Μαίρη Βιδάλη: «Ο χώρος του θεάτρου είναι εξαιρετικός, αν στοχεύεις στην ουσία και στον ψυχισμό των ανθρώπων κι όχι στα φώτα, τα περιοδικά και τα εξώφυλλα»

Η Μαίρη Βιδάλη μεταφράζει και παίζει Μολιέρο, αναδεικνύοντας «Ψευτοσπουδαίες» ανθρώπινες αδυναμίες και ψευδαισθήσεις, με... θεατρικό εξώφυλλο μια «Αναγεννησιακή» αποκλειστική συνέντευξη από καρδιάς στο Newslink.gr και στον δημοσιογράφο Νίκο Κολίτση...

Η Μαίρη Βιδάλη μεταφράζει και παίζει Μολιέρο, αναδεικνύοντας «Ψευτοσπουδαίες» ανθρώπινες αδυναμίες και ψευδαισθήσεις, με… θεατρικό εξώφυλλο μια «Αναγεννησιακή» αποκλειστική συνέντευξη από καρδιάς στο Newslink.gr και στον δημοσιογράφο Νίκο Κολίτση, με… σπουδαίες θεματικές, μεταξύ άλλων, για τους κλασικούς συγγραφείς, τον σκοτεινό Μεσαίωνα, τον Κατράκη και τον Χατζιδάκι, τη Γωγώ Ατζολετάκη, τα Καλλιστεία, το συναγωνισμό, την Ιταλία, τα τρία παιδιά, τη στοχοποίηση, την ομορφιά και την ταπεινοφροσύνη, το Διάχρονο Θέατρο και την παρακαταθήκη του, την κωμωδία, το ταλέντο, τους γάμους και τα διαζύγια, το οξυγόνο και την ηλικία, γιατί… «είμαστε ένα επάγγελμα που δε χρειάζεται μόνο να τραγουδήσεις και να χορέψεις. Είναι πολλά περισσότερα. Είναι τα πάντα…»

Ποιος είναι ο βαθμός υποκρισίας που κρύβει ο Νεοέλληνας ψευτοδιανοούμενος στην καθημερινότητά του αλλά και ο χώρος των γραμμάτων και των τεχνών, εντός κι εκτός θεάτρου και πώς αυτό συνδέεται με το κείμενο του Μολιέρου στις «Ψευτοσπουδαίες»; (που έχετε μεταφράσει-διασκευάσει κιόλας)

Δεν είναι μόνο θέμα Νεοέλληνα. Είναι γενικά θέμα των ανθρώπων των αιώνων που ζούμε. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ένα μεγάλο «ψευτοσπουδαίο» θέμα. Αν διαβάσει κανείς τα σχόλια και τις αναρτήσεις των άλλων, τρελαίνεται, γιατί βλέπει γύρω μας τόσες διάνοιες, κυκλοφορούν καλλονές, μεγάλα ταλέντα, μεγάλα επιτεύγματα κι εμείς δεν έχουμε καταλάβει τίποτα. Ο ένας εκθειάζει τα προσόντα του άλλου που είναι ανύπαρκτα. Άρα ο Μολιέρος και κάθε κλασικός -γι’ αυτό γίνεται κλασικός και ονομάζεται κλασικός- αντιπροσωπεύει μειονεκτήματα και ψευδαισθήσεις όλων των εποχών.

Είναι η Αναγέννηση η εποχή που σας ταιριάζει για τα διακριτά χαρακτηριστικά της, με δεδομένο ότι ο Μολιέρος είναι ο έβδομος Αναγεννησιακός συγγραφέας που παίζετε και ο δεύτερος που μεταφράζετε;

Είναι και το δέκατο Αναγεννησιακό έργο που παίζω, γιατί έχω παίξει δύο φορές Καλντερόν. Είναι μία εποχή που έχουν γραφτεί μεγάλα έργα. Είναι η αντίστοιχη εποχή του Κλασικισμού του αρχαίου, γιατί από εκεί ήταν οι εμπνεύσεις οι περισσότερες, από τους αρχαίους Έλληνες και τους Λατίνους στη συνέχεια. Ένας ηθοποιός, αν δε μελετήσει αυτά τα κείμενα, είναι στην ουσία στον αέρα, γιατί τα σύγχρονα κείμενα, επειδή δεν έχουν μεγάλα νοήματα και συγκεκριμένους ήρωες να υπηρετήσουν, έχουν πολύ πιο δύσκολες αποχρώσεις, λεπτά νοήματα και ψυχολογικές εναλλαγές.  

