Αγγελική Καρυστινού: «Οι παραστάσεις γίνονται για να συνομιλούμε, να προβληματιστούμε και να παρηγορηθούμε»

Η Αγγελική Καρυστινού, από τα άδυτα… του αστυνομικού τμήματος της Μικρής Σκηνής του Θεάτρου Αργώ, εν είδει ντετέκτιβ, αποκρυπτογραφεί τη δολοφονία του «Παζολίνι»...

Η Αγγελική Καρυστινού, από τα άδυτα… του αστυνομικού τμήματος της Μικρής Σκηνής του Θεάτρου Αργώ, εν είδει ντετέκτιβ, αποκρυπτογραφεί τη δολοφονία του «Παζολίνι» και παραχωρεί μία αποκλειστική συνέντευξη στο Newslink.gr και στο δημοσιογράφο Νίκο Κολίτση, μεταξύ άλλων, για τα είδωλα, για την πραγματικότητα και τη ζωή που τη διαμορφώνουν, για τη διανόηση, για τον Τσόμσκι, τον Χριστό, τον Μαρξ και τον Φρόυντ, τον ηθοποιό Ένκε Φεζολλάρι, τον οποίο σκηνοθετεί, τη «Μαριάνθη» και τα κωδικοποιημένα μηνύματα, την έννοια του «επαγγελματισμού» στη χώρα μας, τη δημιουργική τρέλα των Ελλήνων, τους θεούς της τεχνικής στην Αγγλία, την αυτοπειθαρχία των Ρώσων, τις ακρότητες και τη διδασκαλία, γιατί… «το θέατρο δεν είναι η επανάσταση, αλλά η προετοιμασία του».

«Μου είπαν ότι έχω τρία είδωλα: τον Χριστό, τον Μαρξ και τον Φρόυντ. Αυτά είναι φόρμουλες. Το μόνο μου είδωλο είναι η πραγματικότητα…» (Παζολίνι). Εσείς έχετε είδωλα ή έστω πρότυπα, τώρα ή όταν είσαστε παιδί, εντός και εκτός καλλιτεχνικού στερεώματος; Πώς σχετίζονται τα είδωλα και τα πρότυπα με την πραγματικότητα στη ζωή των ανθρώπων;

Καταρχάς η φράση αυτή του Παζολίνι θεωρώ ότι αποκαθηλώνει την έννοια των ειδώλων, λέγοντας μ’ έναν τρόπο ότι οι επιρροές μας -όποιες κι αν είναι- μας καθορίζουν μεν, αλλά δε συνιστούν τον πυρήνα μας. Τώρα ως παιδί δεν είχα είδωλα, δεν έχω ακόμα και μάλλον δε θα βρω. Θαυμάζω ανθρώπους, εκτιμώ το έργο τους, μένω έκθαμβη από την ιδιοφυΐα  κάποιων, αλλά δύσκολα θα έλεγα ότι αποτελούν είδωλα για μένα. Η πραγματικότητα και βασικά η ίδια ζωή με διαμορφώνουν. Ευτυχώς και δυστυχώς.

«Ο Παζολίνι αποτελεί την ενοχλητική συνείδηση μιας κοινωνίας που τον έχει ακόμα ανάγκη» (Mόνικα Τσέκα, Διευθύντρια του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών). Ποια είναι η βαθύτερη ανάγκη της ελληνικής κοινωνίας; Υπάρχουν σήμερα αντίστοιχες φωνές αφύπνισης, ενοχλητικής έστω, συνειδήσεων στην Ελλάδα;

Στην Ελλάδα όχι και γι’ αυτό ήθελα να κάνω αυτή την παράσταση, όταν μου την πρότεινε ο Ένκε Φεζολλάρι. Η διανόηση σιωπά, μιλάει με γρίφους ή ακόμα χειρότερα με γενικότητες. Ο Παζολίνι, όμως, υπήρξε ξεκάθαρος,  άρα και θρασύς για κάποιους και γι’ αυτό τιμωρήθηκε. Ο Τσόμσκι, ας πούμε, σήμερα σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι μία τέτοια φωνή, λέει τα πράγματα ανοιχτά και χωρίς περιστροφές. Στην Ελλάδα όχι δεν υπάρχει, γιατί δυστυχώς ακόμα φοβόμαστε μήπως χάσουμε αυτά τα ελάχιστα που μας έχουν απομείνει. Αυτό τουλάχιστον αισθάνομαι και εγώ. Επίσης, δεν αρκεί να βγει απλώς κάποιος να μιλήσει. Πρέπει να το κάνει ένας άνθρωπος με κύρος για να μη θεωρηθεί τρελός ή γραφικός.

