Σπασμένο γυαλί, του Άρθουρ Μίλλερ, στο Θέατρο Πόλη [κριτική]

Απ' όλους τους ψεύτες σ’ αυτόν τον κόσμο, μερικές φορές οι χειρότεροι είναι οι φόβοι μας»

Πόσο δύσκολο είναι να επιβιώσεις μέσα σε καθεστώς ανασφάλειας; Προσωπικής κυρίως και κατόπιν κοινωνικής.

Του Θανάση Σταυρόπουλου

Έχει αναρωτηθεί κανείς μας αν το κατά τα άλλα γνώριμο και «ασφαλές» περιβάλλον ενός σπιτιού, μιας οικογένειας, ενός γάμου μπορεί να είναι και ένας «τόπος» κοινός όπου οι ευρισκόμενοι θα μπορούν να αναπτύσσουν τις προσωπικές τους ανάγκες και θέλω, χωρίς φόβο; Μα καλά θα μου πείτε για όλα αυτά έχουν μιλήσει ήδη γιατροί, άλλοι επιστήμονες, συγγραφείς, κοινωνιολόγοι, ιερείς, μέχρι και …μάντεις ή καφετζούδες. Τι το καινούργιο λοιπόν «κομίζεται γλαύκαν εις τη θεατρική Αθήνα» και δη στο θέατρο ΠΟΛΗ;

Δεν έχει ουδεμία σημασία αν ένα θέμα είναι χιλιοειπωμένο. Δεν έχει καν βαρύνοντα ρόλο το αν θα ξαναπιαστεί μία ιστορία «από την αρχή». Άλλωστε κάθε μα κάθε φορά που κάποιος θα λέει ένα «παραμύθι» σε ένα παιδί, όσες φορές κι αν το έχει ακούσει, πάντα θα το γοητεύει και θα το αποζητά. Αρκεί αυτός που θα το διηγηθεί να μπορεί να  το πει σωστά. Να γίνει μέρος του παραμυθιού. Να γοητευτεί για να γοητεύει κατόπιν το παιδί. Κάπως έτσι όσοι παρακολουθήσαμε την παράσταση ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΓΥΑΛΙ στο Θέατρο ΠΟΛΗ το Σάββατο 12 Οκτωβρίου την απογευματινή παρακαλώ, που οι ηθοποιοί δεν είναι και τόσο «ζεσταμένοι», μείναμε με το στόμα ανοιχτό. Σχεδόν σαν μικρά παιδιά που μας έλεγαν επί σκηνής ένα υπέροχο παραμύθι. Σκληρό, απάνθρωπο, βίαιο μερικές φορές, λυτρωτικό ωστόσο, μας άφησε καρφωμένους στις θέσεις μας όλη την ώρα που διήρκησε η παράσταση. Δε θα σας πω για το θέμα του έργου πολλά γιατί θα πρέπει να αναλυθούν τα πλείστα όσα. Αυτά που θα δείτε, όταν πάτε στο θέατρο ΠΟΛΗ και στο ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΓΥΑΛΙ του Άρθουρ Μίλλερ έργο γραμμένο μόλις το 1995, νομίζω ότι θα σας κατατοπίσουν με τον καλύτερο τρόπο. Άλλωστε είναι και κάπως άχαρο μέσα σε μισή παράγραφο, ένας δήθεν «ειδικός» να σας εξιστορήσει τα πάντα. Όχι δε συμφωνώ διόλου.

Η ΆσπαΚαλλιάνη βούτηξε σκηνοθετικά σε βαθιά νερά και πήρε μαζί της και όλον τον θίασο και μας ταξίδεψε σε μοναδικά αχαρτογράφητα θεατρικά μονοπάτια. Έχτισε έναν-έναν τους ήρωές της με μαεστρία και σημαντικότητα ρόλου και ύφους. Κανείς τους δεν «έμπαινε» σε χνάρια άλλου που ωστόσο εμπλέκονταν τόσο αρμονικά αναμεταξύ τους που θαρρούσαμε πως η όλη εικόνα-παράσταση ήταν το ένα και μοναδικό παζλ ενός και μόνο ανθρώπου. Ενός τυχαίου ανθρώπου, κάποιου από εμάς, ιδωμένο μέσα από ένα πολυπρόσωπο πρίσμα, φόβων, ντροπής, ενοχών, ανασφαλειών κι ελπίδων.