Στην εποχή που μεσουρανούσαν οι κλασικοί συγγραφείς, υπήρχε ένας δυνατός περίγυρος πνευματικός, αισθητικός και ήταν πιο εύκολο να εκφράσουν δυνατά και διαχρονικά μηνύματα. Η Αναγέννηση ήταν κάτι αντίστοιχο. Μετά από έναν σκοτεινό Μεσαίωνα, ήρθαν αυτά τα κείμενα και η ποίηση, που μέχρι και σήμερα και πάντα θα βοηθάει τους ανθρώπους και τους καλλιτέχνες να εκφράσουν δυνατά αισθήματα και όμορφες καταστάσεις, είτε ευχάριστες είτε δυσάρεστες, είτε διασκεδαστικές είτε δραματικές.

Πρώτη επί σκηνής επαγγελματική συνεργασία με τη Γωγώ Ατζολετάκη, με την οποία σας συνδέει, εκτός των άλλων και το πέρασμα από το χώρο της ομορφιάς και των Καλλιστείων. Χρειάστηκε στο ξεκίνημα της καλλιτεχνικής σας διαδρομής ν’ αποδεικνύετε τις ικανότητές σας στο θέατρο, στον κινηματογράφο και την τηλεόραση; Ποια ήταν η αποδοχή από τους ανθρώπους του πολιτισμού; Έχει αλλάξει σήμερα η στερεοτυπική αντιμετώπιση της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία;

Για τη Γωγώ Ατζολετάκη, χαίρομαι διπλά, γιατί εκτός από εξαιρετική ηθοποιός είναι κι ένα υπέροχο ταλαντούχο πλάσμα, ένας βαθιά σκεπτόμενος άνθρωπος και μια πετυχημένη συγγραφέας. Έχουμε πολύ ωραίο πλαίσιο συζητήσεων μαζί, που δεν είναι καθόλου εύκολο πράγμα στις μέρες μας.

Όλοι οι καλλιτέχνες, πάντως, χρειάζονται ένα χρονικό διάστημα για ν’ αποδείξουν αν είναι καλοί σ’ αυτό που διάλεξαν και αν θα έχουν στη συνέχεια την αποδοχή του κόσμου και των ειδικών. Μπορώ να πω ότι δεν είχα τέτοιο πρόβλημα, από τα πρώτα μου βήματα. Την ίδια χρονιά που εκλέχθηκα στα Καλλιστεία, πέρασα audition στον Ευαγγελάτο κι έγινα συμπρωταγωνίστρια του Πέτρου Φυσούν στον Καλντερόν.

Είναι θέμα τι θα διαλέξεις. Εκείνη τη χρονιά είχα πολλές προτάσεις να παίξω σε διάφορα έργα, επιθεωρήσεις και κωμωδίες. Μπορούσα να διαλέξω κάτι που ήταν πιο λαμπερό, που είχε πιο πολλά χρήματα, που θα μ’ έβλεπε πολύς κόσμος, αλλά εγώ προτίμησα να κάνω audition στον Ευαγγελάτο.

