Γωγώ Ατζολετάκη: «Μέσα σ’ όλα ήμουνα και όμορφη. Δεν ήταν και κανένα έγκλημα»

Η ηθοποιός και συγγραφέας, Γωγώ Ατζολετάκη, ανοίγει το πολιτιστικό λεξικό της κουλτούρας στο... «λήμμα» της διανόησης, με γλωσσολογικό βοηθό το Newslink.gr και τον δημοσιογράφο Νίκο Κολίτση, σε μια αποκλειστική και ουχί «Ψευτοσπουδαία» συνέντευξη από καρδιάς...

Η ηθοποιός και συγγραφέας, Γωγώ Ατζολετάκη, ανοίγει το πολιτιστικό λεξικό της κουλτούρας στο… «λήμμα» της διανόησης, με γλωσσολογικό βοηθό το Newslink.gr και τον δημοσιογράφο Νίκο Κολίτση, σε μια αποκλειστική και ουχί «Ψευτοσπουδαία» συνέντευξη από καρδιάς, μεταξύ άλλων, για τις διαχωριστικές γραμμές, το ΣΥΝ- και το ΑΝΤ-, την Κρήτη… εκτός Κρήτης, την ιατρική, τον έρωτα και τη «θεραπεία» του θεάτρου, τα «καταφύγια», τη Μαίρη Βιδάλη, το Μπλε λιμανάκι της Ραφήνας και την Ερεσσό της Λέσβου,  τα ζώα, την ομορφιά, την «πνοή Θεού», τον συγγραφικό «Παράδεισο», τη χορτοφαγία, την προσφορά στον συνάνθρωπο και τους «ραδιοφωνικούς φίλους», γιατί στην τελική… «τους ουσιαστικά καλλιεργημένους ανθρώπους τους συναντούμε σπάνια και σπανιότερα τους ακούμε…»

Πρωταγωνιστείτε στις «Ψευτοσπουδαίες» του Μολιέρου, στο θέατρο ΔΙΑΧΡΟΝΟ, μια διακωμώδηση της ψευτοκουλτούρας και του ψευτοδιανοούμενου. Τι ορίζει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην κουλτούρα και την ψευτοκουλτούρα στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, εντός κι εκτός θεάτρου;

Τη διαχωριστική γραμμή την ορίζουν οι ίδιοι οι άνθρωποι -κουλτουριάρηδες και ψευτοκουλτουριάρηδες- και ο τρόπος που λειτουργούν. Είναι δε ευκρινέστατη, γι’ αυτούς που μπορούν να βλέπουν πίσω από τα παραμορφωτικά κρύσταλλα της βιτρίνας. Γιατί, ερευνώντας τη ρίζα των λέξεων, η λέξη «κουλτούρα» προέρχεται από το λατινικό ρήμα «colere», που σημαίνει καλλιεργώ. Αντίστοιχη της κουλτούρας είναι η ελληνική λέξη «παιδεία». Και οι δύο λέξεις μας οδηγούν στην ουσιαστική καλλιέργεια και παιδεία, όχι στις επιφανειακές γνώσεις και στα πασαλείμματα…

Εκεί έγκειται ακριβώς και η διαφορά μεταξύ του πραγματικά διανοούμενου και του ψευτοδιανοούμενου. Ο πρώτος (ο διανοούμενος) ερευνά, στοχάζεται, είναι ολιγομίλητος, ζυγίζει το λόγο του πριν τον εκστομίσει και έχει βαθιά συναίσθηση του «εν οίδα ότι ουδέν οίδα».

Ο δεύτερος (ο ψευτοδιανοούμενος) έχει έπαρση, νομίζει ότι τα ξέρει όλα, μιλά ακατάπαυστα επί παντός του επιστητού, γίνεται επικριτικός, χλευάζει, υποτιμά τους άλλους και θεωρεί τον εαυτό του «καλλιεργημένο», επειδή έχει πέντε έξι γνώσεις κι αυτές στραβές.

Για την ελληνική πραγματικότητα που με ρωτάτε… θαρρώ πως βρίθουν οι ψευτοδιανοούμενοι σε όλους τους χώρους. Τους ουσιαστικά καλλιεργημένους τους συναντούμε σπάνια και σπανιότερα τους ακούμε… Γιατί επιλέγουν την απομόνωση και τη σιωπή.

Δυστυχώς, σε όλες τις εποχές -και όχι μόνο στην εποχή του Μολιέρου- η πλειονότητα των ανθρώπων εργάζεται πάνω στο «φαίνεσθαι» και όχι στο «είναι».

Βρίσκεστε για πρώτη φορά επί σκηνής με τη Μαίρη Βιδάλη. Ποιο είναι το αποτύπωμα της θεατρικής συνεργασίας σας; Υπάρχει περιθώριο αληθινών σχέσεων στην ανταγωνιστική επαγγελματική καθημερινότητα;

Πρώτα απ’ όλα ευχαριστώ τη Μαίρη Βιδάλη, που μου έδωσε την ευκαιρία να παίξω έναν από τους ωραιότερους και τους πιο ενδιαφέροντες ρόλους της καριέρας μου, τη Μολιερική «Φιλαμίντη» στις «Ψευτοσπουδαίες». Αυτός είναι ο δεύτερος ρόλος σε έργο του Μολιέρου που παίζω -ο πρώτος ήταν η «Νικολέτα» στον «Αρχοντοχωριάτη»-.

Όσο για τη συνεργασία μας, είναι άψογη. Η Μαίρη είναι εξαιρετική συνεργάτης. Μ’ έχει εντυπωσιάσει η ευγένειά της, η γενναιοδωρία της και η αρχοντιά της… Βεβαίως υπάρχει περιθώριο αληθινών σχέσεων σε μια συνεργασία… Αλίμονο αν δεν υπήρχε. Τότε ο ένας θα έτρωγε μονίμως τις σάρκες του άλλου… Προσωπικά δηλώνω πως δεν είμαι καθόλου ανταγωνιστική, ποτέ δεν ήμουνα και αυτό το ξέρουν όσοι συνεργάστηκαν μαζί μου. Στο θέατρο -και σε κάθε άλλη ομαδική δραστηριότητα- οφείλουμε να είμαστε Συν- αγωνιστές και όχι Αντ- αγωνιστές. Μόνο κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου, θα πάμε μπροστά και θα φτάσουμε στο στόχο μας. Ιδιαίτερα για το θέατρο, συνηθίζουμε να λέμε πως: «Το καλό παρασκήνιο φαίνεται στο προσκήνιο». Δηλαδή, αν οι σχέσεις των ηθοποιών πίσω από την κουίντα είναι καλές, αυτό το εισπράττει μ’ έναν μαγικό τρόπο ο θεατής… Κι αυτό συμβαίνει στην παράστασή μας. Υπάρχει μια χαρά κι ένα κέφι στη σκηνή… κι αυτό είναι, σαφώς, αποτέλεσμα των καλών σχέσεων μεταξύ μας… όλα τα παιδιά του θιάσου είναι υπέροχοι συνεργάτες.

Κατάγεστε από τη Σητεία της Κρήτης. Οι Κρητικοί είναι τελικά διαφορετικοί… εκτός Κρήτης ή αυτό συνιστά ένα ακόμη στερεότυπο; Ποια χαρακτηριστικά της κρητικής καταγωγής σας έχετε ενσωματώσει και διατηρείτε μέχρι σήμερα;

Χα, χα, χα… Συγνώμη που γελώ, αλλά αυτό είναι γεγονός. Οι Κρητικοί εκτός Κρήτης, είναι άλλοι άνθρωποι. Ίσως επειδή δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν, αντίθετα, τους ενώνει η μεγάλη αγάπη και το δέσιμο με το νησί τους και υποστηρίζονται Απίστευτα (με Α κεφαλαίο). Εντός Κρήτης -τολμώ να πω- υπάρχει μια φαγωμάρα… Και σε πολλές περιπτώσεις μια μισαλλοδοξία. Αλλά αυτό, νομίζω, συμβαίνει παντού.

Από την κρητική μου καταγωγή κρατώ τις μνήμες ενός λιτού βίου χωρίς πολλές απαιτήσεις. Μια λιτή διατροφή, επίσης, βασισμένη στα προϊόντα της γης και μια έντονη αίσθηση φιλοξενίας και γενναιοδωρίας.

