Παντελής Πάγκαλος: «Το μόνο μου παράπονο είναι ότι ο Ντέιβιντ (Νεγρίν) μου έχει υποσχεθεί ότι θα έρθει να με δει η Σίντυ Κρόφορντ και ακόμα την περιμένω…»

Ο κωμικός Παντελής Πάγκαλος βάφει «Μπλε» τα μπαλόνια στο Θέατρο OLVIO με το Newslink.gr και το δημοσιογράφο Νίκο Κολίτση, να κρατούν... τα σκοινιά, για να μην πετάξουν στον ουρανό...

Ο κωμικός Παντελής Πάγκαλος βάφει «Μπλε» τα μπαλόνια στο Θέατρο OLVIO με το Newslink.gr και το δημοσιογράφο Νίκο Κολίτση, να κρατούν… τα σκοινιά, για να μην πετάξουν στον ουρανό, με αντίτιμο… γέλιου μια αποκλειστική συνέντευξη, μεταξύ άλλων, για τον Pagalini, την υπερβολή, το μέτρο της Αναστασίας Καπρέτσου, τους σκηνογραφικούς μετασχηματισμούς του Ντέιβιντ Νεγρίν, τη σιωπή, την παιδική χαρά… στο σπίτι, τον Νεοέλληνα, τους αυτοσχεδιασμούς και τις αλλαγές στη ζωή, γιατί… «αν το μπλε είναι αυτό που αναζητούμε, τότε θα έδινε στον καθένα από ένα πινέλο να κάνει ό,τι ονειρεύεται».

Η διαδρομή από τον Conte Pagalini… στο Μπλε είναι… ένα τσιγάρο δρόμος ή έχετε διανύσει χιλιόμετρα;

Η διαδρομή είναι μεγάλη… Yπάρχει  απόσταση και διαφορά από τους δύο χαρακτήρες… O Μπλε με τον Pagalini έπρεπε και τα καταφέραμε να είναι διαφορετικοί. Παρόλο που η φόρμα των δυο παραστάσεων είναι ίδια, οι δυο χαρακτήρες βγαίνουν από την ψυχούλα δυο διαφορετικών καλλιτεχνών και έχουν να πουν διαφορετικά πράγματα. Αυτό που είναι ίδιο, πάντως, είναι πως και οι δύο χαρακτήρες έχουν κάτι να μας δώσουν, κάτι που θ’ αγγίξει την καρδιά όσων μας παρακολουθήσουν, τόσο τον Pagalini όσο και τον Μπλε.

Όσο αφορά στο πρακτικό του κομμάτι, ναι, είχε αρκετή δουλειά ως προς το να ξεχωρίσουν οι δύο χαρακτήρες, αλλά και ως προς τις πάρα πολλές ώρες προβών αλλά και τα… χιλιόμετρα τα οποία διένυσα από το σπίτι μου έως το χώρο των συναντήσεων μας. Για να πετύχουμε τη λεπτομέρεια και την ακρίβεια που απαιτείται, αφιερώσαμε πολύ προσωπικό χρόνο, για την ουσία και την τεχνική της παράστασης.

Από το one man family show, στη συνεργασία με την Αναστασία Καπρέτσου, στη θεατρική παράσταση «Μπλε», χωρίς… οικογένεια. Είναι τελικά το «μαζί» μια λέξη μαγική;

Τους δύο χαρακτήρες τους απασχολούν διαφορετικά πράγματα. Τον μεν Μπλε, η συνεργασία και η συντροφικότητα, τον δε Pagalini, η προσωπική εξέλιξη και η επίτευξη των στόχων του. Έτσι, βρίσκουμε τον Μπλε παγωμένο και ακίνητο σ’ ένα βασανιστικό «κάθε μέρα γκρίζο», ενώ τον Pagalini σε μια διαρκή κίνηση και σ’ έναν προσωπικό αγώνα, μόνο του, να παλέψει με τα θηρία του και τα όνειρά του. Ο Pagalini είναι μόνος του στη σκηνή, γιατί αυτό που πραγματεύεται έχει να κάνει με τις εσωτερικές μας αναζητήσεις και στόχους, ενώ ο Μπλε, αν και ξεκινά με κάτι αντίστοιχο, η αλλαγή του επέρχεται τελικά με την αλληλεπίδρασή του με το «άλλο».

Η συνεργασία μου με την Αναστασία, ήταν και είναι άψογη. Πρόκειται για ένα πολύ καλό παιδί και μια θαυμάσια καλλιτέχνη. Είναι υπέροχο να μοιράζεσαι αυτό που συμβαίνει πάνω στη σκηνή με κάποιον, να προχωράς παραπέρα και έξω από εσένα. Η Αναστασία μεταμορφώνεται μ’ ένα μαγικό τρόπο πάνω στη σκηνή και σε κάνει να θες να την κοιτάς. Νομίζω ότι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μας -η υπερβολή μου και το μέτρο της-, δένουν αρμονικά και αυτό μας δίνει χαρά.

