Throwback Thursdays Vol 1: Όταν ο Scorsese ντύθηκε Woody Allen

Ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες των τελευταίων δεκαετιών είναι αναμφισβήτητα ο Martin Scorsese. Με μια καριέρα που ξεκίνησε από 1960 και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα ο Ιταλοαμερικάνος σκηνοθέτης είναι υπεύθυνος για κάποιες από τις σπουδαιότερες ταινίες που έχουν φτάσει στις οθόνες μας. Αν και στο ευρύ κοινό είναι γνωστός για ταινίες που έχουν ως κεντρικό θέμα το έγκλημα, όπως οι Casino, Goodfellas, Departed και Taxi Driver, μια πιο προσεκτική ματιά θα αρχίσει να αποκαλύπτει και άλλα θέματα τα οποία αρέσκεται να επισκέπτεται αρκετά συχνά.

Η τεράστια αγάπη του για τη μουσική τον έχει οδηγήσει σε έργα όπως το New York, New York αλλά και την τηλεοπτική σειρά Vinyl ενώ έχει σκηνοθετήσει αρκετά ντοκυμαντέρ για διάφορους σπουδαίους μουσικούς όπως οι Michael Jackson, George Harrison και Rolling Stones. Τα Raging Bull, The Aviator και The Wolf of Wall Street αναδεικνύουν το ενδιαφέρον του στην ιστορική βιογραφία ενώ δεν έχει φοβηθεί να αγγίξει επανειλημμένα το πάντα αμφιλεγόμενο θέμα της πνευματικότητας φέρνοντας στη ζωή έργα όπως τα Kundun, Silence και φυσικά The Last temptation of Christ –βασισμένο στο βιβλίο του Νίκου Καζατζάκη. Υπάρχει όμως μια ταινία του Scorsese που ξεχωρίζει στη φιλμογραφία του γιατί δεν μοιάζει με τίποτα από όσα έχει κάνει μέχρι σήμερα. Αυτή είναι το After Hours του 1985.

Με μία απλή πλοκή που ασχολείται με τις φρούδες προσπάθειες ενός Νεοϋορκέζου να βρει ένα τρόπο να γυρίσει στο σπίτι του μετά τα μεσάνυχτα, πέφτοντας σε μια σειρά από κωμικές συμπτώσεις, το After Hours μοιάζει με ταινία που δεν χρίζει ιδιαίτερης ανάλυσης. Αυτό είναι μέχρι να αρχίσεις να προσέχεις τη δομή αλλά και τον τρόπο με τον οποίο συνδιαλέγονται οι χαρακτήρες της, και τότε  παρατηρείς ομοιότητες με το στυλ ενός άλλου διάσημου σκηνοθέτη από τη Νέα Υόρκη. Ερχόμενος από τεράστιες επιτυχίες με τα Annie Hall και Manhattan, o Woody Allen μεσουρανούσε τη δεκαετία του 80 και ήταν σχεδόν κάθε χρόνο προτεινόμενος για όσκαρ.

Το After Hours με την κυκλική πλοκή του, τους εκκεντρικούς του χαρακτήρες και φυσικά τον νευρωτικό πρωταγωνιστή του που μοιάζει να πέφτει στη μέση ενός κοσμικού αστείου το οποίο μόνο ο ίδιος καταλαβαίνει, έχει όλα τα βασικά συστατικά που χαρακτηρίζουν τον Woody Allen. Προφανώς δεν λείπουν πινελιές του Scorsese καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας, όντας πιο σκοτεινή, κυνική και με αρκετό ξηρό χιούμορ καθώς και με την έλλειψη στοιχείων που φωνάζουν Woody Allen, όπως αυτά του ρομαντισμού και της σεξουαλικότητας που παίζει με τα όρια του αποδεκτού. Παρόλα αυτά στον πυρήνα του, το After Hours μοιάζει να τηρεί με θρησκευτική ευλάβεια την ίδια δομή που ακολουθούν οι περισσότερες ταινίες του Woody Allen.

Με τα κοινά μεταξύ των δύο σκηνοθετών να μην σταματάνε στην αγάπη τους για την πόλη της Νέας Υόρκης (κάτι που και οι δύο δείχνουν εμφατικά μέσα από τον όγκο της κινηματογραφικής του καριέρας) αλλά και την συνεργασία τους μόλις 4 χρόνια αργότερα στην ανθολογία New York Stories, δεν είναι παράλογο να υποθέσουμε πως ο Woody Allen ήταν συνεχώς στο μυαλό του Scorsese κατά τα γυρίσματα. Σπάνια στην ιστορία του κινηματογράφου βρίσκουμε μια ταινία που αποτυπώνει παράλληλα το πνεύμα δύο τόσο μεγάλων σκηνοθετών και αυτό κάνει το After Hours μία ξεχωριστή εμπειρία που αξίζει να απολαύσεις.

Tags:

  • Δημήτρης Ανέστος

    Μεγάλωσα με τον Scorsese, ωρίμασα με τον Kurosawa και άρχισα να κατανοώ τι θα πει σινεμά με τον Kubrick. Συνήθως παλεύω να φτάσω το πληκτρολόγιο γύρω από ένα βουνό με βιβλία και dvd. Όταν μπερδεύομαι μου αρέσει να θυμάμαι κάτι που είχε πει ο Lynch: "Δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι περιμένουν η τέχνη να βγάζει νόημα, από τη στιγμή που αποδέχονται πως η ζωή δεν βγάζει νόημα". Προτείνετε μου ταινίες που αξίζουν και θα έχετε μια θέση στην καρδια μου.

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Ads

You May Also Like

Ο Κωνσταντίνος Καζάκος στο Jazz Point, από Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου

O Κωνσταντίνος μαζί με τους εξαιρετικούς μουσικούς του και με συνοδεία, την δυναμική παρουσία ...

«Ο χορός του Θανάτου», του Αυγούστου Στρίντμπεργκ -κριτική

Η τυχαία δυνατότητα που σου δίνεται να παρακολουθήσεις μία παράσταση, μερικές φορές είναι τόσο ...

«Πώς να καταστρέψετε τη ζωή σας», του Γιώργου Ηλιόπουλου [κριτική]

«Κάθε άνθρωπος έχει μέσα του ένα παρασιτικό ον που δεν ενεργεί πάντα για το ...

10 από τις πιο επικές ατάκες στην ιστορία του Κινηματογράφου [vid]

Προσπαθούμε να φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς σινεμά. Χωρίς καλογραμμένα σενάρια και μοναδικές ερμηνείες, χωρίς ...

Κλίμα πόνου και βαθιάς συγκίνησης στο ύστατο αντίο της Μαριάννας Τόλη [pick’s]

Το τελευταίο «αντίο» σε κλίμα θλίψης και συγκίνησης στην ηθοποιό Μαριάννα Τόλη είπαν σήμερα, Δευτέρα, φίλοι, συγγενείς και ...

Πέθανε ο σκηνοθέτης της θρυλικής ταινίας «Singin’ in the Rain» Στάνλεϊ Ντόνεν

Ο Αμερικανός σκηνοθέτης, Στάνλεϊ Ντόνεν, ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ ...