Στέλλα Καπεζάνου: «Υπάρχει ομοιότητα ανάμεσα στη ζωγραφική και τον κινηματογράφο, γιατί δεν είναι απλά εικόνα, αλλά τρόπος προσέγγισης της εικόνας»

Η τέχνη δεν έχει σύνορα και το τοπικό ιδίωμα είναι απόλυτα αποδεκτό στη διεθνή αγορά.

Η Στέλλα Καπεζάνου γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, με καθηγητές ζωγραφικής τον Πάνο Χαραλάμπους και το Μιχάλη Μανουσάκη και γλυπτικής τον Νίκο Τρανό, καθώς και στο International School of Painting, Drawing and Sculpture in Umbria στην Ιταλία.

Έπη Τρίμη

Κέρδισε βραβείο και τιμητική υποτροφία από το ΙΚΥ για την 1η θέση στις εισαγωγικές εξετάσεις της ΑΣΚΤ το 2011 και υποτροφία της Akademie der Bildenden Künste München για να παρακολουθήσει την Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου ADBK το 2013. Τέλος, έχει κάνει και μεταπτυχιακό με διπλή υποτροφία και πάλι στο Λονδίνο στο Chelsea College of Arts.

Τα έργα της έχουν χρώμα και αποτελούν μικρές αυτοτελείς ιστορίες. Μέσω της ζωγραφικής αισθάνεται πλήρης και ευτυχισμένη γι’ αυτό περνά πολλές ώρες στο ατελιέ της.

Έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες ομαδικές και ατομικές εκθέσεις. Η έκθεση «Brit Pond» στην Evripides Art Gallery, ήταν η πρώτη της ατομική έκθεση στην Ελλάδα. Έχει εικονογραφήσει εξώφυλλο στη Lifo και στην Athens voice.

 Ποιες είναι οι αιτίες ή οι αφορμές που σε έσπρωξαν να ασχοληθείς με τη ζωγραφική;

Την τέχνη τη χρησιμοποιεί αυτός που την έχει ανάγκη, και εγώ την είχα πολύ. Είχα την ανάγκη της ιδιωτικότητας, της στροφής (επιστροφής) στον εαυτό μου. Η ζωγραφική, περισσότερο απ’ όλες τις εικαστικές τέχνες, είναι η πιο αυτόνομη. Δε χρειάζεσαι κανέναν παρά τον εαυτό σου. Προσωπικά, δε μπορώ να δουλέψω και παρουσία άλλων. Περνώ το ένα τρίτο της ημέρας μου στον καμβά. Είναι ο διαλογισμός μου, η σιωπή μου, ο χρόνος μου με μένα και μόνο.

Σε επηρέασαν οι σπουδές σου στην Καλών Τεχνών ως προς το ύφος των έργων σου;

«Όχι» απλά με επηρέασαν, με διαμόρφωσαν. Θυμάμαι όταν πρωτοπήγα στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, είχα την έπαρση της “μεγάλης ζωγράφου”, γιατί είχα περάσει πρώτη στις εισαγωγικές και είχα και μεγάλη εμπιστοσύνη στη δεξιότητά μου. Και τότε, άκουσα τους καθηγητές μας να λένε: “Εμείς εδώ δε θα σας μάθουμε να ζωγραφίζετε, θα σας μάθουμε να σκάφτεστε”. Κι έτσι ήταν. Στην πραγματικότητα, είναι τόσο δύσκολο να μπεις στην ΑΣΚΤ, που το επίπεδο των φοιτητών είναι εξαιρετικά υψηλό. Οι ζυμώσεις που γίνονται, όμως, την πενταετία της φοίτησης, σ’ αυτό το χώρο που η τέχνη είναι ιερή και όχι απλά το αντικείμενο των σπουδών, είναι καταλυτικές για την προσωπική πορεία ενός -αφοσιωμένου πάντα- σπουδαστή.