Ο Γιάννης Βούρος στον ρόλο του γιατρού Χάρρυ Χάιμαν έρχεται και μπαίνει σαρωτικός στο σπίτι της Σύλβια και του ΦίλιπΓκέλμπεργκ στο Μπρούκλιν του 1938. Προσπαθεί να σηκώσει τη Σύλβια από μια παραλυσία που την έχει καρφώσει στην αναπηρική καρέκλα. Ο Γιάννης Βούρος, με την ακρίβεια που τον διακρίνει, την απίστευτη θεατρική του παιδεία, το μέτρο που τον ακολουθεί, «σήκωσε» τον καθένα μας μέσα στο θέατρο ΠΥΛΗ εκείνο το απόγευμα. Δεν θα γράψω κάτι άλλο, ο Γιάννης Βούρος μπορεί να σε «ταξιδέψει». Κι αυτό αρκεί στο θέατρο.

Η ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΒΛΑΝΤΗ εντελώς «εγκλωβισμένη» μέσα στο ρόλο-παγίδα της Σύλβιας, που θα μπορούσε ευκόλως να περάσει στο μελό, καταφέρνει ούσα το περισσότερο της παράστασης να είναι σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο, να δείχνει όρθια. Ευθυτενής και περήφανη ακόμα και στις στιγμές της που η αδυναμίες της Σύλβιας θα δικαιολογούσαν πολλά. Μια απίστευτη ώριμη προσέγγιση από τη Παναγιώτα Βλαντή, που αξίζει να την παρακολουθήσετε. Νομίζω ότι τόσες διαφορετικές στιγμές της που μας δείχνει και μας χαρίζει επί σκηνής είναι ένας διαρκής αγώνας της και μία απίστευτη προσπάθεια αυτής της ηθοποιού προς την υποκριτική τελειότητα.

Ο ΧΑΡΗΣ ΣΩΖΟΣ είναι ένας σπουδαίος ρολίστας. Ο Φίλιπ του μας τάραξε στην κυριολεξία. Δεν ξέραμε αν έπρεπε να τον μισήσουμε, να τον αγαπήσουμε, να τον λυπηθούμε, να τον καταλάβουμε, να συμμεριστούμε τη ζωή του. Μας «έσερνε» κυριολεκτικά από συναισθηματική μετάπτωση σε συναισθηματικό αδιέξοδο. Ειλικρινά κέντησε στον ρόλο του Φίλιπ Γκέλμπεργκ και του αξίζουν πολλά συγχαρητήρια για αυτό.

Η ΒΑΣΩ ΓΟΥΛΙΕΛΜΑΚΗ στον ρόλο της Μάργκαρετ Χάιμαν, της συζύγου του Γιάννη Βούρου, απλά μας εξέπλησσε. Ο τόσο κατά τα φαινόμενα κωμικός και ευχάριστος ρόλος της, αυτός της αφελούς και καταδεκτικής συζύγου, μετετράπη σταδιακά σε ένα πρόσωπο απόλυτα τραγικό. Εντελώς Ευριπίδειο. Τα δεινά της ήταν τόσο αφανή και καλά κρυμμένα σε όλους μας που μόνο στο τέλος μπορέσαμε να ανακαλύψουμε την τραγικότητά της. Η Βάσω Γουλιελμάκη, νομίζω ότι έπαιξε έναν από τους καλύτερους ρόλους μέχρι τώρα. Και καλό θα ήταν οι σκηνοθέτες να την προσεγγίσουν τούδε και στο έξης με διαφορετικό γνώμονα.