Τα Καλλιστεία ήταν μία παρένθεση και θα ικανοποιούσαν τη νεανική επιθυμία μου να ταξιδέψω, αν έβγαινα. Ήθελα να ταξιδέψω μόνη μου, γιατί πάντα ταξίδευα με τους γονείς μου. Ένας δεύτερος λόγος ήταν ότι τότε δεν υπήρχε το βίντεο και ήταν πολύ δύσκολο να ξέρεις πώς θα γράψεις στην οθόνη. Μέσω των Καλλιστείων, μας πήραν συνεντεύξεις και έτσι μπόρεσα να δω απλά πράγματα για μένα που δεν ήταν αυτονόητα. Μέσω του trailer των Καλλιστείων, μάλιστα, γνώρισα έναν σπουδαίο σκηνοθέτη -στη μνήμη του οποίου είναι αφιερωμένη η φετινή παράσταση-, τον Ντίμη Δαδήρα, που έχω τώρα τη χαρά να συμπρωταγωνιστεί μαζί μας η κόρη του, η Έλλη και μου πρότεινε την πρώτη μου ταινία.

Σ’ αυτή την πρώτη μου ταινία, που παίχτηκε τηλεοπτικά στην Ιταλία, ήμουν συμπρωταγωνίστρια του Μάνου Κατράκη κι έκανα και το πρώτο μου εξώφυλλο μαζί του, που είμαι πολύ συγκινημένη που το έχω στο καμαρίνι μου. Χαίρομαι που σήμερα η Έλλη κάνει αυτή την επιτυχία, γιατί είναι μια κοπέλα που χορεύει, τραγουδάει, παίζει κοντραμπάσο και είναι και ηθοποιός.

Στην Ελλάδα, πάντως, δεν είμαστε τόσο υπέρ του συναγωνισμού όσο υπέρ του ανταγωνισμού. Εγώ ήμουν από την αρχή υπέρ του συναγωνισμού και λατρεύω τους ταλαντούχους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζομαι.

Σίγουρα έχει αλλάξει η θέση της γυναίκας, γιατί, τουλάχιστον στο δικό μας τομέα, όταν στη δεκαετία ‘70 προς ‘80 λέγαμε ότι θ’ ασχοληθούμε με το θέατρο, η επίθεση που δεχόμαστε, οι εννέα στις δέκα, ήταν φοβερή. Σ’ ένα βαθμό το ίδιο γινόταν και στους άντρες, όταν είχαμε να κάνουμε με τραγουδιστή ή χορευτή, για παράδειγμα. Τώρα η νέα κοπέλα έχει οποιαδήποτε επαγγελματική θέση θέλει και αυτό δεν μπορεί παρά να είναι αποδεκτό από την οικογένειά της. Τα σημερινά παιδιά στο θέατρο έχουν περισσότερες προσλαμβάνουσες παραστάσεις και τεχνικές γνώσεις, γιατί το ταλέντο είναι κάτι που δεν έρχεται από τον ουρανό, καλλιεργείται κιόλας.

Είμαστε ένα επάγγελμα που δε χρειάζεται μόνο να τραγουδήσεις και να χορέψεις. Είναι πολλά περισσότερα. Είναι τα πάντα, γιατί δεν ξέρεις τι ρόλους θα κληθείς να υπηρετήσεις. Κάποιοι δεν έχουν το χάρισμα. Όμως στο θέατρο και ωραία φωνή να μην έχεις, μπορείς να τραγουδήσεις. Εγώ δε χαρακτηρίζομαι για την ωραία φωνή μου -δε θεωρώ ότι τραγουδάω καν- κι όμως τραγούδησα Χατζηδάκι στο Εθνικό Θέατρο. «Δε χρειάζεται να έχεις ωραία φωνή. Ούτε η Καρέζη ούτε η Μερκούρη είχαν. Ήταν όμως καλές θεατρίνες. Εσύ θα γίνεις τραγουδίστρια», μου είχε πει.