Ένας αρχιτέκτονας (Ντέιβιντ Νεγρίν) σκηνοθετεί, ένας κωμικός υποκρίνεται. Πώς είναι αυτή η δυαδική σχέση επαγγελματικής συνεργασίας στην πράξη;

Κι εδώ ερχόμαστε στην ουσία της παράστασης. Ο  Ντέιβιντ Νεγρίν είναι ο Μπλε, αυτός είναι η ιστορία. Είναι αυτός που η Αρχιτεκτονική σκέψη του θα βάλει σε τάξη το χάος που περιγράφει τη δική μου ιδιοσυγκρασία, που λειτουργώ αυτοσχεδιαστικά, αυθόρμητα, ανέμελα. Ο Ντέιβιντ με άφηνε πάντοτε ελεύθερο να προτείνω με την κωμική μου προσέγγιση, αλλά πάντα είχε στο νου του πού ήθελε να μπει στην ιστορία. Επίσης, όντας ο σκηνογράφος της παράστασης, είναι επί σκηνής ως τρίτο πρόσωπο σ’ όλο το έργο και εγώ αυτό που κάνω είναι να πιάνομαι από τους σκηνογραφικούς μετασχηματισμούς του και να παίζω μαζί τους. Έτσι, έχουμε το πάντρεμα της ακρίβειας στο σκηνικό και τη σκηνοθεσία ενός αρχιτέκτονα, με τη χαρά για το παιχνίδι ενός κωμικού.

Σκεφτείτε, λοιπόν, εμένα να τραβάω από τη μία το σχοινί – έργο προς τα δικά μου χαρακτηριστικά και τον Ντέιβιντ να τραβά το σχοινί στα δικά του. Την ίδια στιγμή ο ένας έκλεινε το μάτι στον άλλον, γιατί το σκοινί το αφήναμε πάντα χαλαρό. Η συνεργασία μας έγινε σε πλαίσιο απόλυτου σεβασμού. Παράλληλα γελούσαμε πάρα πολύ. Το μόνο παράπονο είναι… ότι μου έχει υποσχεθεί ότι θα έρθει να με δει η Σίντυ Κρόφορντ και ακόμα την περιμένω…

Είναι εξοικειωμένο το ελληνικό θεατρικό κοινό με βουβές παραστάσεις ή αυτό συνιστά και τη μεγαλύτερη πρόκληση; Ποιος είναι ο βαθμός αποδοχής του διαφορετικού στους ανθρώπους της Τέχνης;

Η αλήθεια είναι ότι παίζονται από λίγες έως καθόλου τέτοιες παραστάσεις. Είναι μεγάλη πρόκληση να περάσεις τα δικά σου μηνύματα και να γίνει αντιληπτή και ενδιαφέρουσα η ιστορία χωρίς τη χρήση λόγου. Οι περισσότεροι που έρχονται στην παράσταση περιμένουν ότι αργά ή γρήγορα ο ήρωας θα μιλήσει κι εδώ είναι η μαγεία. Θα διαπιστώσουν ότι μπορείς να πεις πάρα πολλά πράγματα χωρίς να μιλήσεις. Το σώμα μας μιλάει, κάθε γραμμή του προσώπου μας μπορεί να πει μια ιστορία. Όταν ένας ηθοποιός επί σκηνής χρησιμοποιεί το λόγο, τη μισή δουλειά την κάνει η φωνή του η οποία σωματοποιεί την κίνησή του.

Φανταστείτε τώρα όλη αυτή η δουλειά να γίνεται αποκλειστικά με το σώμα και τις εκφράσεις μας. Η δυσκολία αλλάζει επίπεδο. Σαν δραματουργικό εργαλείο, η σιωπή σε κάνει να δώσεις περισσότερη προσοχή ως θεατής. Όλοι γνωρίζουν από τον παλιό βουβό κινηματογράφο τη συγκεκριμένη φόρμα και γρήγορα μπαίνουν κι αποδέχονται τη συνθήκη, η οποία τους εκπλήσσει και τους ενθουσιάζει με την ακρίβειά της χωρίς τη χρήση του λόγου.

