Δημήτρης Γιώτης: Χωρίς μαγεία, θέατρο δεν υπάρχει. Πρέπει να θέλεις να μπεις στο «παραμύθι»…

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Δημήτρης Γιώτης «ξεθάβει» μακάβριες και ταυτόχρονα κωμικοτραγικές θεατρικές ιστορίες του fb, με το Newslink.gr και τον δημοσιογράφο Νίκο Κολίτση σε ρόλο... συγγραφέα μιας ολόκληρης ζωής, σαν παραμύθι...

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Δημήτρης Γιώτης «ξεθάβει» μακάβριες και ταυτόχρονα κωμικοτραγικές θεατρικές ιστορίες του fb, με το Newslink.gr και τον δημοσιογράφο Νίκο Κολίτση σε ρόλο… συγγραφέα μιας ολόκληρης ζωής, σαν παραμύθι, μέσα από μια αποκλειστική συνέντευξη με θεματικούς άξονες, μεταξύ άλλων, την εικονική ευτυχία της κοινωνίας, το «φευγιό», το «πέσιμο» στο inbox, τα «ξαδέρφια» της τεχνολογίας, τις συνεργασίες ορόσημο, την «παιδική χαρά», την Τάνια Τρύπη και τη Σοφία Φιλιππίδου, την αγάπη άνευ όρων, τον λατρεμένο Γιάννη και τα ταξίδια, τα σχέδια και τα θεατρικά όνειρα, την «μπαλαφάρα», τους ηθοποιούς της νέας γενιάς, την «αχρησιμοποίητη ζωή» των ανθρώπων και last, but not least, την παιδική και πατρική περηφάνεια, γιατί… «Δεν μπορώ να εκφράσω το μέγεθος της πληρότητας που ένιωσα, ήταν κάτι πέρα από λόγια… ΕΥΤΥΧΙΑ, αυτό ήταν!»

«Όταν πεθάνω θάψτε με στο FB», είναι το νέο θεατρικό έργο του Αντώνη Τσιπιανίτη, που θ’ ανέβει στο ιστορικό θέατρο «Μπέλλος», τον Φεβρουάριο, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Λιακόπουλου, με πρωταγωνιστές εσάς, τον Γιώργο Κοντοπόδη και την Μαρίνα Γεωργοπούλου. Υπάρχει ζωή… στο FB, έστω «μεταθανάτια»; Πόσο κωμικοτραγικό θα είναι το νέο θεατρικό έργο;

«Όταν πεθάνω θάψτε με στο fb». Τόσο επίκαιρο και απειλητικό είναι τούτο το εγχείρημα. Είναι καθρέφτης μιας κοινωνίας στηριγμένης στην ψευδαίσθηση μιας εικονικής ευτυχίας. Τα πάντα είναι καθρέφτης του βαθύτερου εαυτού μας… και μάλιστα ίσως δεν είναι τόσο όσοι εκδηλώνονται ή όσοι εκφράζονται μέσα από τα social media, όσο αυτοί που τα παρακολουθούν, γνωρίζουν και κουτσομπολεύουν τα πάντα, κάνοντας, μάλιστα, ότι δεν τα ξέρουν… πλήρης σύγχυση, λοιπόν, σε μια ήδη διαταραγμένη κοινωνία. Άλλωστε, όπως πολύ σωστά έχει πει η Σοφία Φιλιππίδου κάποτε: «όταν κάνανε μούτρα στον άλλον, δεν τον παίρνανε τηλέφωνο, δεν του λέγανε καλημέρα… τώρα δεν κάνουνε like…» Πόσο αναγνωρίσιμο και φτηνό, ε;

Είναι, λοιπόν, απίστευτα κωμικοτραγικό… γιατί έτσι είναι η ζωή μας. Υπάρχει μια ανάγκη κοινωνικοποίησης… κατά το δοκούν. Έχει τύχει, για γέλια είναι αυτό, να κρίνει αυστηρά κάποιος-κάποιοι για την εκδήλωση συναισθήματος για το «φευγιό» κάποιου, τύπου «τώρα τον θυμηθήκατε;» ή  «ο καθένας γράφει ιστορίες και πόσο κοντά ήταν στον τάδε, μόνο και μόνο για να πάρει μερίδιο αναγνωρισιμότητας» και σε λίγες μέρες να «σπαράζει» που του έφυγε η μεγάλη του δασκάλα… Είναι τόσο τραγικό όσο και κωμικό μαζί…