Αν είσαστε ντετέκτιβ, ιδιότητα στην οποία έχετε κλίση, σύμφωνα με τα λεγόμενά σας, θα ρισκάρατε την αποκλειστική ανάθεση της υπόθεσης εξυχνίασης της δολοφονίας του Παζολίνι, τόσα χρόνια μετά, αναλαμβάνοντας την ευθύνη του αποτελέσματος; Έγκλημα πάθους ή πολιτική δολοφονία; Ποια είναι η δική σας υποκειμενική πρώιμη «αστυνομική « εκτίμηση;

Πράγματι μου αρέσει η λογική ενός ντετέκτιβ, ίσως γι’ αυτό ασχολούμαι και με το θέατρο, γιατί κι εμείς μ’ έναν τρόπο ερευνούμε πρόσωπα και ιστορίες, ψάχνοντας μια κάποια αλήθεια. Τώρα όσο αφορά στη δολοφονία του Παζολίνι, αστυνομικά μιλώντας, δεν έχουμε περισσότερα στοιχεία απ’ όσα είναι ήδη γνωστά. Όμως, πιστεύουμε σαφώς ότι πρόκειται για μία πολιτική δολοφονία. Μην ξεχνάμε πως λίγες μέρες πριν από το θάνατό του, έγραψε εκείνο το πύρινο άρθρο στην Corriere Della Sera που έδωσε ονόματα. Αν και όπως λέει ο ίδιος δεν είχε αποδείξεις, γιατί η εξουσία και όσοι σχετίζονται μαζί της, στερεί από τους ελεύθερους διανοούμενους τις ίδιες τις ιδέες και τις αποδείξεις. Αυτά είναι τα δικά του λόγια.

Με ποια κριτήρια καταλήξατε στην επιλογή του ηθοποιού (Ένκε Φεζολλάρι), για την ενσάρκωση του απαιτητικού ρόλου του έργου, με το επιπρόσθετο δεδεμένο ότι αναφερόμαστε σε μονόλογο επί σκηνής; Συνιστά ένα προσωπικό σας στοίχημα η επιτυχία του;

O  Ένκε μου το πρότεινε. Γνωριζόμαστε χρόνια, αλλά δεν είχε τύχει να συνεργαστούμε, όμως πάντα λέγαμε να κάνουμε κάτι μαζί και να που ήρθε η ώρα. Με κέντρισε αυτή η ιδέα σχετικά με τον Παζολίνι,  γιατί  με αφορά πολύ προσωπικά αυτή την περίοδο της ζωής μου. Ο Ένκε ως ηθοποιός δούλεψε πολύ και σκληρά γι’ αυτό το ρόλο, πετυχαίνοντας μία σημαντική μετακίνηση από τη μία και επικοινωνώντας ουσιαστικά με τη σκέψη του Παζολίνι από την άλλη. Επίσης, επειδή είναι και ο ίδιος σκηνοθέτης,  μου έκανε εντύπωση πόσο σέβεται και δεν παρεμβαίνει στη σκηνοθεσία, αντίθετα πάντα εκμεταλλεύεται δημιουργικά τις οδηγίες μου.

Το μοναδικό παιδικό βιβλίο σας «Το μεγάλο ταξίδι της Μαριάνθης», είναι το πρώτο και το τελευταίο, μέχρι στιγμής, μεγάλο αποτύπωμά σας με παιδικό χρώμα. Πάψατε, πλέον, να είστε παιδί; Υπάρχει περίπτωση να «επανέλθετε» συγγραφικά στην παιδική σας ηλικία;

Έχω γράψει κι άλλα παραμύθια που έχουν δημοσιευτεί, πιο μικρά σε έκταση,  όμως δεν ξέρω αν θα ξαναγράψω κάτι τέτοιο. Μπορεί και ναι… Δεν είμαι συγγραφέας,  γράφω οπότε θέλω πολύ κάτι να πω ή όποτε θέλω να στείλω ένα κωδικοποιημένο μήνυμα. Η «Μαριάνθη» είναι ένα τέτοιο μήνυμα.  Παιδί είμαι πάντα, λίγο μεγάλο βέβαια, με λιγότερες αντοχές πια, αλλά παραμένω παιδί και δυσκολεύομαι πραγματικά πολύ να μεγαλώσω μερικές φορές.

Σε ποιο σίριαλ εποχής ή αστυνομικής θεματολογίας του εξωτερικού, θα παίζατε με κλειστά μάτια ή θα θέλατε να σκηνοθετήσετε;

Να σκηνοθετήσω σίριαλ είναι δύσκολο, δεν έχω αυτή την εκπαίδευση,  αλλά σίγουρα θα ήθελα να παίξω σε οποιοδήποτε σίριαλ του εξωτερικού.

