Οι δικές μας νύχτες είχαν πάντα συντροφιά τους καβαλάρηδες του Morrison

Σαν σήμερα, 3 Ιουλίου 1971, πεθαίνει ο Jim Morrison στο Παρίσι

Το να θες να μιλήσεις για τον Morrison και την αποφράδα ή ιερή  3η Ιουλίου του 1971, εφόσον ο ποιητής ελευθερώθηκε από τα γήινα, είναι κάτι που πολλοί έχουν κάνει και καλύτερα ίσως από μένα.

Γράφει ο Αχιλλέας 

Αλλά όταν οι ψυχές ομοιοκραδαίνονται ακόμα και φαινομενικά άγνωστες μεταξύ τους, που τις χωρίζουν πολλά χιλιόμετρα και πολλά χρόνια είναι εσωτερική ανάγκη να θες να πεις δύο λόγια να μοιραστείς μια σκέψη.

Δύο άνθρωποι στον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό κατέκτησαν την έννοια του Απολλώνιου και Διονυσιακού πνεύματος. Κατανόησαν την μυστιστικιστική αυτή ιερογαμία της ιερής και παντοτινής δυάδος.

Άρρεν- Θήλυ, Φώς- Σκότος, Άσπρο – Μαύρο, Πρόσθεση – Αφαίρεση, Απόλλωνας – Διόνυσος.

Ο Νίτσε και ο Morrison

Άλλωστε ο νευρώδης πνευματικά και ήρεμη δύναμη Ray Manzarek το είπε ευθαρσώς σε συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία όταν οι εναπομείναντες DOORS πέρασαν από την χώρα μας για μια συναυλία. ( Ο Jimήταν ο Διόνυσος, εγώ προσπαθούσα να ισορροπήσω την όλη κατάσταση ως Απόλλων.)

Η ανθρώπινη ψυχή πρέπει να βακχεύετε και να πηγαίνει από τον γήινο στον θείο κόσμο. Πρέπει να χορεύει γυμνή στους αγρούς να βιάζεται από νύμφες, να ξεδιψάει από τους ποταμούς και παράλληλα να ενδύεται το μακρύ φόρεμα της νόησης και της λογικής. Όχι της λογικής των ευνουχισμένων κοινωνιών που επεβλήθησαν  πριν 1750 χρόνια αλλά της λογικής του Λόγου.

Ο Morrison κατανόησε νωρίς, αυτό που σε άλλους παίρνει χρόνια ή δεν το κατακτούν ποτέ. Είδε εσωτερικά πρώτα τον ίδιο, την ανάγκη της ψυχής να ζήσει, όπως πραγματικά είναι, Ελεύθερη και γυμνή. Ούρλιαζε ο εσωτερικός κόσμος να ελευθερωθεί. Και ο Jimούρλιαζε προς εμάς. Το αν τον ακούσαμε ή όχι είναι μια άλλη ιστορία….

Ίσως από το ουρλιαχτό του κάτι να έφτασε στα αυτιά μας.

Από τις νιτσεϊκές αναφορές των καβαλάρηδων στην θύελλα, τις παράξενες και δύσκολες μέρες, τα άσχημα πρόσωπα την τραγωδία του Σοφοκλή και τα οράματα των Σαμάνων ο κύριος Jim μυήθηκε μόνος του στα δικά του Ελευσίνια μυστήρια και πέρασε σίγουρα στα Ηλύσια Πεδία.

Εμείς μείναμε πίσω να τον ζηλεύουμε και να ακουμπάμε πάνω του, πολλά βράδια, πολλές δύσκολες μέρες, πολλές νύχτες με καταιγίδα και στο τέλος κουρασμένοι να περιμένουμε εκείνο το ΤΕΛΟΣ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ JIM

 

 

 

 

 

 

 

Tags:

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Ads

You May Also Like

«Ηρακλέους Μνήμες»: Μια συναυλία του Σωτήρη-Νικόλα Κάσσου εμπνευσμένη από τους μύθους του Ηρακλή

Έπειτα από πρόσκληση του Νομισματικού Μουσείου, ο Σωτήρης-Νικόλας Κάσσος και τα μουσικά σύνολα Jerax ...

Ο καταραμένος έρωτας δύο νέων καλλιτεχνών, το στοιχειωμένο σπίτι και η αυτοκτονία

Στις 8 Απριλίου του 1910, ένας νεαρός, γαλανομάτης άντρας με ξανθά μαλλιά έμπαινε έφιππος ...

«Ισμήνη» του Γιάννη Ρίτσου στο Θέατρο «Φούρνος»

Στις 12 Ιανουαρίου 2019, στο Θέατρο «Φούρνος», ανεβαίνει ξανά η «Ισμήνη» του Γιάννη Ρίτσου. ...

Θοδωρής Μαυρογιώργης «Τα ηχεία» στο Kremlino Gallery Bar

“Τα Ηχεία” του Θοδωρή Μαυρογιώργη είναι ένα live που προσδοκά και το ακριβώς αντίθετο. ...