Πόσο διαφορετική  θα ήταν η ζωή σας σήμερα, αν είχατε γίνει γιατρός κι όχι ηθοποιός; Yπήρξαν δύσκολες στιγμές που σκεφτήκατε ότι θα ήταν καλύτερο να είχατε γίνει γιατρός;

Το να γίνω γιατρός, ήταν το άλλο μου όνειρο. Πιστεύω πως θα ήμουν μια καλή γιατρός, γιατί αγαπώ τον άνθρωπο. Μια φτωχή γιατρός βέβαια, σίγουρα, γιατί σ’ ένα μεγάλο ποσοστό θα προσέφερα τις υπηρεσίες μου δωρεάν… Ένας άλλος τομέας που μ’ ενδιέφερε, επίσης, στο χώρο της ιατρικής, ήταν η έρευνα. Μπορεί να αφοσιωνόμουν στην έρευνα… με φιλοδοξία, για παράδειγμα, να γίνω μια νέα Μαρία Κιουρί ή ένας Γιώργος Παπανικολάου. Να έκανα μια ανακάλυψη, που θα έσωζε ζωές…

Όχι, όμως… Δεν το μετάνιωσα ούτε μισή στιγμή, που τελικά ασχολήθηκα με το θέατρο και την υποκριτική. Το θέατρο είναι Μεγάλος Έρωτας. Και υπό μίαν έννοια και η τέχνη του θεάτρου είναι θεραπευτική, ψυχαγωγική. Συμβάλλει στην αγωγή της ψυχής, στην ανάταση, στην αποφόρτιση. Λίγο είναι αυτό;

Η θάλασσα είναι το καταφύγιό σας. Έχετε βρει ισοδύναμες θάλασσες… αντικατάστασης στην Αττική και την ηπειρωτική Ελλάδα, με τις αντίστοιχες της Κρήτης; Ποια άλλα «καταφύγια» διαθέτετε;

Η θάλασσα ήταν πάντοτε για μένα, όντως, τόπος καταφυγής και λύτρωση. Όσο σκουτουριασμένη και να ‘μαι από τα διάφορα της καθημερινότητας, όταν μπαίνω στη θάλασσα γίνομαι άλλος άνθρωπος. Με αναζωογονεί, με «καθαίρει». Μην ξεχνάμε την καθαρτική δράση του νερού, γενικά.

Και φυσικά έχω κολυμπήσει σε υπέροχες θάλασσες, εκτός Κρήτης. Ολόκληρη η Ελλάδα μας έχει εκπληκτικές παραλίες. Έχετε κολυμπήσει στην Ερεσσό της Λέσβου;… Τι παραλία… τι πεντακάθαρα νερά…

Εδώ στην Αττική, τα τελευταία πολλά χρόνια κολυμπώ στη Ραφήνα, στο Μπλε λιμανάκι. Το κάναμε στέκι μας -και για χειμερινή κολύμβηση-, όταν ακόμα ήταν παρθένο το μέρος. Κατεβαίναμε κουτρουβαλώντας σχεδόν μέχρι τη θάλασσα. Μετά το ανακάλυψαν κι άλλοι και τώρα πια έχει γίνει ένα είδος πλαζ… Όμως με τις τραγικές φωτιές στο Μάτι… τότε, στις 23 Ιουλίου, κάηκε και το λιμανάκι μας. Στάχτη όλα τα πεύκα και η βλάστηση. Δεν κατέβηκα να το δω, δεν άντεχα… Τώρα, με τις πολλές βροχές, μου λένε οι φίλοι μου ότι πρασίνισε. Με χαμηλή βλάστηση όμως. Πεύκα θα κάνουμε πολύ καιρό να ξαναδούμε.

Άλλο καταφύγιο για μένα είναι η συγγραφή. Όταν γράφω βιβλίο, απομονώνομαι εντελώς. Παίρνω αποστάσεις από την πραγματική ζωή και κλεισμένη στο γραφείο μου, ζω με τους ήρωές μου. Είναι κι αυτό μια μαγική διεργασία… Επίσης, καταφύγιό μου είναι και τα παιδικά μου χρόνια. Τα χρόνια της αθωότητας -εκεί στην Κρήτη- με τον μπαμπά μου, τη μαμά μου και τις αδερφές μου. Πολλές φορές επισκέπτομαι νοερά αυτή την περιοχή της ζωής μου, χώνομαι μέσα και νιώθω τη θαλπωρή και τη ζεστασιά της οικογένειας… τότε που δεν υπήρχαν προβλήματα και βασανιστικές υποχρεώσεις. Μην ξεχνάμε ότι η πιο γλυκιά πατρίδα είναι τα παιδικά μας χρόνια.

