακας αυτής της μυστικής και επικίνδυνης ιστορίας. Πάνω απ’ όλα όμως, το βιβλίο είναι ένα ερωτηματικό γεμάτο θλίψη για τη μεγάλη ουτοπία του 20ού αιώνα -την ουτοπία μιας πιο δίκαιης κοινωνίας-που όμως διαστρεβλώθηκε και χάθηκε. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«[…] Ο Παδούρα δεν γράφει ιστορική μελέτη, αλλά μυθιστόρημα με στοιχεία θρίλερ. Μολονότι οι ήρωές του είναι υπαρκτά πρόσωπα, παρ’ ότι αφηγείται πραγματικά επεισόδια αναφέροντας χρονολογίες, αρκετά από τα γεγονότα είναι επινοημένα. Το τονίζει ο ίδιος στο Σημείωμα του τέλους, όταν επιμένει πως η ιστορία του «έχει οργανωθεί σύμφωνα με τις ελευθερίες και τις απαιτήσεις της μυθοπλασίας». Στην πραγματικότητα ο συγγραφέας, ο οποίος συνέλαβε την ιδέα στα τέλη του 20ού αιώνα, όταν η Κούβα υπέφερε τα πάνδεινα στη λεγόμενη «ειδική περίοδο», μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, έγραψε το μυθιστόρημά του για έναν σοβαρότατο λόγο: χρησιμοποίησε τη δολοφονία του Τρότσκι ως πρόσχημα. Ήθελε να μιλήσει για την άνοδο, την ακμή και την πτώση του κομμουνισμού και να πραγματευτεί «τη διαστροφή της ουτοπίας του 20ού αιώνα», όπως υπογραμμίζει, της «διαδικασίας στην οποία πολλοί επένδυσαν τις ελπίδες τους και τόσοι από μας έχουμε χάσει όνειρα, χρόνια, ακόμη και αίμα και ζωή». Ο Παδούρα δεν καταγγέλλει, ούτε μεμψιμοιρεί. Τον ήρωά του, τον φανατικό οπαδό του Στάλιν, τον αντιμετωπίζει με συμπόνια. Τον χαρακτηρίζει κι αυτόν θύμα του παράφρονος Γεωργιανού ο οποίος δεν σκότωσε μόνο εκατομμύρια συμπατριώτες του, μα αμαύρωσε και την εικόνα της πατρίδας του.» (Από κείμενο του ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ, στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 1-1-2012)

Είχα μάθει ότι το αληθινό μεγαλείο του ανθρώπου βρίσκεται στην άνευ όρων καλοσύνη, στην ικανότητα να δίνει σ’ αυτούς που δεν έχουν τίποτα.

Όχι όμως εκείνο που μας περισσεύει, αλλά ένα κομμάτι από τα λίγα που έχουμε.

Να δίνουμε μέχρι να πονέσουμε.

Και με αυτή την πράξη να μην κάνουμε πολιτική.

Ούτε να επιδιώκουμε κάποια πρωτεία.

Πολύ δε περισσότερο να μην εφαρμόζουμε την ανέντιμη φιλοσοφία που υποχρεώνει τους υπόλοιπους να αποδέχονται τη δική μας αντίληψη για το καλό και την αλήθεια, επειδή (νομίζουμε ότι) είναι οι μοναδικές πιθανές.

Και επειδή, επιπλέον, πρέπει οι άλλοι να είναι ευγνώμονες προς εμάς για εκείνο που τους δώσαμε, ακόμα κι όταν οι ίδιοι δεν το έχουν ζητήσει.

Και παρ’όλο που ήξερα ότι η κοσμογονία μου ήταν, σε τελική ανάλυση, εντελώς ανεφάρμοστη (τι διάβολο θα κάνουμε με την οικονομία, το χρήμα, την ιδιοκτησία;, τι θα κάνουμε για να λειτουργήσει όλο αυτό το σύστημα; και τι σκατά θα γίνει με τα πνεύματα που το πεπρωμένο τους είναι προκαθορισμένο και με τους εκ γενετής καριόληδες;), ένιωθα ικανοποίηση όταν σκεφτόμουν πως ίσως κάποια μέρα ο άνθρωπος μπορεί να καλλιεργούσε αυτή τη φιλοσοφία που μου φαινόταν τόσο στοιχειώδης, χωρίς να υποστεί τους πόνους μιάς γέννας ούτε τα τραύματα της υποχρεωτικότητας: από καθαρή και ελεύθερη επιλογή, από ηθική ανάγκη να είναι αλληλέγγυος και δημοκρατικός.

Διανοητικές μαλακίες δικές μου….
Λεονάρδο Παδούρα

Πηγές:o-klooun.com (επισκεφτείτε το αξίζει)!, To vima

Διαβάστε, επίσης:Γιάννης Νικολάου – Μικαέλα Δαρμάνη: “Ερωτόκριτος Και Αρετούσα”

Tags:

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Ads

You May Also Like

Στον ρόλο της Κλεοπάτρας η Γκαλ Γκαντότ

Η σκηνοθέτρια της ταινίας »Wonder Woman» θα συνεργαστεί ξανά με την ηθοποιό που υποδύεται ...

Ο εικονογράφος Kamwei Fong φτιάχνει χνουδωτές γάτες από μελάνη

Ο Kamwei Fong είναι εικονογράφος και ζει στην Κουάλα Λουμπούρ, την πρωτεύουσα της Μαλαισίας. ...

Ντέιβιντ Χόκνεϊ: Σπάνιος πίνακας του σε δημοπρασία

Την πώληση έργων του 20ου αιώνα και Σύγχρονης Τέχνης στη Νέα Υόρκη, θα διοργανώσει ...

Έξαλλη η Σκορδά: Τους πήρα τηλέφωνο και τους είπα πως είναι τραγικοί

Η Φαίη Σκορδά σπάνια ξεσπάει δημοσίως αλλά το πρωί της Τρίτης μέσα από την εκπομπή της ...

“Replay (Acoustic Version by AlexSimonBass)”

Το «Replay», το τραγούδι με το οποίο η Τάμτα εκπροσώπησε την Κύπρο στον 64οΔιαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision και που ...