Αθηνά Παππά: «Οι σκηνοθέτες στον κινηματογράφο δε μ’ έχουν χρησιμοποιήσει όσο θα έπρεπε»

Σε μια εξομολόγηση καρδιάς...

Η ηθοποιός Αθηνά Παππά συνιστά μια υποβλητική προσωπικότητα με ποιητική αύρα, που εμπνέει σεβασμό και καταγράφει ένα έντονο θεατρικό αποτύπωμα με ποιότητα και χαρακτήρα και μέσω της αποκλειστικής συνέντευξης στο Νewlink.gr και στο δημοσιογράφο Νίκο Κολίτση.

Η κωμικοτραγική ζωή μας, οι αυτοσχεδιασμοί, η ψυχική υγεία και ο κοινωνικός ρατσισμός, η επίγευση του ηθοποιού, η παιδεία, η επιλογή και η διαφορετικότητα, είναι μόνο οι σταγόνες της φθινοπωρινής βροχής, στο παραθύρι δημοσιογραφικής ατζέντας, γιατί… «Η τέχνη είναι πολυτέλεια, ειδικά σ’ αυτήν τη χώρα και γι’ αυτόν που την κάνει και γι’ αυτόν που πάει να τη δει». Πόσο αλήθεια κρύβει, άραγε, αυτό μέσα του;

Η ζωή όλων των ανθρώπων είναι, ούτως ή άλλως, κωμικοτραγική. Καθημερινά ζούμε χωρίς να ξέρουμε τι θα μας συμβεί. Ξυπνάμε καλά και μπορεί να καταλήξουμε άσχημα. Στην παράσταση «Τι με κοιτάς έτσι;», η ηρωίδα αφηγείται τη ζωή της και τα δραματικά γεγονότα της, μ’ έναν σαρκαστικό τρόπο. Σαρκάζει και σαρκάζεται. Έχει ζήσει μια πλούσια ζωή, τα έχει ζήσει όλα, είναι μια γεμάτη γυναίκα.

Από κάποια αιτία βγαίνει στην επιφάνεια η μανιοκατάθλιψη και μετά από μία αποτυχημένη απόπειρα αυτοχειρίας, τραυματίζεται σοβαρά, μένει παράλυτη και διηγείται την πολυτάραχη ζωή της, με flashback και φαντασιώσεις.

Eξακολουθεί να συνιστά τάση ο μονόλογος στην αθηναϊκή φετινή θεατρική σκηνή ή είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την εποχή της κρίσης και τη νέα θεατρική πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί;

Όχι, δεν είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την εποχή της κρίσης. Είναι ένας μονόλογος που μπορεί να παίζεται εσαεί και διαμορφώνεται ανάλογα με το πολιτικοκοινωνικό γίγνεσθαι. Με την ελευθερία του αυτοσχεδιασμού, μπορούμε ν’ αλλάξουμε κάποια πράγματα, ανάλογα με την επικαιρότητα, από τη στιγμή που η γυναίκα μιλάει στο κοινό.

Ποιος είναι ο βαθμός εξοικείωσης των νέων ανθρώπων με τα προβλήματα ψυχικής υγείας και την επιστημονική αντιμετώπισή τους από επαγγελματίες του είδους και εν γένει της ελληνικής κοινωνίας;

Τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να μην είναι τόσο ταμπού όλο αυτό και οι νέοι άνθρωποι δείχνουν να το ξεπερνάνε περισσότερο από τους μεγαλύτερους. Ένας φίλος μπορεί να σε βοηθήσει ως ένα βαθμό. Η οικογένειά σου μπορεί να σε στηρίξει και να σε βοηθήσει από τη συμπεριφορά απέναντί σου και να μη σε βλέπει σαν μίασμα και σαν διαφορετικό. Εξακολουθεί, πάντως, να υπάρχει ο κοινωνικός ρατσισμός, αλλά οι νέοι πιο εύκολα πηγαίνουν σήμερα σε ψυχολόγο, κάνουν ψυχοθεραπεία κι αναζητούν διέξοδο σε ειδικό. Είναι απαραίτητο, σε κάθε περίπτωση, ν’ αποδεχτούμε κάτι που μπορεί να συμβεί σε όλους μας ανεξαιρέτως.