H παράσταση απευθύνεται σε ακούοντες αλλά και σε κωφά άτομα και ξένους, λόγω της ιδιαίτερης σύστασής της. Εξακολουθεί να υπάρχει ρατσιστική και στερεοτυπική αντιμετώπιση γι’ αυτούς τους ανθρώπους, ενίοτε της διπλανής πόρτας ή προοδεύουμε ως κοινωνία και ως λαός;

Ως καλλιτέχνης, θέλω να πιστεύω ότι σταδιακά προοδεύουμε ως κοινωνία. Όλα είναι θέμα παιδείας, αποδοχής και καλής πρόθεσης. Παρ’ όλα αυτά δε λείπουν οι αντίθετες περιπτώσεις, ακόμα και σήμερα. Το γεγονός ότι αυτή η φόρμα απευθύνεται και σ’ αυτό το κοινό, είναι κάτι που με χαροποιεί ιδιαιτέρως και το θεωρώ ως μια επιτυχία. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω αν έχουν έρθει κάποιοι ξένοι ή κάποιοι με προβλήματα ακοής στο θέατρο, αλλά για τους δεύτερους θα ήθελα πολύ να μάθω τις εντυπώσεις τους.

Πόσο γέλιο περιλαμβάνει η ζωή ενός κωμικού στην καθημερινότητα και στην προσωπική του ζωή;

Η ζωή μου περιλαμβάνει όλα τα συναισθήματα. Έχω κι εγώ τις καλές και τις κακές μέρες μου. Αν όμως ρωτούσατε τη σύντροφό μου σίγουρα θα σας έλεγε ότι το σπίτι μας είναι παιδική χαρά. Η ερώτηση που ακούω συχνά είναι: «πού τη βρίσκεις την όρεξη πρωί πρωί;»

Τι θέση κατέχει το γέλιο στη ζωή του σύγχρονου Νεοέλληνα;

Ο κόσμος ψάχνει να βρει κωμωδίες στο θέατρο, γιατί έχει ανάγκη να γελάσει. Στην καθημερινότητα πρέπει να νιώσει οικεία μαζί σου για να ξεκλειδώσει. Βέβαια, εάν βρεις τα κλειδιά, θα το κάνει μ’ ευχαρίστηση, είναι… καλό παιδί ο Νεοέλληνας.

Τι θα βάφατε με μπλε χρώμα, αν διαθέτατε απεριόριστο;

Αν θα μπορούσα τον κόσμο ν’ άλλαζα, θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα… ε, μπλε…!!! Αν το μπλε είναι αυτό που αναζητούμε, τότε θα έδινα στον καθένα από ένα πινέλο να κάνει ό,τι ονειρεύεται.

Oι αυτοσχεδιασμοί (που σας χαρακτηρίζουν) ενός ηθοποιού και δη κωμικού, είναι χάρισμα ή «διδάσκονται» κατά κάποιο τρόπο;

Ο αυτοσχεδιασμός είναι τεχνική, άρα διδάσκεται. Όσο εντρυφείς τόσο καλύτερος γίνεσαι. Όμως πρέπει να παραδεχθούμε ότι χρειάζεται να το έχεις και λίγο, ώστε να μπορέσεις να τσαλακωθείς και να αυτοσχεδιαστείς. Σ’ αυτή την ερώτηση πρέπει να ψάξουμε περισσότερο και την ετυμολογία της λέξης. Αυτοσχεδιάζω – έχω φαντασία, αυτοσχεδιάζομαι – τσαλακώνομαι, γεννάω κάτι άλλο.

Η παράσταση πραγματεύεται τη δύναμη της θέλησης του ανθρώπου. Υπάρχει κάτι που επιθυμήσατε στο παρελθόν πολύ, προσπαθήσατε και τελικά το καταφέρατε,

Κατ’ εμέ η παράσταση πραγματεύεται την αλλαγή που επέρχεται στη ζωή μας, μέσα από τις διάφορες καταστάσεις που μπορεί να προκύψουν, εφόσον το θέλουμε και το επιζητούμε. Υπάρχουν πράγματα στη ζωή μου όπου με την δύναμη της θέλησης και των συνθηκών άλλαξαν και άλλα που με τις ίδιες δυνάμεις ακόμα αλλάζουν. Ο Conte Pagalini είναι μια δημιουργία που προσπάθησα πολύ να υλοποιήσω και τελικά την κατάφερα. Και να που βρίσκομαι εδώ να συνεργάζομαι με τον σκηνογράφο του Pagalini για μια δική του «θέληση», που τώρα πια έγινε και δική μου.

Πληροφορίες για την παράσταση

Μπλε

του Ντέιβιντ Νεγρίν

Μια βουβή και συγκρατημένα τρελή παράσταση, φωνάζει την εξαντλητική επανάληψη μιας μοναχικής καθημερινότητας. Ένας, άθελά του, αστείος ήρωας, που καταφέρνει να επιβιώνει ψυχικά, έχοντας συνηθίσει αυτό το πληκτικό ‘μέρα με τη μέρα’, χωρίς να προσμένει, χωρίς να αναζητά, βυθισμένος σε ένα άοσμο και μονόχρωμο λίγο. Ένα λευκό και νοικοκυρεμένο λίγο που βάζει σε τάξη τη ζωή. Μα ποιος θέλει την τάξη; Ποια τάξη; Μια απρόσμενη συνάντηση με το ‘άλλο’ κλιμακωτά αναστατώνει, προβληματίζει, προσθέτει.