Αγγλία, Ρωσία, Ελλάδα. Υπάρχουν ουσιαστικές και λειτουργικές διαφορές ανάμεσα στις τρεις χώρες, στο βαθμό και στο χρόνο που έχετε ζήσει στην καθεμιά από αυτές, αναφορικά με τις Τέχνες (θέατρο) και τον πολιτισμό;

Πολλές. Στην Ελλάδα είμαστε δημιουργικοί,  λιγάκι τρελοί ως και πολύ ώρες-ώρες,  ενώ ταυτόχρονα υπάρχει μια πολύ λανθασμένη εντύπωση σχετικά με την έννοια του «επαγγελματισμού», που συχνά  σημαίνει  κάνω  τα  πάντα (δηλαδή, καθαρίζω, κουβαλάω σκηνικά, παίζω, σκηνοθετώ,  τρέχω στα μαγαζιά ν’ αγοράσω πράγματα, μέχρι φτιάχνω  μπόμπες για την πρεμιέρα, χωρίς να μιλάω φυσικά ποτέ και χωρίς να πληρώνομαι). Επαγγελματίας είναι αυτός που κάνει μια δουλειά και είναι αφοσιωμένος σ’ αυτήν… Σίγουρα, πάντως, έχουμε ένα καλλιτεχνικό ταμπεραμέντο ιδιαίτερο, αλλά ταυτόχρονα πιστεύω ότι ακόμα δεν έχουμε βρει την ταυτότητά μας στο θέατρο, με αποτέλεσμα να παλινδρομούμε,  να μιμούμαστε και να φοβόμαστε αυτό που είμαστε κι αυτό που έχουμε.

Οι Άγγλοι, πάλι, είναι οι θεοί της τεχνικής. Δεν έχω ξαναδεί τόσο καλούς τεχνικά ηθοποιούς. Όμως, εκεί υπάρχει ένα άλλο θέμα, καθώς παρά είναι επαγγελματίες κι έτσι κάπου το προσωπικό στοιχείο λείπει ή δε βρίσκει χώρο να εκδηλωθεί και να λάμψει.

Στη Ρωσία, επίσης, μιλάμε για μία βαριά θεατρική παράδοση ασύλληπτη, για καλλιτέχνες υψηλού επιπέδου, με σκληρή πειθαρχία και αυτοπειθαρχία, που, όμως, παλεύουν με τον κρατικό μηχανισμό. Αδιανόητο. Βλέπετε τι γίνεται τελευταία με διάφορες περιπτώσεις λογοκρισίας. Δεν είμαι και τόσο σίγουρη αν περνάνε πολύ καλά, να σας πω την αλήθεια, αλλά το αποτέλεσμά τους μερικές φορές είναι μαγικό.

«Εθισμένος στο ζην επικινδύνως ήταν ένα άθυρμα των παθών του ο Παζολίνι». Έχετε εθιστεί ποτέ, έχετε ζήσει στα άκρα και αν ναι, με τι αντίτιμο και με ποιο τρόπο διαφυγής;

Μπα, μόνο σε μία συγκεκριμένη περίοδο έκανα μερικές ακρότητες, αλλά δεν ήταν ωραία.

Έχετε σπουδάσει στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Αν σας καλούσαν φέτος από το 1ο Δημοτικό Ερμούπολης Σύρου, ως αναπληρώτρια καθηγήτρια, στο αντικείμενό σας, πώς θα αντιμετωπίζατε την πρόκληση και ποια θα ήταν η πρώτη σας αντίδραση; Θα το τολμούσατε;

Έχω δουλέψει σε σχολεία ως θεατρολόγος πολλά χρόνια, μου άρεσε πολύ, αλλά σταμάτησα, γιατί δεν έχω πια το κουράγιο να κάνω τόσες δουλειές. Εργάζομαι ως δασκάλα στη Δραματική Σχολή «Πράξη Επτά» και    απολαμβάνω τη διδασκαλία, καθώς είναι για μένα μια σημαντική προσφορά και μάλιστα προσφορά και από τις δυο πλευρές, όχι μόνο του δασκάλου αλλά και του μαθητή.

Μπορεί η παράσταση να συμβάλλει, με τον τρόπο της, στον περιορισμό του ανησυχητικού φαινομένου του εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας ή αυτός είναι πολύ ουτοπικός και ανέφικτος στόχος; Τι άλλο ευελπιστεί να πετύχει;

Όχι, κατά τη γνώμη μου, δεν μπορεί, καμία παράσταση δεν μπορεί. Δανείζομαι μία φράση του Μπόαλ, που μ’ έχει στιγματίσει, που λέει ότι το θέατρο είναι πιθανόν η προετοιμασία μιας επανάστασης αλλά όχι η επανάσταση. Οι παραστάσεις γίνονται για τρεις λόγους βασικά: για να συνομιλούμε,  να προβληματιστούμε και να παρηγορηθούμε.