«Αν έχετε μια ευγενική ψυχή, θα καταλάβετε μια μέρα πως η μόνη δυνατή ευτυχία είναι η προσφορά του εαυτού σας» (συγγραφέας Γεώργιος Θεοτοκάς). Πώς συνδέεται αυτό με την πολυεπίπεδη ανθρωπιστική σας δράση; Ποιος είναι ο βαθμός κουλτούρας αλληλοβοήθειας που διαπιστώνετε ότι διαθέτουν οι άνθρωποι σήμερα σε μια μεγαλούπολη, όπως είναι η Αθήνα;

Αν διαθέτω μια ευγενική ψυχή, αυτό ας το πουν οι άλλοι, δε θα το πω εγώ. Εγώ αυτό που ξέρω για μένα είναι πως δεν μπορεί να δικαιωθεί η ανθρώπινη ύπαρξη χωρίς την προσφορά και την αλληλεγγύη. Έτσι αποδεικνύεται και η αγάπη. Αγάπη δεν είναι μια κούφια λέξη. Αγάπη σημαίνει πράξη. Σημαίνει: Βάζω τον εαυτό μου στο περιθώριο και προσφέρομαι για τον συνάνθρωπο, χωρίς εγωισμούς και χωρίς να περιμένω ανταπόδοση. Όπου υπάρχει ανάγκη.

Πολλοί άνθρωποι είναι κλεισμένοι στο καβούκι τους και στον μικρόκοσμό τους και δεν ξέρουν -ή δεν τους ενδιαφέρει να ξέρουν- τι συμβαίνει έξω από την πόρτα τους… Αυτό είναι αλήθεια. Όμως υπάρχουν και χιλιάδες που τρέχουν καθημερινά και καλύπτουν ανάγκες, με όποιο τρόπο. Σ’ αυτούς τους χιλιάδες αφανείς ήρωες, σε όλες τις μεγαλουπόλεις και στην περιφέρεια, οφείλεται το ότι δεν έχουμε καταρρεύσει εντελώς στα χρόνια της κρίσης. Όπου το κράτος υστερεί (και ξέρουμε πως υστερεί σε πολλά), τα κενά καλύπτονται από τις Δομές Αλληλεγγύης. Έτσι, άτομα και οικογένειες σε ένδεια δε στερήθηκαν, τουλάχιστον, το ψωμί και το φαγητό τους… μια ζεστή κουβέρτα, ρούχα ή άλλα αναγκαία για την επιβίωσή τους. Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» οφείλουμε βέβαια και στους χορηγούς. Γιατί, αν δεν υπήρχαν αυτοί -βιομηχανίες, αλυσίδες σούπερ μάρκετ, κ.λ.π.- να δίνουν, δε θα μπορούσε να λειτουργήσει η αλληλοβοήθεια. Είμαστε όλοι μια αλυσίδα. Κι ο ένας κρίκος πρέπει να δένει σφιχτά μέσα στον άλλον. Αυτή είναι η απόλυτη έκφραση της αγάπης.

«Η ομορφιά χωρίς χάρη είναι σαν αγκίστρι χωρίς δόλωμα», σύμφωνα με τον Αμερικανό φιλόσοφο. Με διαπιστευτήρια εξωτερικής εμφάνισης, εντός κι εκτός καλλιστείων, τι σας έχει διδάξει η σχέση σας με την ομορφιά και το «φαίνεσθαι» στο πέρασμα των χρόνων; Λειτούργησε θετικά ή αντιμετωπιστήκατε, πολλές φορές, με ρατσιστική διάθεση και προκατάληψη;

Αααχ… Η ομορφιά είναι δώρο Θεού. Κι αν κάποιοι θεωρούν ότι γεννήθηκα όμορφη, ευχαριστώ το Θεό γι’ αυτό το δώρο… Ας μην την πυροβολούμε… Όμως, η ομορφιά δε φτάνει για να προχωρήσεις στη ζωή. Αν βασιστείς μόνο στα εξωτερικά σου «προσόντα», είσαι χαμένος από χέρι. Γιατί κάποια στιγμή η ομορφιά και η φρεσκάδα της νιότης θα σ’ εγκαταλείψει… και τότε;… Τότε θα βρεθείς ναυαγός σ’ ένα πέλαγος, που δε θα μπορείς να διαχειριστείς.