Μια ιστορία για την ανθρώπινη φύση που, σε κάθε εποχή ανά τους αιώνες, είναι συνδεδεμένη με τη συντροφικότητα και την αποδοχή του άλλου. Το άλλο, ως ένα πλάσμα, ή ως μια εσωτερική ανακάλυψη ενός βαθύτερου είναι. Σε κάθε περίπτωση, μια συνάντηση που επιβάλλεται για να χρωματίσει και να δώσει πνοή. Με μπλε.

Και ξαφνικά, όλα αλλάζουν και όλα αποκτούν σκοπό…

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ


Σκηνοθεσία: Nτέιβιντ Νεγρίν
Σκηνικά-Κοστούμια: Ντέιβιντ Νεγρίν
Υποκριτική διδασκαλία: Άννα Μονογιού
Χορογραφίες: Χριστίνα Φωτεινάκη
Βοηθοί Σκηνογράφου: Νάσια Πλέτση
Κατασκευή σκηνικού: Χρήστος Χαμζαλάρης
Ειδικές κατασκευές: Κώστας Γεροδήμος, Παναγιώτης Ζουμπούλης
Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού

ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ


Παντελής Πάγκαλος
Αναστασία Καπρέτσου

Κάθε Σάββατο στις 16:00

Πρεμιέρα: Τετάρτη 6 Οκτωβρίου 2018

Διάρκεια: 65’ χωρίς διάλειμμα

Εισιτήρια:
Γενική Είσοδος: 10 ευρώ
Φοιτητικό, ανέργων: 8 ευρώ
Παιδικό κάτω των 12 ετών: 8 ευρώ

Προπώληση: Από 8€

Διαβάστε, επίσης: Ντέιβιντ Νεγρίν: Θυμάμαι τις δυσκολίες, τις ατέλειωτες ώρες και τα χρόνια που πέρασα, μόνο και μόνο για να βρεθεί ο πρώτος που θα πει: «Εγώ θέλω αυτόν για σκηνογράφο»

Tags:

  • Nίκος Κολίτσης

    Απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής (Τμήμα Φιλολογίας-ΑΠΘ), με μεταπτυχιακό στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Αριστούχος Δημοσιογραφίας, με σπουδές Φωτογραφίας. Συγγραφέας, κριτικός θεάτρου (για παιδιά & ενήλικες), κινηματογράφου & λογοτεχνίας, με συνεργασίες με έντυπο-ηλεκτρονικό τύπο πανελλαδικά.

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Ads

You May Also Like

Χρήστος Λιακόπουλος: «Ο πόνος είναι ο μεγαλύτερος δάσκαλος, μαζί με την αποτυχία και την ανάγκη»

Ο ηθοποιός Χρήστος Λιακόπουλος «ταξιδεύει», από το θέατρο Αλκμήνη, στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ...

«Reflections»Manos Hatzidakis: Η Χατζιδακική γλυκιά έκφραση συναντά το ροκ-ο δίσκος, όμως, δεν είναι ροκ!

Αντικατοπρισμοί.., Αντανακλάσεις μιας γόνιμης περιόδου τόσο καλλιτεχνικά όσο και πολιτικά. Είναι η εποχή της ...

Ο Μπρους Σπρίνγκστιν μίλησε για τα προβλήματα ψυχικής υγείας που τον βασανίζουν

Ο Μπρους Σπρίνγκστιν σε μια νέα αποκαλυπτική συνέντευξή του μίλησε ανοιχτά για τα θέματα ...

«Η Βεγγέρα» του Ηλία Καπετανάκη – Σε σκηνοθεσία Γιώργου-Βορέα Μελά

Αθήνα, τέλη 19ου αιώνα. Στο σπιτικό της οικογένειας Νερουλού, η οικογένεια Στενού κάνει βεγγέρα, ...

Η «Συνοικία Ασμάτων» συνεχίζει για δεύτερη χρονιά στην Ακτή Πειραιώς

Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, επιλέγει κλασσικά ελληνικά τραγούδια για να φτιάξει ένα πρόγραμμα καθαρόαιμης ελληνικής ...

«Ανεμοδαρμένα Ύψη»: Το δημοφιλέστερο έργο της αγγλικής λογοτεχνίας

‘Είμαι ο Χίθκλιφ – είναι πάντοτε, πάντοτε στο μυαλό μου – όχι σαν ευχαρίστηση, ...