Πόσο έχει διαφοροποιηθεί η διαπροσωπική σχέση των ανθρώπων, με την επικυριαρχία των social media και πώς φαντάζεστε ότι θα έχει καταλήξει δέκα χρόνια μετά;

Νομίζω είναι ένας καινούργιος κόσμος όλη αυτή η ιστορία του fb, του instagram και γενικότερα των social media. Πιστεύω ότι θα ξαναγυρίσουμε, κατά κάποιον τρόπο, στα… πιο γνήσια. Θα εξαντληθεί, εκτιμώ, το φλερτ και το «πέσιμο» στο inbox, θα επιστρέψουμε στην αναζήτηση πιο γνήσιων επαφών. Νομίζω… δεν είμαι ειδικός, αλλά άλλη γοητεία έχει η καψούρα και το «περίμενε» από το μπαμ και κάτω… Βέβαια, ίσως το καλύτερο θα ήταν την τεχνολογία να τη χρησιμοποιήσουμε υπέρ μας και όχι να γίνουμε… ξένοι στην ίδια πόλη.

Ποια είναι η δική σας σχέση με την τεχνολογία, το facebook και τα άλλα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης; Πόσο σας επηρεάζoυν στην καθημερινότητά σας;

Α, έδεσες τώρα… τέταρτα ξαδέλφια. Προσπαθώ να παρακολουθήσω όσο μπορώ. Δεν το έχω και δε με νοιάζει και να το αποκτήσω. Ευτυχώς υπάρχουν δύο φίλες που με βοηθούν και πολλοί νομίζουν ότι το χειρίζομαι εγώ εξ ολοκλήρου. Ο καθείς και η φαντασία του…, εγώ τα βασικά και μόνο. Δηλαδή, κάτι «αντιγραφές» και «επικόλληση» και άλλα τέτοια… κινέζικα μου φαίνονται. Ν’ ανεβάζω κάποια φωτογραφία ναι, ως εκεί, α και «χρόνια πολλά», αλλά να κάτσω να δω ποιος και γιατί και να «κάνω μούτρα» που λέγαμε και πιο πριν… βαριέμαι. Ή αυτό με τις ιστορίες… Τι λες τώρα; Για γέλια είμαι, άστο.

Αλίκη Βουγιουκλάκη και Nίκος Κούρκουλος έχουν αποτελέσει δύο σημαντικές καλλιτεχνικές παρουσίες στην επαγγελματική και προσωπική σας διαδρομή, στο ξεκίνημά της. Υπάρχουν σήμερα νέοι ηθοποιοί του αντίστοιχου διαμετρήματός τους; Aν ναι, ποιους/ες ξεχωρίζετε;

Έχω ευτυχήσει να βγω στο θέατρο κάτω απ’ τη ματιά του Μίνου Βολανάκη, σπουδαίο σχολείο. Στη συνέχεια, με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, σε σκηνοθεσία  Ρούλας Πατεράκη και κατόπιν να συναντήσω σπουδαίους ανθρώπους σε μοναδικές συνεργασίες. Ο Νίκος Κούρκουλος με κράτησε δυόμιση χρόνια στο Εθνικό («έφυγε», ενώ ήμουν σε παραγωγή του) τα λόγια και οι συμβουλές του μάθημα σπουδαίο, ο Σπύρος Ευαγγελάτος, η Λήδα Τασοπούλου  (άλλα δυο χρόνια μαζί τους – έζησα τόσο κοντά τους…), ο Βαγγέλης Λειβαδάς και η Σμαρούλα Γιούλη (πόσες και πόσες συνεργασίες, Παρκ, Βέμπο, Αμιράλ… σαν παιδί τους με είχαν), ο Κώστας Φέρρης, με τον πρώτο ανδρικό ρόλο τον »Γιωργάκη» στο Ρεμπέτικο, ο Γιάννης Ιορδανίδης, ο Αντώνης Καλογρίδης, ο Κοραής Δαμάτης, ο Γιάννης Διαμαντόπουλος, ο Νίκος Παροίκος, ο Σήφης ο Βαρδάκης… Πετυχημένες συνεργασίες-συναντήσεις με Δάνη Κατρανίδη, Βέρα Κρούσκα, Ζωή Λάσκαρη, Εύα Κοταμανίδου, Τζέση Παπουτσή, Μάρθα Βούρτση, Άννα Φόνσου, Γιώργο Παρτσαλάκη, Τάσο Χαλκιά, Άννα Ανδριανού, Πέτρο Φιλιππίδη, Σωκράτη Αλαφούζο… καταλαβαίνεις ότι οι αποσκευές μου είναι πολύτιμες κι ακριβές. Έχω κακομάθει ή καλύτερα έχω μάθει το θέατρο να το σέβομαι και να το τιμώ. Τώρα και βέβαια υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις, μπορεί όχι του μύθου αλλά σίγουρα της έμπνευσης και του οράματος. Η Μαρία Ναυπλιώτη, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, ο Αιμίλιος Χειλάκης, ο Δημήτρης Λιγνάδης και είναι κι άλλοι, αν συνεχίσω ν’ απαριθμώ. Ξέρεις, χωρίς τη μαγεία,  θέατρο δεν υπάρχει… πρέπει να θέλεις να μπεις στο «παραμύθι». 