Μιλώντας για μένα, δε βασίστηκα ποτέ στα εξωτερικά μου χαρίσματα. Ούτε καν τα έβλεπα. Οι άλλοι μου το θύμιζαν (γέλια…). Δεν μπορώ να πω ότι αντιμετώπισα ρατσισμό. Γιατί δεν προέβαλα την ομορφιά μου. Αμέσως μετά τα περιβόητα Καλλιστεία, άρχισα να δουλεύω. Από τα θρανία βρέθηκα κατευθείαν επαγγελματίας. Έκανα ταινίες, παρουσίαζα εκπομπή στην τηλεόραση και συγχρόνως σπούδαζα στη Δραματική Σχολή. Δούλευα και δούλευα σκληρά. Έκανα αυτό που ήθελα να κάνω. Να γίνω ηθοποιός. Ε και μέσα σ’ όλα, ήμουνα και όμορφη. Δεν ήταν και κανένα έγκλημα…

Έχετε υιοθετήσει μια vegan διατροφή, εδώ και πολλά χρόνια. Ποια είναι τα οφέλη που έχετε αποκομίσει στη ζωή και στην καθημερινότητά σας και ποιο ήταν το κίνητρο της αλλαγής πορείας; Συναντήσατε δυσκολίες εντός κι εκτός σπιτιού;

Χορτοφάγος είμαι από το 2000. Πολλά χρόνια, όντως. Ο πρώτος λόγος που με ώθησε σ’ αυτή την αλλαγή πορείας, όπως τη λέτε, ήταν η αγάπη μου για τα ζώα. Κάποια στιγμή κυριάρχησε μέσα μου η σκέψη ότι δε γίνεται -αντιβαίνει τον συνειδησιακό μου κανόνα- να τρώω τα όντα που αγαπώ. Είναι αυτό που έχει πει σοφά ο Μπέρναρντ Σω (διάσημος χορτοφάγος): «Τα ζώα είναι φίλοι μου» λέει «και δε συνηθίζω να τρώω τους φίλους μου».

Όταν μπήκα σ’ αυτή τη λογική, άρχισα να μελετώ. Έρευνες, συγγράμματα… (πολύ μ’ επηρέασε το κεφάλαιο «Περί κρεοφαγίας», από τα «Ηθικά» του Πλούταρχου) και μελετώντας πείστηκα ότι ο άνθρωπος, ως ον, είναι χορτοφάγος κι όχι σαρκοφάγος. Και εκεί πια, χωρίς καμιά δυσκολία, έκοψα το κρέας. Είχα αποφασίσει να ζω «κατά φύσιν» και όχι «παρά φύσιν».

Φίλοι, γνωστοί και συγγενείς βέβαια… ναι, παραξενεύτηκαν στην αρχή και αντέδρασαν. «Μα, φάε και λίγο κρέας», μου έλεγαν. «Τι θα πάθεις;»… Δεν καταλάβαιναν. Δεν υπάρχει «τρώω λίγο κρέας». Ή τρώω ή δεν τρώω… Ημίμετρα δεν υπάρχουν σ’ αυτό… Τώρα βέβαια, μετά από τόσα χρόνια, όλοι ξέρουν πως είμαι χορτοφάγος και το αποδέχονται.

Όσο για τα οφέλη, δεν ξέρω. Υγιής είμαι, έχω υψηλό αιματοκρίτη, δεν πάσχω από κάποια ασθένεια, προς το παρόν τουλάχιστον… Το σίγουρα είναι ότι δεν απέχω από το κρέας για λόγους υγείας. Το θέμα για μένα είναι ηθικό. Όμως, ταυτόχρονα, θεωρώ ότι το κρέας είναι από τα πιο ισχυρά δηλητήρια που βάζουν οι άνθρωποι στον οργανισμό τους.

H συγγραφή είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής σας. Τελικά, δικαιούνται έναν «Παράδεισο» όλοι αυτοί που έπραξαν φρικτά κι ανόσια; Πιστεύετε στη «Μεταθανάτια Ζωή»;

Να κάνουμε μια αναφορά, λοιπόν και στο τελευταίο μου βιβλίο, αυτό το λατρεμένο «Κι όμως εμείς θα πάμε στον Παράδεισο», που κυκλοφορεί με μεγάλη επιτυχία από τις εκδόσεις ΙΩΛΚΟΣ… Ένα βιβλίο που διαβάζεται με μεγάλο ενδιαφέρον και που αναφέρεται στην συγκρουσιακή και διαβρωτική σχέση μεταξύ μιας μάνας και μιας κόρης.