 

Η συγκεκριμένη παράσταση εμπεριέχει και αυτοσχεδιασμούς. Είναι αυτοί που αναδεικνύουν την ικανότητα και το ταλέντο ενός ηθοποιού και τον ξεχωρίζουν από το σύνολο; Tι άλλο χρειάζεται ένας ηθοποιός σήμερα;

Χρειάζεται πολλά πράγματα ένας ηθοποιός σήμερα. Αυτό που ορίζουμε ως ταλέντο είναι η κοινή συνισταμένη πολλών πραγμάτων. Πάνω απ’ όλα χρειάζεται δουλειά, δουλειά, δουλειά. Αν ένας άνθρωπος είναι πολύ καλός και επαφίεται στις αρετές και τα προνόμια που του έχει δώσει ο Θεός και η φύση, τότε δε θα προοδεύσει.

Ο ηθοποιός οφείλει να δουλεύει το σώμα, τη φωνή και την ψυχή του και μάλιστα συνέχεια. Η πραγματική δουλειά του ηθοποιού με τον εαυτό του αρχίζει μόλις τελειώσει τη σχολή. Γιατί, εκτός από τη γνώση υπάρχει και η επίγνωση, εκτός από τη γεύση υπάρχει και η επίγευση. Αυτό κυνηγάμε να βρούμε πάντα στη ζωή μας.

Γιατί συνεχίζουν ν’ αποτελούν κοινό τόπο τα στερεότυπα, αναφορικά με την ψυχική και σωματική αναπηρία και με ποιο τρόπο μπορούν να ξεπεραστούν για μια κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς;

Το άλφα και το ωμέγα είναι η παιδεία, από το σχολείο και το σπίτι, το σπίτι και το σχολείο. Χρειάζεται γονική και κοινωνική μέριμνα. Δεν μπορεί σ’ ένα κράτος που δεν υπάρχουν, για παράδειγμα, κατάλληλοι δρόμοι για να περπατήσει ένας πεζός και που μπορεί ανά πάσα στιγμή να πέσεις και να σκοτωθείς, να μιλάμε για αποδοχή των ψυχικά και σωματικά αναπήρων.

Κάποτε μου είχε πει ένας γιατρός που είχα χτυπήσει σοβαρά το πόδι μου ότι θα βγεις έξω, όταν θα είσαι ακόμη με πατερίτσες και θα δεις πόσοι άνθρωποι είναι τραυματισμένοι και δεν τους έχεις προσέξει σ’ αυτή την πόλη. Ειλικρινά, μ’ έβγαλε ο φυσικοθεραπευτής μου με το αναπηρικό καροτσάκι και του είπα ότι δε θέλω να ξαναβγώ ξανά, μέχρι να γίνω καλά. Φανταστείτε αν δε γινόμουν ποτέ καλά, τι θα γινόταν… Πολλά θέατρα, για παράδειγμα, δεν έχουν πρόσβαση για αντίστοιχα άτομα με αναπηρία. Η παιδεία έπεται της κοινωνικής και κρατικής μέριμνας, γι’ αυτό η πολιτεία υποχρεούται να εξασφαλίζει το ισότιμο για όλους τους ανθρώπους.

Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή σας χωρίς το θέατρο, αν είχατε συνεχίσει επαγγελματικά μόνο ο αντικείμενο των σπουδών σας στο Πολιτικό Τμήμα της Νομικής; Oι αποφάσεις καθορίζουν την πορεία της ανθρώπινης ζωής, οι συγκυρίες, η τύχη ή κάτι άλλο;

Η επιλογή. Επιλέγεις αυτό που θέλεις. Βέβαια, για να επιλέξεις, χρειάζεται να έχεις ελεύθερη βούληση. Ένας ελεύθερος άνθρωπος επιλέγει. Η ελευθερία προϋποθέτει ωριμότητα, ωριμότητα της σκέψης. Τότε το περιβάλλον είναι απαραίτητο να μη σου φέρει εμπόδια ή τουλάχιστον να καταφέρεις να τα ξεπεράσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπόρεσαν να πραγματοποιήσουν αυτά που ήθελαν, είτε γιατί δεν τους άφησαν οι γύρω τους είτε γιατί κοινωνικά είχαν πρόβλημα επιβίωσης και δεν μπορούσαν, για παράδειγμα, να κάνουν τέχνη.

Η τέχνη είναι πολυτέλεια, ειδικά σ’ αυτήν τη χώρα και γι’ αυτόν που την κάνει και γι’ αυτόν που πάει να τη δει. Όλα είναι θέμα επιλογής και πρέπει να ξέρεις στη ζωή με ποιον θα πας και ποιον θ’ αφήσεις. Δεν είναι όλα τέλεια ποτέ. Αν κάνεις αυτό που θέλεις και καταφέρνεις να ζεις από αυτό, τότε είσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος.