Ποια ήταν η τελευταία φορά που «πέσατε» από τα σύννεφα, με κάτι που αφορούσε ανθρώπους της «καλής κοινωνίας»; Πρόσφατα, για παράδειγμα, γράφτηκε για την περίπτωση των κατηγορουμένων στην υπόθεση Γιακουμάκη, ότι είναι «γόνοι καλών οικογενειών». Γιατί οι άνθρωποι εξακολουθούν να έχουν στερεότυπα, να κάνουν διακρίσεις, γενικεύσεις και απλουστεύσεις;

Έχω πέσει από τα σύννεφα, για παράδειγμα, όταν έχω δει ανθρώπους μέσα σε σαλόνια να μην έχουν δει ποτέ αρχαία τραγωδία ή να μην έχουν πάει ποτέ ν’ ακούσουν -έστω κι αν δεν τους αρέσει- όπερα. Ή άλλους να μιλάνε για τα πάντα, χωρίς να έχουν ανοίξει ποτέ βιβλίο. Αυτά είναι μικρά μόνο παραδείγματα.

Δε φταίει, πάντως, η οικογένεια για το παιδί μόνο, αλλά πολλά πράγματα. Οι παρέες του, ο ψυχισμός του… Έχω τρία παιδιά. Καθένα είναι ένας διαφορετικός κόσμος. Με τον ίδιο τρόπο τα μεγάλωσα. Καθένας έχει πάρει διαφορετικά στοιχεία από τ’ αντίστοιχα των προγόνων του, με τα επίκτητα στοιχεία να είναι εξίσου σημαντικά.

Είναι φοβερό να βάζεις, για οποιοδήποτε λόγο, στο στόχο ένα παιδί. Αρχίζουν από πολύ μικρά και στοχοποιούν παιδιά, για την εμφάνισή τους, για τη συμπεριφορά τους, για διάφορα θέματα. Αυτό είναι έγκλημα.

«Καλογνωμιά και ομορφιά θέλουν ταπεινοφροσύνη», σύμφωνα με μια ελληνική παροιμία. Είναι συνδυαστικά χαρακτηριστικά που διαθέτουν όσες και όσοι έχουν το χάρισμα της εξωτερικής εμφάνισης στο χώρο του θεάματος στις μέρες μας, από την επαφή και την εμπειρία σας;

Εξαρτάται από τον άνθρωπο. Αν ο άνθρωπος έχει μια υποτυπώδη καλλιέργεια, ξέρει ότι η ομορφιά δεν κρατάει για πάντα. Αν κρατήσει λίγο περισσότερο είναι γιατί υπάρχει αντιστοιχία στην ψυχή. Αν έχεις μια ισορροπημένη ζωή και μια ψυχική γαλήνη, αυτά ακτινοβολούν στο πρόσωπο και με το πέρασμα των χρόνων.

Δεν είμαι πολύ καλή στις παροιμίες, αλλά, αν δεν έχεις ταπεινοφροσύνη, σε οποιαδήποτε δουλειά έχει σχέση με τον άνθρωπο -όπως είναι οι καλές τέχνες-, δεν μπορείς να προχωρήσεις.

Έχετε ιδρύσει το Διάχρονο Θέατρο, με παράλληλο θεατρικό εργαστήρι πριν πολλά χρόνια. Ποια είναι η πολιτιστική του παρακαταθήκη στο πέρασμα των χρόνων; Θα τολμούσατε το ίδιο εγχείρημα σήμερα;

Όταν το ξεκίνησα το 2002 ήταν πολύ λογικό, από τη στιγμή που ήμουν πολύ νέα και είχα συνεργαστεί με τόσο μεγάλα ονόματα και ήθελα πλέον να κάνω τις δικές μου επιλογές. Τολμηρό δε θα το έλεγα. Εννέα στους δέκα πρωταγωνιστές κάποια στιγμή κάνουν δική τους δουλειά. Άλλοι πετυχαίνουν κι άλλοι όχι. Πώς νομίζετε γίνονται τα θέατρα; Κάποια στιγμή, γύρω στα σαράντα, το αποφασίζεις. Αν έχεις κάποιο όραμα κι αν έχεις κάποιες δυνατότητες βέβαια. Δεν είναι όλα εύκολα. Εμένα, δόξα τω Θεώ, το ένα έφερε το άλλο και φέτος θα συμπληρωθούν εννιά χρόνια που έχω τη δική μου θεατρική στέγη, με αδειοδότηση και μέχρι στιγμής έχει παρουσιάσει 26 έργα, χωρίς καμία επιχορήγηση. Αν δεν τα είχαμε καταφέρει, δε θα συνέχιζα.