Έπειτα, στο μεταπτυχιακό μου στο Chelsea College of Arts του Λονδίνου (με υποτροφία της Motoroil και τους ευχαριστώ πολύ και πάλι), χρειάστηκε να πάρω θέση ως προς το πού κατατάσσεται η δουλεία μου στη σύγχρονη καλλιτεχνική πρακτική. Αυτό που κάνω, ποιόν αφορά; Τί συζητήσεις ανοίγει και με ποιόν συνομιλεί; Οφείλω να πω πως η Καλών Τεχνών είναι η μητέρα μου, η μεγάλη μου αγάπη, που με αγκάλιασε και μου δίδαξε πολλά. Το Λονδίνο όμως ήταν ο πατέρας που με έβγαλε στον κόσμο.

Ποιοι προβληματισμοί αποτελούν έμπνευση για μια δημιουργία;

Σκέψεις και συναισθήματα απεικονίζω, αυτά που αν γίνονταν λέξεις θα φιλτράρονταν από τη γραμμικότητα της λογικής και θα έπαυαν πια να είναι γοητευτικά. Τα θέματά μου είναι απλά το σχόλιό μου για το σύγχρονό μου, το γύρω μου, την υποκειμενική μου πραγματικότητα. “Αν δε μπορείς να το πεις, ζωγράφισέ το”, λένε πολύ σοφά. Κάποια πράγματα είναι ωραιότερα όταν παραμένουν άρρητα.

Πόσο απελευθερώνει το μέσα μας η ενασχόληση με την τέχνη;

Μας απελευθερώνει, μας γαληνεύει, μας ταξιδεύει, εξαρτάται από τη μορφή της τέχνης και το δέκτη της. Όχι όμως μόνο η ενασχόληση πιστεύω, αλλά και η απλή επαφή. Το άνοιγμα που νιώθω κάθε φορά που παρακολουθώ ένα μπαλέτο, μια τραγωδία στην Επίδαυρο ή μια φιλαρμονική είναι κάτι που δε μπορώ ακριβώς να προσδιορίσω. Σαν αποτοξίνωση της ψυχής, μάλλον αυτό στο οποίο αναφέρεται το αίνιγμα της αριστοτελικής “κάθαρσης”.

 

Πότε θεωρείς ως εικαστικός ότι ένα έργο σου είναι ολοκληρωμένο και έτοιμο προς έκθεση;

Στη ζωγραφική δεν υπάρχει τέλος. Μπορώ να προσθέτω αλλεπάλληλες στρώσεις χρώματος όσο το επιθυμώ. Φτάνω, όμως, σ’ ένα σημείο που το ίδιο το έργο με κλειδώνει έξω. Παρόλο που εντοπίζω “ατέλειες” και ενδεχομένως θα μπορούσα και να τις διορθώσω, το έργο έχει ολοκληρώσει το νόημά του. Αυτό που έπρεπε, έχει ειπωθεί.

 

Τα έργα σου, μού θυμίζουν αυτοτελείς ιστορίες και τα βρίσκω εξαιρετικά. Πώς κατέληξες σ’ αυτό το ύφος και γιατί;

Με ενδιαφέρει αυτό. Πολύ. Και είναι ο λόγος που ζωγραφίζω κυρίως μεγάλες διαστάσεις. Θέλω χώρο. Για να αρχίζω εγώ ιστορίες και να έρχεται ο θεατής να τις συνεχίσει. Το έργο να μην του τελειώνει στην πρώτη ματιά, φεύγοντας να το παίρνει μαζί του. Υπάρχει μια μεγάλη ομοιότητα ανάμεσα στη ζωγραφική και τον κινηματογράφο, γιατί και τα δύο δεν είναι απλά εικόνα, αλλά τρόπος προσέγγισης της εικόνας. Αν δε ζωγράφιζα, θα ήθελα να ήμουν σκηνοθέτης. Το καλό όμως είναι πως τώρα δεν χρειάζομαι ολόκληρο συνεργείο (γέλια).