Ποιος ήταν ο τελευταίος στον οποίο απευθύνατε το ερώτημα «τι με κοιτάς έτσι;» και για ποιο λόγο, αιτία και αφορμή;

Στη ζωή μου το είπα πρόσφατα σε κάποιον που με κοίταζε έντονα. Ήμουν σ’ ένα μέσο μαζικής μεταφοράς και με κοίταζε πάρα πολύ έντονα και το είπα. Για μένα ήταν και μια πρόκληση. Αν μου απαντούσε «δε σε κοιτάω», θα του έλεγα ότι είναι ο τίτλος του έργου που παίζω, αν θέλεις να μάθεις. Αυτός, όμως, χαμήλωσε τα μάτια και κόμπλαρε. Του το είπα ότι ήταν έντονο, μια αδιακρισία κι ένιωσα σαν να παραβιάζει την προσωπική μου ζωή.

Με αφορμή τη δεύτερη παράσταση, «Η τραγωδία αλλιώς», από το Νοέμβριο στο Θέατρο της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, σε κείμενα δικά σας και του Νίκου Γιαννόπουλου και με τη συμμετοχή καλλιτεχνών από την Καλλιτεχνική Κοινότητα Πράξις, πώς αντιλαμβάνεστε τον πολυπολιτισμικό χαρακτήρα του θεάτρου και ποιος είναι ο βαθμός αποδοχής διαφορετικότητας στον καλλιτεχνικό κόσμο και έξω από αυτόν;

Αντιλαμβάνομαι την τέχνη ως μια δημιουργία της δικής μου ανάγκης να εκφραστεί, του δικού μου πνεύματος και της δικής μου ψυχής. Με αυτή την έννοια η διαφορετικότητα πάντα έμοιαζε για μένα οικεία. Μεγάλωσα σε πολυμελή οικογένεια με μεγαλύτερα αδέρφια που ταξίδευαν πολύ κι έφερναν φίλους στο σπίτι από άλλες χώρες. Η Αθήνα τότε δεν ήταν μια πολυπολιτισμική πρωτεύουσα, όπως είναι σήμερα.

Όταν έβλεπα αυτό το διαφορετικό από εμένα -μέχρι και Ινδό είχα δει-, το θαύμαζα, μου άρεσε και προσπαθούσα να το προσεγγίσω. Ταξιδεύοντας κι ανοίγοντας το μυαλό μου, κατάλαβα ότι οφείλουμε πάντα το διαφορετικό να το προσεγγίζουμε και να το αντιμετωπίζουμε θετικά, γιατί μας δίνει έναυσμα για παραπάνω. Ας δεχτούμε ότι ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και αναντικατάστατος, άρα διαφορετικός από τον άλλον. Αυτό το αποδεικνύουν και τα δαχτυλικά μας αποτυπώματα. Η αποδοχή της μοναδικότητάς μας συνεπάγεται και αποδοχή της μοναδικότητας του άλλου, άρα και της διαφορετικότητάς μας.

Στη δεύτερη θεατρική περίοδο του χρόνου, θα παρουσιάσετε το έργο-κωμικοτραγικό παραμύθι, του Ανδρέα Στάικου, «Άλκηστις και όνειρα γλυκά». Σας αρέσουν τα παραμύθια για μικρούς και μεγάλους; Πόσο παραμυθένια είναι η ζωή σας μέχρι σήμερα;

Αν υποθέσουμε ότι το παραμύθι δεν είναι πάντα το ιδανικό, δεν έχει, δηλαδή, αίσιο τέλος και κρύβει πολλά μυστικά και σκοτάδι, τότε το παραμύθι που έζησα και που ζω δεν είναι το ιδανικό.  Δε είναι το παραμύθι που θα ήθελε να το ζήσει ο καθένας, αλλά είναι μοναδικό και γι’ αυτό ζηλευτό και το αγαπώ.

Το συγκεκριμένο παραμύθι είναι ένα ξέφρενο παιχνίδι, μια μάχη ανάμεσα στην αρετή και στην κακία. Υπάρχουν τα ελαττώματα του ανθρώπου, αλλά στο τέλος θριαμβεύει η αρετή.