Προσωπικά πιστεύω πως ο αποθανών «δε» δεδικαίωται. Πιστεύω πως όλοι πληρώνουμε το αντίτιμο των επιλογών και των πράξεών μας. Είτε σ’ αυτή την έμβια ζωή είτε μετά θάνατον.

Ναι, δεν πιστεύω πως είμαστε μόνο σάρκα και αίμα. Αυτό το χώμα, που είμαστε πλασμένοι, θα επιστρέψει κάποια στιγμή στη γη, από την οποία προέρχεται. Όμως πριν, θα έχει αποδράσει η ψυχή μας για κάπου αλλού. Μέσα σ’ αυτά τα φρικτά χωματένια σαρκία μας υπάρχει «πνοή Θεού». Αυτό δεν το υπολογίζουμε καθόλου. Γι’ αυτό ο κόσμος βαδίζει όπως βαδίζει. Αν αφήναμε αυτή την «πνοή Θεού» να εκφραστεί, η ζωή μας θα ήταν πολύ καλύτερη.

Το ραδιόφωνο αποτελεί ακόμη μία μεγάλη αγάπη σας. Μπορεί να λειτουργήσει ως αντίδοτο στη μοναξιά της σύγχρονης εποχής ή έχει απωλέσει το ρόλο που επιτελούσε στο παρελθόν;

Άλλος ένας έρωτας της ζωής μου: Το ραδιόφωνο. Το μικρόφωνο!… Έρωτας για μένα, έρωτας, όμως, είναι και για τους ακροατές. Αυτή η φωνή που έρχεται από μακριά, που σου χαϊδεύει, πιθανώς, τα αυτιά, που σε ταξιδεύει -όταν μπορεί να σε ταξιδέψει- είναι μαγεία…

Έχω κάνει πολύ ραδιόφωνο στην καριέρα μου κι έχω κατά καιρούς δημιουργήσει ένα σταθερό κι αφοσιωμένο ακροατήριο. Στην τελευταία μου συνεργασία με το ραδιόφωνο του Alpha, υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που με άκουγαν φανατικά. Που έκλειναν τηλέφωνα και τηλεοράσεις κι έβαζαν το ραδιόφωνο στη διαπασών για να μ’ ακούσουν… Και τώρα, που δεν εκπέμπω από κάποιο ραδιοσταθμό, είναι πολλοί αυτοί που με ρωτούν: «Πότε θα ξαναρχίσετε εκπομπή;»… Έχω κάνει επιτυχημένες εκπομπές, τολμώ να πω. Και ο κόσμος -ας μην τον υποτιμούμε-, ξέρει να ξεχωρίζει τον ανθό από τα σάπια φύλλα…

Δυστυχώς, στις μέρες μας, το καλό ραδιόφωνο -αυτό που δίνει ανάταση και επιμορφώνει- έχει αρχίσει να εκλείπει σιγά-σιγά. Επικρατεί η βαβούρα, οι ήχοι χωρίς ουσία. Σημείο των καιρών; … Σύγχυση;… Δεν ξέρω. Σίγουρα όμως, το ραδιόφωνο, ναι!, είναι αντίδοτο στη μοναξιά. Συντροφεύει τους ανθρώπους. Κι όταν αυτός που κάνει την εκπομπή λέει ενδιαφέροντα πράγματα, γίνεται φίλος του. Έχω πολλούς τέτοιους «ραδιοφωνικούς» φίλους. Που βρίσκουν το τηλέφωνό μου και με παίρνουν, γιατί θέλουν να μου μιλήσουν και προσωπικά.

Πληροφορίες για την παράσταση:

Η κωμωδία του Μολιέρου «Οι Ψευτοσπουδαίες» (Les Femmes Savantes) ενώνει για πρώτη φορά στη σκηνή τη Μαίρη Βιδάλη και την Γωγώ Ατζολετάκη, οι οποίες ερμηνεύουν τις κάλπικες σοφολογιότατες στο σαλόνι της αναγεννησιακής «καλής κοινωνίας», απολαυστικές και διαχρονικές ηρωίδες του διεθνούς ρεπερτορίου.

Το πολυπρόσωπο αυτό έργο του μεγάλου Γάλλου κωμωδιογράφου, που παρουσιάζεται πολύ σπάνια στην ελληνική σκηνή, ανεβαίνει φέτος στο «Διάχρονο Θέατρο» σε ελεύθερη απόδοση-διασκευή Μαίρης Βιδάλη και σκηνοθεσία Κατερίνας Μαντέλη από τις 19 Ιανουαρίου 2019, κάθε Σάββατο στις 9:00μμ και Κυριακή στις 7:30μμ μέχρι και την Κυριακή των Βαΐων.