Δεν είναι μόνο «έχω ταλέντο» και «με θέλει ο κόσμος». Είναι και θέμα οργάνωσης και σεβασμού των συνεργατών. Γιατί πολλοί ξεκινούν να κάνουν ένα θέατρο για να παίξουν. Εγώ δεν είχα λόγο να κάνω θέατρο για να παίξω. Έκανα ένα θέατρο, όπως έλεγα, όταν ξεκίνησα, «για να έχουμε έναν τόπο, που η ψυχή μας δε θα γεράσει ποτέ…» Αυτό θέλω και για μένα και για τους συνεργάτες μου. Η ψυχή δε γερνάει μόνο με τα χρόνια, γερνάει και με την έλλειψη κάτι ωραίου. «Μέσα ζούμε ωραία», όπως λέει και η Γωγώ. Είμαστε σαν οικογένεια. Είναι σαν το σπίτι μας. Γιατί έτσι το ζούμε και το νιώθουμε.

Ανήκετε στην κατηγορία των ηθοποιών, σκηνοθετών που αν περνούσε από το χέρι τους θα απέτρεπαν στα παιδιά τους την ενασχόληση με το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση ή όχι και για ποιο λόγο;

Και τα τρία παιδιά μου θα ήθελα να γίνουν ηθοποιοί, αλλά δεν έγινε κανένα, γιατί εγώ πέρασα και περνώ πολύ ωραία σ’ αυτό το χώρο και ως οντότητα. Μέσα από τους ρόλους και τα βιβλία που έχω διαβάσει και μέσα από την καθημερινότητα στον καλλιτεχνικό κόσμο, έχω ανέβει πνευματικά και ψυχικά. Τη δυσκολία, πάντως, της δουλειάς την αντιλήφθηκαν νωρίς, γιατί τους πήρα στο θέατρο. Η κόρη μου έπαιξε μαζί μου, ο γιος μου έπαιξε σε δύο επεισόδια στο «Καλημέρα Ζωή», γιατί μου έλεγαν «Μαμά, γιατί λείπεις;». Τους είπα «ελάτε να δείτε, γιατί λείπω…»

Εκτιμώ ότι δεν λειτούργησα ως αντιπρότυπο, γιατί η κόρη μου έχει σπουδάσει Ιστορία της Τέχνης και αγαπά την Τέχνη, ενώ ο μεγάλος γιος μου είναι συγγραφέας και γράφει για θέατρο. Ο τρίτος κινείται σε άλλη κατεύθυνση, εμπορικού χαρακτήρα, αλλά βλέπει θέατρο και έχει, παράλληλα, εξαιρετική δεξιότητα διακόσμησης πραγμάτων, γιατί εγώ δε θεωρούμαι και ιδιαίτερα καλόγουστη.

Σε κάθε περίπτωση, είναι εξαιρετικός ο χώρος του θεάτρου, αν στοχεύεις στην ουσία, δηλαδή στη μελέτη των κειμένων και στον ψυχισμό των ανθρώπων κι όχι στα φώτα, τα περιοδικά και τα εξώφυλλα. Το λέω εγώ που έχω κάνει 134 εξώφυλλα, αλλά ποτέ δεν έδωσα βάρος σ’ αυτά. Ήταν μέρος της προβολής. Γιατί αν δε σε γνωρίζει ο κόσμος, κάτσε και παίξε θέατρο στο σπίτι σου. Το θέμα είναι να παίξεις και να έρθεις σ’ επαφή με τον κόσμο κι αυτό το «ταλέντο» -ψάξιμο πρέπει να’ ναι του εαυτού σου και συνεχής μελέτη-, να προσφέρει κάτι και στον συνάνθρωπό σου και με το δικό του τρόπο αυτός να το δίνει σαν μπαλάκι πίσω και να σε γεμίζει σαν απόλαυση κι όχι σαν ματαιοδοξία.