H σχέση σας με τον ελληνικό κινηματογράφο παραμένει διαχρονική αλλά ταυτόχρονα επιλεκτική. Σε ποια ελληνική κινηματογραφική παραγωγή του παρελθόντος θα θέλατε να έχετε παίξει και ποιον ρόλο; Yπάρχει κάποιο κινηματογραφικό νέο στα επόμενα βήματά σας;

Το θέατρο είναι η αγάπη μου κι ο κινηματογράφος η αδυναμία μου. Θα ήθελα να κάνω πιο πολύ κινηματογράφο απ’ ότι έχω κάνει. Πιστεύω ότι οι σκηνοθέτες στον κινηματογράφο δε μ’ έχουν χρησιμοποιήσει ακόμη όσο θα έπρεπε. Εννοώ ότι δεν έχουν αξιοποιήσει όλες μου τις δυνατότητες. Το λέω αυτό με κάθε επίγνωση, όχι γιατί δε ήθελαν, αλλά δε μου έχει δοθεί αυτό που πραγματικά μπορώ και θέλω να κάνω.

Δεν είναι Hollywood εδώ, δεν έχουμε τη μια ταινία μετά την άλλη. Υπάρχουν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα από παλιούς και νέους ανθρώπους. Σε πολλά θα ήθελα να έχω παίξει. Δεν μπορώ να σας πω, γιατί σ’ αυτό που έχει γίνει, ανήκει στο παρελθόν κι αποτελεί ιστορία, εγώ δεν μπορώ να επέμβω. Είναι πέρα από τα όρια του φανταστικού. Θα ήθελα να παίξω, για παράδειγμα, στον Δόκτωρ Ζιβάγκο, αλλά δε γίνεται.

Αυτό που θέλω είναι να παίξω σε μια καινούρια ταινία, αλλά να μου δοθεί η ευκαιρία να κάνω κάτι πιο δυνατό και να ξεδιπλώσω περισσότερα πράγματα από αυτά που έχω μέσα μου.

 

Κάντε like στη σελίδα μας στο Facebook καθώς και στο Twitter και LinkedIn για να μαθαίνετε πρώτοι όλα τα νέα της επικαιρότητας και να μάς δώσετε κουράγιο να συνεχίζουμε… Αν σας αρέσει η προσπάθειά μας προτείνετε το newslink.gr και στους φίλους σας. 

 Διαβάστε, επίσης: Κατερίνα Κουρεντζή: «Η πραγματική παιδεία είναι πολύ πιο δύσκολο ν’ αποκτηθεί από μια στιγμή διασημότητας»

Tags:

  • Nίκος Κολίτσης

    Απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής (Τμήμα Φιλολογίας-ΑΠΘ), με μεταπτυχιακό στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Αριστούχος Δημοσιογραφίας, με σπουδές Φωτογραφίας. Συγγραφέας, κριτικός θεάτρου (για παιδιά & ενήλικες), κινηματογράφου & λογοτεχνίας, με συνεργασίες με έντυπο-ηλεκτρονικό τύπο πανελλαδικά.

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Ads

You May Also Like

Πώς υφαίνεται ο χρόνος: Το νέο μυθιστόρημα της Σοφίας Δημοπούλου

Στο πέμπτο μυθιστόρημα της η Σοφία Δημοπούλου διερευνά τις αντοχές του χρόνου. Τι συμβαίνει ...

Το θέατρο Προσκήνιο παίζει την κωμωδία των «Υπάρχει και φιλότιμο»

Για την εορταστική περίοδο 2018-2019, το πρόγραμμα των παραστάσεων έχει ως εξής: Χριστούγεννα: Τρίτη ...

Florence + The Machine, ΚΛΕΙΣΤΟ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΓΗΠΕΔΟ ΓΑΛΑΤΣΙΟΥ

Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου 2019 ΚΛΕΙΣΤΟ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΓΗΠΕΔΟ ΓΑΛΑΤΣΙΟΥ FINAL SHOW Η επιθυμία των χιλιάδων ...

» Η τετράς του Πειραιά»

Πειραιάς.. Το μεγάλο λιμάνι,το επίνειο της πρωτεύουσας. Εκεί που έσμιξαν οι πόνοι και οι ...

«Ολυμπία» Ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στη βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιό Ολυμπία Δουκάκη

Στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης θα παρουσιαστεί στις 2 Μαρτίου το αφιλτράριστο και γεμάτο χιούμορ ...