Ποιες είναι οι δυσκολίες και προκλήσεις που αντιμετωπίζεις καθημερινά ως δημιουργός;

Το κρύο στο studio είναι το πιο ελαφρύ καθημερινό μου βάσανο. Τις υπόλοιπες ανησυχίες μπορεί και να τις ξεχνάω όταν ζωγραφίζω – αυτό είναι και το νόημα άλλωστε-, το κρύο δε με αφήνει. Τεράστιοι πολύ basic χώροι, ψηλά ταβάνια, δύσκολα να ζεσταθούν. Είμαι σίγουρη πως οι καλλιτέχνες που διαβάζουν μειδιούν τώρα. Όλα τα υπόλοιπα είναι όσα αντιμετωπίζουν και οι άλλοι ελεύθεροι επαγγελματίες φαντάζομαι, που ζουν στην περιφέρεια μιας αγοράς. Αλλά καλύτερα να μην αναφερθούμε εκτενώς σ’ αυτά, βομβαρδιζόμαστε αρκετά στις ειδήσεις.

Μπορεί σήμερα στη χώρα μας ένας εικαστικός να βιοποριστεί από τους πίνακές του;

Δεν είμαι σίγουρη πως η αγορά της τέχνης στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή μπορεί να στηρίξει τους καλλιτέχνες ή τις galleries.Όσοι πραγματικά βιοπορίζονται από την τέχνη, δουλεύουν ταυτόχρονα και στο εξωτερικό. Αλλά για μένα αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Η τέχνη δεν έχει σύνορα και το τοπικό ιδίωμα είναι απόλυτα αποδεκτό στη διεθνή αγορά. Οι ‘Έλληνες δημιουργοί οφείλουν να αφουγκράζονται και να απευθύνονται στο παγκόσμιο, όπως κάνουν και οι ξένοι συνάδελφοί μας.

Πότε πιστεύεις πως ένας εικαστικός πλησιάζει την καλλιτεχνική ολοκλήρωση;

Αυτό μάλλον είναι δουλειά του ιστορικού του μέλλοντος να το ορίσει. Ο καλλιτέχνης δεν ησυχάζει, πάντα έχει την ανάγκη κάτι ακόμα να εξερευνήσει, αλλιώς θα σταματήσει να δημιουργεί και απλώς θα “παράγει”.

 Σ’ έχουν ποτέ επηρεάσει οι γνώμες των ανθρώπων και των κριτικών έργων τέχνης που θα έρθουν σε επαφή με τα έργα σου;

Υπάρχουν άνθρωποι που η γνώμη τους είναι εξαιρετικά σημαντική για μένα και τη φυλάω σα θησαυρό, ανεξάρτητα από το αν θα ακολουθήσω τη συμβουλή τους ή αν θα φυλάξω τη σκέψη μέχρι να μετασχηματιστεί μέσα μου και να γίνει κτήση μου.

Γιατί η σύγχρονη τέχνη έχει περιθωριοποιηθεί στην Ελλάδα και είναι παρεξηγημένη;

Καθόλου δε συμφωνώ με αυτό. Η σύγχρονη τέχνη στην Ελλάδα ζει και βασιλεύει, είναι επίκαιρη και επείγουσα. Το θέμα είναι πως χρειάζεται γνώση της ιστορίας της τέχνης για να κατανοηθεί ως συνέχιση και αποτέλεσμα της, και εκεί είναι που ίσως πάσχουμε ως χώρα. Δεν είναι περιθωριοποιημένη η σύγχρονη τέχνη, περιθωριοποιημένη είναι η εκπαίδευση στην τέχνη γενικότερα.

Οι πίνακες αποκτούν άλλη αξία με το που βγαίνουν από ένα ατελιέ και μπαίνουν σε μια έκθεση, ένα μουσείο ή ένα σπίτι;

Beauty is in the eye of the beholder. «Ναι», βέβαια, τα έργα αποκτούν μεγαλύτερη χρηματική αξία όταν εκτίθενται -πόσο μάλλον σ’ ένα χώρο θεσμικό-, αλλά η αναγνώριση της “ομορφιάς” τους από το μάτι του θεατή που θα τα εμπειραθεί, είναι που κάνει τα έργα σημαντικά. Δεν υπάρχει καλλιτέχνης που στ’ αλήθεια να προτιμά τα έργα του να μένουν κλεισμένα στο εργαστήρι του. Και πίστεψε με, αυτό δεν έχει να κάνει με χρήματα. Οι καλλιτέχνες δημιουργούν ακόμα και αν κερδίζουν λίγα ή και καθόλου. Να διευκρινίσω πως λέγοντας καλλιτέχνες, αναφέρομαι στους επαγγελματίες εικαστικούς.

Θα ήθελες τους πίνακές σου να τους δεις και σε άλλες εφαρμογές;

Δύσκολο να απαντήσω σ’ αυτό. Όλα είναι σχετικά. Σίγουρα μου αρέσει να ξεφυλλίζω τα έντυπα που δημοσιεύονται.

Πώς θα συμβούλευες τους αναγνώστες μας να επιλέξουν ένα έργο τέχνης για το χώρο τους;

Αυτό είναι ζήτημα αισθητικής. Άλλον γοητεύει ένα ξύλινο κουτί απορρυπαντικού και άλλον μια Αποκαθήλωση. Αν θα έκανα μια παρότρυνση στους αναγνώστες, θα ήταν να πηγαίνουν στα shows, να γνωριστούν με την τέχνη σήμερα, να της ανοίξουν την πόρτα της ψυχής τους και μετά αυτή θα μπει και στο σπίτι τους. Θα μπει όμως πλέον ως ανάγκη, όχι ως διακόσμηση και δε θα χρειάζεται κανείς “ειδικός” για να τους συμβουλέψει τι να “αγοράσουν”. Δεν είναι αυτό το νόημα της τέχνης.

Τί ετοιμάζεις αυτήν τη στιγμή και ποια είναι τα σχέδιά σου;

Αυτή την εποχή δουλεύω εντατικά την καινούρια μου ζωγραφική σειρά η οποία θέλω να είναι έτοιμη μέχρι το τέλος του έτους. Είναι ένα project στο οποίο εργάζομαι ήδη πάνω από ένα χρόνο και οδεύει στην ολοκλήρωσή του. Στα έργα αυτά παρατηρώ και θέτω ερωτήματα πάνω στις σχέσεις. Τις σχέσεις που ενώνουν τους ανθρώπους μεταξύ τους, τους ανθρώπους με τα αντικείμενα τους ή και την ίδια την απουσία των σχέσεων.

Διαβάστε, επίσης: Λεονάρδο Παδούρα:Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά

 

 

 

 

 

Tags:

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

You May Also Like

Rahzel + the X-Ecutioners live [Beatz ‘n Rhymez – day 2]

Σε μία μοναδική συγκυρία δύο σπουδαία hip hop acts, οι urban-Latin hip hop τιτάνες ...

Ο Λεβέντης προέβλεψε ότι ο Τσίπρας θα διαλύσει τη ΝΔ πριν τις εκλογές – Πώς θα το κάνει

Οι εκλογές θα γίνουν τον Φεβρουάριο με διαλυμένη τη Ν.Δ. λόγω της Συμφωνίας των ...

«Ρένα του Αυγούστου Κορτώ» σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη με την Υρώ Μανέ

Η Ρένα, το τελευταίο βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ,  γίνεται θεατρικό σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη ...

Andrea Bocelli // Si // Νέο Album

Andrea Bocelli “Si” Νέο Album     Ο Andrea Bocelli έχει συνεργαστεί με μερικούς ...

Παράταση παραστάσεων για «Τα Τέσσερα Κοριτσάκια» του Χρήστου Καρασαββίδη, στο Tempus Verum

Θα είμαστε ευτυχισμένες. Κανένας πόλεμος δεν θα μας νοιάζει. Εμείς θα είμαστε προτεκτοράτο του ...

Αλέξης Σταμάτης «Ο άντρας της πέμπτης πράξης»

Ο «Άντρας της Πέμπτης Πράξης» είναι το δέκατο πέμπτο μου μυθιστόρημα, που εκδίδεται σε ...