Μου κάνει πολλή εντύπωση που φέτος παίζω τον κωμικό ρόλο του έργου και γελάνε μαζί μου. Έχω παίξει πολλή κωμωδία με τεράστιους κωμικούς, αλλά ήμουν το δεύτερο πρόσωπο, δεν ήμουν το βασικό κωμικό πρόσωπο του έργου. Τώρα πεθαίνω στο γέλιο που γελάνε μαζί μου.

Έχουμε ένα φοβερό επιτελείο ηθοποιών και τραγουδιστών στην παράσταση, με χημεία μεταξύ μας κι ελπίζουμε να κάνουμε την ίδια επιτυχία με την περσινή χρονιά. Είναι πολύ σημαντικό να έχεις παίξει κατ’ επανάληψη με τον ίδιο ηθοποιό ή να σ’ έχει σκηνοθετήσει ο ίδιος σκηνοθέτης, γιατί αρχίζεις κι έχεις έναν κώδικα κοινό, που αυτό δίνει μια ζεστασιά και μια ενότητα στην παράσταση.

Πρόσφατα κάνατε outing προσωπικά βιώματα πρότερης οικογενειακής ζωής. Ποιος ήταν ο σκοπός και ποιο το feedback που δεχτήκατε; Έχουν όλοι οι άνθρωποι τη δύναμη της επιλογής εντός γάμου, την ευτυχία και την ελευθερία που δικαιούνται;

Όταν μίλησα για την προσωπική μου ζωή, μίλησα για γεγονότα. Παντρεύτηκα, χώρισα και τους λόγους. Τίποτα περισσότερο. Ο λόγος και στα δύο μου διαζύγια ήταν ότι και ο πρώτος και ο δεύτερος άνδρας μου, ενώ με πήραν ηθοποιό, στην ουσία δεν ήθελαν να συνεχίσω να είμαι. Ήθελαν να μ’ έχουν αποκλειστικά για την οικογένειά τους. Πολύ καλά έκαναν, αφού αυτό ήθελαν, μόνο που έπρεπε να το καταλάβουν, πριν προβούν σε γάμο ότι δε θα το πετύχαιναν. Δεν είχαν την εξυπνάδα να το καταλάβουν. Εγώ το κατάλαβα εγκαίρως, αλλά έμεινα ένα διάστημα παραπάνω, ειδικά στο δεύτερο γάμο μου, μόνο και μόνο για να μεγαλώσω τα παιδιά. Διαφορετικά, θα είχα φύγει αμέσως.

Το θέατρο και γενικά οι τέχνες, για τους ηθοποιούς και όλους τους καλλιτέχνες, δεν είναι τα επαγγέλματα, είναι ο τρόπος ζωής. Είναι τρελό να θέλεις να σταματήσεις το οξυγόνο του άλλου. Διαλέγεις ένα άλλο επάγγελμα να έχεις σύζυγο, αν δε θέλεις ηθοποιό. Αν ήθελα χρήματα θα έμενα με τα οικονομικά, που είναι και το αντικείμενο των σπουδών μου.

«Δε θα έπρεπε ποτέ να εμπιστεύεται κανείς μία γυναίκα που λέει την πραγματική της ηλικία», έχει πει ο Όσκαρ Ουάιλντ. Γιατί σπανίζει αυτό το τόσο αυτονόητο και πόση ανασφάλεια κρύβει;

Δεν είναι θέμα γυναίκας. Πιο πολύ οι άντρες κρύβουν την ηλικία τους. Είναι λίγο γελοίο να έχω γιο σαράντα χρονών και να λέω ότι είμαι τριανταπέντε μισό… Το θέμα είναι πόσο δείχνεις στη σκηνή. Στο σπίτι μου ξέρω πολύ καλά πόσο είμαι. Αυτό είναι το ζητούμενο για τον καλλιτέχνη.