Kάνατε πρόσφατα οuting το προσωπικό σας θέμα, με αναφορές στη δύσκολη παιδική σας ηλικία, με βιώματα και τραύματα που χρειάζονται επούλωση. Ποιες ήταν οι αντιδράσεις που ακολούθησαν και ποιος ήταν ο σκοπός της δημοσιοποίησής τους; Πού έχετε καταλήξει σήμερα για το τι σηματοδοτεί και τι χαρακτηρίζει έναν κατάλληλο γονέα;

Για μένα ήταν καίρια η στιγμή που βγήκε στο φως. Ό,τι βγαίνει στο φως, καίγεται, παύει να υπάρχει. Για μένα έκλεινε ένας κύκλος επώδυνος, αλλά έπρεπε να γίνει. Όλοι πίστευαν κι ακόμη το πιστεύουν ότι χαμογελώντας δεν έχω θέματα που με απασχολούν ή ότι η ζωή μου είναι… παιδική χαρά. Λάθος. Εγώ έχω επιλέξει να βλέπω την καλή πλευρά της ζωής. Εκεί επικεντρώνομαι, στα καλά και στα θετικά. Δε μ’ αφορά μια ακόμα δυσάρεστη είδηση που θα φέρει πανικό και άσχημες σκέψεις. Είναι θέμα επιλογής. Και μάλιστα, ήταν απρόσμενο το γεγονός ότι πολλοί που με ήξεραν, αλλά δε γνώριζαν, ήρθαν ακόμα πιο κοντά. Μου είπε, για παράδειγμα, η Τάνια Τρύπη, «αν σ’ αγαπούσα μία, τώρα σ’ αγαπάω εκατό». Ήταν, αν θέλεις, ένα παράδειγμα ότι ό,τι κι αν συμβαίνει στη ζωή σου, άρπαξέ την και ζήσ’ την, όπως εσύ θέλεις. Η ζωή του καθενός είναι δικό του θέμα!

Όσο αφορά στην καταλληλότητα του γονέα, δεν υπάρχουν οδηγίες χρήσης. Να έχει ανάγκη να δίνει και περίσσια αγάπη άνευ όρων. Το παιδί δεν είναι κοινωνική καταξίωση ή ανάγκη ολοκλήρωσης… είναι αγάπη, γενναιοδωρία, δώρο ζωής. Είναι τα πάντα όλα με καθαρή γνώση ότι είναι αυτόνομο, αυτάρκες και θ’ ανοίξει τα φτερά του για ταξίδια δικά του και μόνο. Συνήθως, το γνωρίζετε αυτό το μοντέλο «έχω σπίτι, δουλειά, αυτοκίνητο, γυναίκα… και παιδί» ή μην πω και παιδιά. Τα παιδιά δεν είναι μέρος μιας εικόνας αλλά μιας βαθύτερης ανάγκης! 