Η ΕΛΙΝΑ ΜΑΛΑΜΑ στον ρόλο της Χάριετ, της αδελφής της Σύλβιας μας πέρασε όλη την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της κοινωνίας. Ως άλλος Χορός Αρχαίας Ελληνικής Τραγωδίας μετέφερε το έξω του κόσμου, μέσα στο σπίτι τωνΓκέλμπεργκ. Η οικογένεια, η κοινωνία, η κοινή γνώμη όλα ήταν η Χάριετ. Δίκαιη, συμπονετική, σκληρή, άδικη, ανθρώπινη. Η Ελίνα Μάλαμα, πέρασε από όλες αυτές τις μεταμορφώσεις χαρίζοντάς μας με τη σειρά της μια εξαιρετική θεατρική ερμηνεία.

Τα σκηνικά του πολύ σπουδαίού Μανόλη Παντελιδάκη, άριστα λειτουργικά και τα κουστούμια της Ντένης Βαχλιώτη άψογα και υπέροχα, έντυσαν μοναδικά τους ήρωες του Άρθουρ Μίλλερ και της Άσπας Καλλιάνη. Ακόμα και αυτό το κόκκινο φόρεμα του τέλους, πόσο μοναδικά έδενε με τη μεταστροφή που ήρθε!

«Απ’ όλους τους ψεύτες σ’ αυτόν τον κόσμο, μερικές φορές οι χειρότεροι είναι οι φόβοι μας». Rudyard Kipling, Άγγλος συγγραφέας

«Επινοούμε φανταστικούς τρόμους για να μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε τους πραγματικούς». Stephen King, Αμερικανός συγγραφέας.

Υπόθεση

Μια ψυχαναλυτική ματιά πάνω σε ένα γάμο, στους φόβους και στα μυστικά που κρατούν ένα ζευγάρι καθηλωμένο σε μια πραγματικότητα που δεν του ταιριάζει.

 

Ταυτότητα παράστασης:

Διάρκεια : 120 ‘
Σκηνοθ.:Άσ. Καλλιάνη
Ερμηνεύουν: Γ. Βούρος, Π. Βλαντή, Χ. Σώζος, Β. Γουλιελμάκη, Ελ. Μάλαμα. Σκην.: Μ. Παντελιδάκης. Κοστ.: Ντ. Βαχλιώτη.

Κάντε like στη σελίδα μας στο Facebook καθώς και στο Twitter και LinkedIn για να μαθαίνετε πρώτοι όλα τα νέα της επικαιρότητας και να μάς δώσετε κουράγιο να συνεχίζουμε… Αν σας αρέσει η προσπάθειά μας προτείνετε το newslink.gr και στους φίλους σας. 

Διαβάστε, επίσης:«Έθνος Δεύρο Έξω» στο Mylos Club Thessaloniki

 

Tags:

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Ads

You May Also Like

Ο Κώστας Γαβράς τιμήθηκε για το σύνολο του έργου του στο Φεστιβάλ Βενετίας

Το Φεστιβάλ Βενετίας τίμησε τον σπουδαίο Έλληνα βραβευμένο με Όσκαρ σκηνοθέτη Κωνσταντίνο Γαβρά για ...

Droulias Brothers – «Είμαι κι απόψε χάλια»

Οι Droulias Brothers μετά το «Πίνω κούπες» επιστρέφουν δυναμικά με νέο τραγούδι! «Είμαι κι ...

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΡΑΤΣΙΝΑΚΗΣ..Το τραγούδι φοράει τα γιορτινά του..

Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΡΑΤΣΙΝΑΚΗΣ μέσα από γνωστές μελωδίες, ήχους και τραγούδια που σιγοτραγουδήσαμε και μεγαλώσαμε ...

«Κονιάκ μετά την καταιγίδα» μία μαύρη κωμωδία του Αθανάσιου Αγγέλου

Από τη Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2018 και κάθε Δευτέρα, ανεβαίνει στο StudioΚυψέλης, η πρωτότυπη μαύρη κωμωδία «ΚΟΝΙΑΚ ΜΕΤΑ ...