Ταυτότητα παράστασης

«Οι Ψευτοσπουδαίες» (Les Femmes Savantes)
Συγγραφέας: Μολιέρος (Ζαν Μπατίστ Ποκλέν) Ελεύθερη απόδοση – διασκευή: Μαίρη Βιδάλη
Σκηνοθεσία: Κατερίνα Μαντέλη
Σκηνικά: Ιωάννα Κατσιαβού
Φωτισμοί: Γιώργος Δανεσής
Παίζουν:
Μπελίζ: Μαίρη Βιδάλη
Φιλαμίντη: Γωγώ Ατζολετάκη
Τρισοτέν: Κωνσταντίνος Τζέμος
Κρυσάλ: Πέτρος Αποστολόπουλος
Κλίτανδρος: Δημήτρης Δρακόπουλος
Ερριέτ: Έλλη Δαδήρα
Άριστος: Κωνσταντίνος Νιάρχος
Αρμάνδη: Μαρλέν Κάραλη
Βάντιους: Σάββας Σουρμελίδης
Πληροφορίες
Παραστάσεις: Σάββατο: 21.00, Κυριακή: 19.30
Διάχρονο Θέατρο
Πυθέου 50-52, Ν. Κόσμος (μετρό Άγιος Ιωάννης – έξοδος Κασομούλη)
Απαραίτητη κράτηση στο: 2107233229
Διάρκεια 110΄ με διάλειμμα.
Εισιτήρια:
15 € γενική είσοδος
12 € φοιτητές, άνω των 65, άνεργοι
10 € ΑΜεΑ
5 € ηθοποιοί, δημοσιογράφοι
Ατέλεια: κριτικοί, συνταξιούχοι ηθοποιοί

Διαβάστε, επίσης: Γωγώ Ατζολετάκη: «Μέσα σ’ όλα ήμουνα και όμορφη. Δεν ήταν και κανένα έγκλημα»

 

 

Tags:

  • Nίκος Κολίτσης

    Απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής (Τμήμα Φιλολογίας-ΑΠΘ), με μεταπτυχιακό στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Αριστούχος Δημοσιογραφίας, με σπουδές Φωτογραφίας. Συγγραφέας, κριτικός θεάτρου (για παιδιά & ενήλικες), κινηματογράφου & λογοτεχνίας, με συνεργασίες με έντυπο-ηλεκτρονικό τύπο πανελλαδικά.

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Ads

You May Also Like

«Η μις Τήρια με τα μαγικά πλάσματα» της Τζόι Κέλερ

Οι Εκδόσεις Διάπλαση κυκλοφορούν το νέο βιβλίο της Τζόι Κέλερ «Η μις Τήρια με ...

Μια παράσταση για την αθάνατη και ανυπέρβλητη ελληνίδα μάνα

Μια παράσταση που… θα σας αγαπήσει και θα σας ενοχοποιήσει όσο κανείς! Από τις ...

ΤΕΡΗ ΒΑΚΙΡΤΖΟΓΛΟΥ QUALIA

Πως μπορούν να αποτυπωθούν τα συναισθήματα? Πως μπορούμε να τα επικοινωνήσουμε,  να τα μετρήσουμε? ...

Dean Lewis “7 Minutes”

Μετά το παγκόσμιο hit του ‘Be Alright’ ο πολυπλατινένιος τραγουδιστής και τραγουδοποιός Dean Lewis κυκλοφορεί σήμερα το ολοκαίνουργιο single του ‘7 Minutes’, ...

«Μία Μέρα τη Φορά» – Μια Μουσικοθεατρική Παράσταση σε σκηνοθεσία Νίκου Αμουντζά στο Μουσικό Κουτί

Δύο μουσικοθεατρικές παραστάσεις του Νίκου Αμουντζά, οι οποίες  παίζονται εναλλάξ κάθε Κυριακή στο Μουσικό Κουτί. Οι παραστάσεις ...

«Bohemian Rhapsody» Μια βιογραφική ταινία των θρυλικών «Queen»

Σαν φανατική οπαδός της κλασσικής ροκ μουσικής η ανακοίνωση προβολής  της κινηματογραφικής βιογραφικής ταινίας ...