Ως πατέρας ενός παιδιού, ποιες είναι οι προτεραιότητες αναφορικά με το παιδί σας και πώς μπορεί να μη λειτουργήσει επιβαρυντικά αλλά όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα η ιστορική παιδική μνήμη;

Ως μπαμπάς του Γιάννη, μπορώ να σου πω ότι δικό μου μέλημα είναι να του δώσω όσες το δυνατόν περισσότερες προσλαμβάνουσες μπορώ. Αν αυτό λέγεται ξένες γλώσσες, ποδόσφαιρο, κολυμβητήριο, ιππασία, θεατρικές παραστάσεις, ν’ ανοίγουν οι ορίζοντές του και να ξεδιπλώνει τη φαντασία του, εκθέσεις, ταξίδια, εντός κι εκτός Ελλάδας, έτσι ώστε να νιώσει πολίτης του κόσμου και να μπορεί να διαλέξει τη ζωή που θέλει να κάνει. Ήδη από ενός έτους ταξιδέψαμε στο Μιλάνο κι έκτοτε έχει ένα με δύο ταξίδια στο εξωτερικό κάθε χρόνο. Του αρέσει ν’ ανακαλύπτει συνήθειες και τρόπο ζωής εδώ, εκεί, παντού. Ρώμη, Μιλάνο, Παρίσι, Λονδίνο… και ξανά Παρίσι. Η Disneyland είναι αγαπημένο μέρος. Τον Ιούνιο ήταν η πέμπτη φορά που πήγαμε μαζί, τώρα θα πάμε Κωνσταντινούπολη για τα γενέθλιά του. Ήταν δική του επιθυμία να γνωρίσει την Αγιά Σοφιά… Καταλαβαίνεις πόσο χαίρομαι να τον νιώθω ελεύθερο να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα.

Ποια χαρακτηριστικά ορίζουν μια σύγχρονη, μοντέρνα και ανατρεπτική κωμωδία στο θέατρο;

Ν’ αφορά στο κοινό, να έχει ρυθμό, έξυπνη ιστορία, να γίνεται αναγνωρίσιμη στη σημερινή κοινωνία, να μην είναι μεταφορά τηλεοπτικού ρυθμού, προσώπων και καταστάσεων και να γίνεται με σεβασμό κι όχι ατάκα για την ατάκα και όπως λέμε στη δουλειά… «μπαλαφάρα». Μια κωμωδία δεν είναι υποδεέστερο είδος, όπως νομίζουν πολλοί, θέλει κότσια, νεύρο και πειθαρχία για να βγουν τα νοήματα, να «κλείσεις» το μάτι του θεατή, να τον κάνεις να ξεχαστεί μα και να προβληματιστεί, γιατί όλα τα έργα έχουν πάντα πολλές αναγνώσεις.

Ποια είναι τα μελλοντικά θεατρικά σας σχέδια για την άνοιξη και το καλοκαίρι, εκτός από την κωμωδία «Όταν πεθάνω θάψτε με στο FB»; Ονειρεύεστε ή προτιμάτε να ζείτε την κάθε μέρα ξεχωριστά;

Σχέδια πολλά! Προέχει το «Όταν πεθάνω θάψτε με στο fb», του Αντώνη Τσιπιανίτη, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Λιακόπουλου. Είμαστε μαζί με τον Γιώργο Κοντοπόδη και τη Μαρίνα Γεωργοπούλου στο θέατρο Μπέλλος (Κέκροπος 1, στην Πλάκα), κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.00. Το καλοκαίρι είναι αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στον Γιάννη. Θέλω να έχει μνήμες, παιχνίδια, γέλια, μπάνια, ταξίδια και στιγμές που θα τον ακολουθούν… Ε, για το χειμώνα κάτι ψήνεται, κάτι ετοιμάζεται πολύ καλό κι αγαπημένο, όμως είναι νωρίς να πούμε κάτι άλλο ακόμα… Εξάλλου η ζωή είναι απρόβλεπτη κι είναι Δώρο Θεού η κάθε μέρα, η κάθε στιγμή… «Ζήσε την κάθε μέρα σαν να είναι η πρώτη φορά», κράτα αυτό…

Τι δεν έχετε πραγματοποιήσει θεατρικά, ως ηθοποιός και σκηνοθέτης και θα θέλατε να κάνετε μελλοντικά απ’ όλα όσα είχατε στο μυαλό σας, όταν αποφασίσατε να γίνετε ηθοποιός;