Το «Οι Ψευτοσπουδαίες» είναι το μοναδικό έργο του Μολιέρου με γυναίκες στους κεντρικούς ρόλους. Για την Μαίρη Βιδάλη είναι ο 7ος αναγεννησιακός συγγραφέας που παίζει και ο 2ος που μεταφράζει, ενώ η Γωγώ Ατζολετάκη ερμηνεύει Μολιέρο για δεύτερη φορά. Συμπρωταγωνιστούν οι: Κωνσταντίνος Τζέμος, Πέτρος Αποστολόπουλος, Δημήτρης Δρακόπουλος, Κωνσταντίνος Νιάρχος, Μαρλέν Κάραλη, Σάββας Σουρμελίδης και η Έλλη Δαδήρα. Τα σκηνικά και τα κουστούμια της παράστασης είναι της Ιωάννας Κατσιαβού και οι φωτισμοί του Γιώργου Δανεσή.

Πρόκειται για μια ξεκαρδιστική διακωμώδηση του τύπου του ψευτοδιανοούμενου και της ψευτοκουλτούρας, που μαστίζει και την δική μας εποχή. Η κοινωνιολογική ματιά του Μολιέρου αναγνώρισε σύντομα την παρακμή στα σαλόνια της «καλής κοινωνίας» της εποχής του και ο ίδιος, με το κοφτερό χιούμορ που τον διέκρινε, θα μας έλεγε: «Ένας μορφωμένος ηλίθιος είναι πιο επικίνδυνος από έναν αμόρφωτο ηλίθιο».

Το έργο σατιρίζει έναν κύκλο γυναικών και των φίλων τους «σοφών», που μιλούσαν με γελοία επιτήδευση και επιδείκνυαν πνεύμα, ενώ παράλληλα αποτελεί μια διαχρονική σατιρική καταγγελία των «νεόκοπων του πνεύματος» οι οποίοι με ελλιπείς και κακοχωνεμένες γνώσεις, προσπαθούν να ανελιχθούν στην κοινωνική κλίμακα. Τα πρόσωπά τους και η εξεζητημένη συμπεριφορά τους είναι οι καθρέφτες και της δικής μας κοινωνίας.

Η υπόθεση ξετυλίγεται στο σπίτι ενός απλοϊκού παριζιάνου αστού, όπου εισβάλλει ο καιροσκόπος ποιητής με απώτερο σκοπό την προίκα της κόρης.

Γραμμένο μόλις ένα χρόνο πριν από το κύκνειο έργο του (τον «Κατά Φαντασίαν Ασθενή»), έκανε πρεμιέρα στο Théâtre du Palais-Royal το 1672 γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία και αποτελεί ένα από τα πιο πολυπαιγμένα έργα του Μολιέρου στην Γαλλία, ιδιαίτερα προσφιλές στην Κομεντί Φρανσέζ τα τελευταία χρόνια.

Διαβάστε, επίσης:  

Tags:

  • Nίκος Κολίτσης

    Απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής (Τμήμα Φιλολογίας-ΑΠΘ), με μεταπτυχιακό στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Αριστούχος Δημοσιογραφίας, με σπουδές Φωτογραφίας. Συγγραφέας, κριτικός θεάτρου (για παιδιά & ενήλικες), κινηματογράφου & λογοτεχνίας, με συνεργασίες με έντυπο-ηλεκτρονικό τύπο πανελλαδικά.

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Ads

You May Also Like

Ιστορίες του Πειραιά… … ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά στο πλαίσιο του κύκλου δράσεων Ιστορίες του Πειραιά…  … ΓΙΑ ...

«13 Καλλιτέχνες στο Public Συντάγματος για το Κοινωνικό Ωδείο» 22, 23 & 29/12

Τρεις ιδιαίτερες εκδηλώσεις πραγματοποιούν μέσα στον Δεκέμβριο τα Public και καλλιτέχνες της Feelgood Records ...

«Wilson & Wilson» του Έντγκαρ Άλαν Πόε, από 9 Ιανουαρίου 2019

Το σχεδόν αυτοβιογραφικό αφήγημα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε, «Wilson & Wilson», που παρουσιάστηκε κατά ...