Είχα τη χαρά να συναντήσω και να συνεργαστώ, όπως αναφέραμε, με σπουδαία πλάσματα αυτού του χώρου, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Νίκος Κούρκουλος, Ζωή Λάσκαρη, Σμαρούλα Γιούλη,  Δάνης Κατρανίδης, Βέρα Κρούσκα, Τρύφωνας Καρατζάς, Άννα Φόνσου, Τζέσυ Παπουτσή, Κοσμάς Ζαχάρωφ, Πέτρος Φιλιππίδης και πόσους ακόμα σπουδαίους σκηνοθέτες, Μίνως Βολανάκης, Ρούλα Πατεράκη, Κώστας Φέρρης, Γιάννης Ιορδανίδης, Γιάννης Διαμαντόπουλος, Ιωσήφ Βαρδάκης, Κοραής Δαμάτης, Νίκος Παροίκος… Eίναι πολλά περισσότερα απ’ όσα νόμιζα, όταν ξεκινούσα. Σαφέστατα, βέβαια, το θέατρο δεν τελειώνει ποτέ κι όσο το γνωρίζεις θέλεις κι άλλο, πιο πολύ, πιο μεγάλα… Έχω όνειρα, σχέδια καλά κρυμμένα που ξεπηδούν, όταν έρχεται η στιγμή να βγουν στο φως. Έτσι έγινε με το «Equus», με τον «Ταλαντούχο κύριο Ρίπλεϊ», με το «Παγωτό μες το Χειμώνα», με το «M.Butterfly», με «Του Τρελλού + Του Γιατρού», με «Το Ημερολόγιο ενός Τρελού» και ναι, υπάρχουν, όμως αφήνω τη στιγμή να με εκπλήσσει… ας μην τα αποκαλύψουμε… τι θα’ χουμε να πούμε την επόμενη φορά;;;

Θα θέλατε το παιδί σας να γίνει ηθοποιός ή θα προτιμούσατε ν’ ασχοληθεί με κάτι άλλο; Σας έχει δει ποτέ στο θέατρο; Aν ναι, τι σας είπε και πώς νιώσατε;

Ο Γιάννης, ο γιος μου, δεν έχει εκδηλώσει τέτοια επιθυμία, μάλλον άρνηση βλέπω. Μπορεί να είναι εξαιρετικός θεατής, αγαπάει το θέατρο και παρακολουθούμε πολλές παραστάσεις, όμως, δε θέλει ν’ ασχοληθεί μ’ αυτό, προς το παρόν τουλάχιστον. Εμένα δε μου πέφτει λόγος. Θέλω να είναι ευτυχισμένος, αυτό με νοιάζει! Θέλω ό,τι αποφασίσει να το αγαπάει, να του αρέσει, να το γουστάρει πολύ. Βλέπω συχνά ανθρώπους που χάνουν τη ζωή, γιατί δεν αγαπάνε αυτό που κάνουν, ζουν χωρίς όνειρο κι ελπίδα για κάτι καλύτερο. Αφήνουν τη ζωή τους αχρησιμοποίητη…

Η μέρα που με είδε ο Γιάννης στην πρεμιέρα του «Τρελού» ήταν απ’ τις πιο συγκινητικές της ζωής μου… Δακρυσμένος ήρθε πρώτος στο καμαρίνι, κοντοστάθηκε στην πόρτα κι εγώ φοβήθηκα μήπως τον είχε επηρεάσει τόσο πολύ το φινάλε του έργου, (η τρέλα και η παράνοια του ήρωα): «Γιάννη καλά είμαι, είναι καλά ο μπαμπάς», πέφτει στην αγκαλιά μου, με σφίγγει δυνατά και μου λέει: «Είμαι περήφανος μπαμπά. Συγκινημένος και περήφανος»… Δεν μπορώ να εκφράσω το μέγεθος της πληρότητας που ένιωσα, ήταν κάτι πέρα από λόγια… ΕΥΤΥΧΙΑ, αυτό ήταν!

Φωτογραφία: Ζώης Τριανταφύλλου – Σφακιανάκης 

Κουστούμι: Ερωτόκριτος sur mesure

Μαλλιά: Κωνσταντίνα Ζαγγίλη

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Ένας άντρας και μια γυναίκα αναζητούν τον Έρωτα. Ο Εστραγκόν και η Οφηλία, δύο ιδιαίτεροι άνθρωποι της καθημερινότητας, με ευαισθησίες συναντιούνται στη θεραπευτική κοινότητα του facebook, και υπό την καθοδήγηση του υπεύθυνου της κοινότητας προσπαθούν να δώσουν νόημα και περιεχόμενο στην προσωπική τους ζωή.
Στην κοινωνική μοναξιά της εποχής μας, οι σχέσεις που γεννιούνται στο Διαδίκτυο μπορούν να λειτουργήσουν καταλυτικά.
Σε σημεία της παράστασης, κάποιοι εκ των θεατών μπορούν να συμμετάσχουν στο έργο, υποδυόμενοι διάφορους χρήστες – φίλους του facebook.
Πρωταγωνιστούν με σειρά εμφάνισης: Δημήτρης Γιώτης, Μαρίνα Γεωργοπούλου, Γιώργης Κοντοπόδης
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο σκηνοθέτης της παράστασης Αλέξανδρος Λιακόπουλος δεν έχει προφίλ στο facebook και αρνείται επίμονα να δημιουργήσει, καθώς δε χρησιμοποιεί τα social media.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Συγγραφέας: Αντώνης Τσιπιανίτης
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Λιακόπουλος
Σκηνικά / Κοστούμια: Κατερίνα Κοντού
Μουσική Επένδυση: Γιώργης Κοντοπόδης
Φωτογραφίες: Γιάννης Παυλίδης
Πρωταγωνιστούν (με σειρά εμφάνισης): Δημήτρης Γιώτης, Μαρίνα Γεωργοπούλου, Γιώργης Κοντοπόδης

Πληροφορίες

Θέατρο ΜΠΕΛΛΟΣ
Κέκροπος 1, Πλάκα
Τηλέφωνο 2103229889
Email: tsai2012saxara@gmail.com

Από Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου έως 18 Απριλίου
κάθε Τετάρτη και Πέμπτη 21:15

Διαβάστε, επίσης: Πέτρος Ξεκούκης: «Θυμάμαι την ευλάβεια και την πίστη που είχε ο Σωτήρης Μουστάκας, ο Στάθης Ψάλτης και η Ρένα Βλαχοπούλου»

Tags:

  • Nίκος Κολίτσης

    Απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής (Τμήμα Φιλολογίας-ΑΠΘ), με μεταπτυχιακό στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Αριστούχος Δημοσιογραφίας, με σπουδές Φωτογραφίας. Συγγραφέας, κριτικός θεάτρου (για παιδιά & ενήλικες), κινηματογράφου & λογοτεχνίας, με συνεργασίες με έντυπο-ηλεκτρονικό τύπο πανελλαδικά.

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Ads

You May Also Like

Η kazandb παρουσιάζει τους Active Member την Παρασκευή 8 Φλεβάρη στον Mylos Club Θεσσαλονίκη

Μετά από ένα ενδιαφέρον καλοκαίρι σε ανοιχτούς χώρους οι Active Member (Official) επιστρέφουν σε ...

O Μάρκος Σεφερλής φέρνει στην Ελλάδα τoν «Peter Panic» στο θέατρο Περοκέ

Μετά την τεράστια επιτυχία του έργου «Χαμός στο Ι.ΣΩΜ.Α.» («The Play That Goes Wrong»), ο ...

Τραγούδια των Κραουνάκη – Μαχαιρίτσα στο νέο άλμπουμ του Γιάννη Πάριου

Με ένα πολυσυλλεκτικό άλμπουμ με τίτλο «Έχω Εσένα», το οποίο υπογράφουν σημαντικοί δημιουργοί, ο ...

Χριστούγεννα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

Μέσα από ένα πλούσιο γιορταστικό πρόγραμμα εκδηλώσεων, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, κατά τη διάρκεια ...

Ο ράφτης της Θεσσαλονίκης που υπηρετεί για έξι δεκαετίες την τέχνη του, με το ίδιο μεράκι

Η εικόνα από το παραδοσιακό ραφείο στη Μανουσογιαννάκη, κοντά στην πλατεία Ιπποδρομίου, είναι σαν ...