ΠΑΖΟΛΙΝΙ

Ποιητής ή Ζωγράφος; Κινηματογραφιστής ή Διανοούμενος;

Συγγραφέας ή Ομοφυλόφιλος; Δάσκαλος ή Άγιος; Θεός και Δαίμονας, μια αλογόμυγα σαν τον Σωκράτη που τάραξε τα λιμνάζοντα νερά της Ιταλίας, της Ευρώπης και εν γένει ολόκληρου του κόσμου. Ένα 17χρονο αγόρι ο Πίνο Πελόζι, η κυβέρνηση, η Μαφία, το παρακράτος, οι φασίστες, όλοι αναπόσπαστα κομμάτια στο πάζλ του μυστηριώδους εγκλήματος που ακόμα απασχολεί –αφού ποτέ δεν εξιχνιάστηκε.

Ο επιθεωρητής κοιτάζει το άψυχο σώμα του Παζολίνι. Η παράσταση ξεκινά.

Για μία ώρα ο θεατής θα βρεθεί στην Όστια, στο σημείο που βρέθηκε άγρια δολοφονημένος ο Μέγας Παζολίνι, ξετυλίγοντας το κουβάρι της ζωής του· όπως άλλωστε και τα πλάνα των ταινιών του αφηγούνται την πορεία του Αιρετικού καλλιτέχνη. Θραύσματα και αναμνήσεις: οι έρωτες, οι ταινίες ,τα γραπτά του, η μητέρα και ο πατέρας του, οι δίκες του –αναρίθμητες- και πάντα εκείνος Αθώος. Ποιος σκότωσε τον Πιερ Πάολο Παζολίνι;

Στη παράσταση παρελαύνουν οι σημαντικότερες στιγμές του δημιουργού, οι εχθροί του, οι φίλοι του: η Κάλλας, η Μπέτι, η Μάνγκανο, η Σουσάνα(;-η μητέρα του…), ο Νινέττο, ο Σβέν όλοι τους καλεσμένοι και ταυτόχρονα παγωμένοι, αναρωτιούνται ποιος σκότωσε τον Πιερ Πάολο.

Ένας ύμνος, μια ωδή σε έναν βαθιά μαρξιστή και ταυτόχρονα Άνθρωπο. Μια ευαίσθητη, τρυφερή, αλλά και μια πικρή, ιστορία ενός παιδιού που έγραφε ποιήματα για αγόρια που παίζουν ποδόσφαιρο και κλείνουν σε σπιρτόκουτα τζιτζίκια… Μια ελεγεία σε έναν Ποιητή (που ίσως με κάποιο τρόπο προσπαθούμε να κρατήσουμε ζωντανό καθώς…

…. οι χώρες που σκοτώνουν τους Ποιητές τους είναι χώρες που Νοσούν.

«Φυσάει πολύ σήμερα εδώ στην Όστια, κρυώνω. Είναι θέμα ηθικής που θα τοποθετήσεις την κάμερα, μοτέρ; πάμε! Ας αρχίσει η παράσταση»

Σημείωμα σκηνοθέτη

Μια παράσταση βασισμένη στο βιβλίο του Γιάννη Σολδάτου «Όταν ο Παζολίνι συνάντησε το αγόρι που του πρόσφερε το θάνατο» και σε αρχεία ντοκουμέντα,, κείμενα και συνεντεύξεις του ίδιου του Παζολίνι. 

Στις 2 Νοεμβρίου του 1975, μια ομάδα παιδιών που πήγαιναν να παίξουν ποδόσφαιρο στην περιοχή της Όστιας, εκεί που βρίσκονταν οι εργατικές συνοικίες της Ρώμης, ανακαλύπτει το κατακρεουργημένο σώμα του Πιερ Πάολο Παζολίνι. Ένας σημαντικός διανοούμενος, συγγραφέας, κινηματογραφιστής, πολιτικά στρατευμένος, πληρώνει με την ίδια του τη ζωή το δικαίωμα να μιλάει καθαρά και να λέει την αλήθεια. Οι φήμες οργιάζουν: ποιος σκότωσε άραγε τον Παζολίνι; Ένα νεαρό αγόρι, ο Πίνο Πελόζι, ομολογεί και φυλακίζεται, όμως η Ιταλία ξέρει ότι πρόκειται για μια πολιτική δολοφονία. Χρόνια μετά ο Πελόζι βγαίνει από την φυλακή και αποκαλύπτει τελικά τις συνθήκες θανάτου του μεγάλου δημιουργού, όμως το ερώτημα παραμένει αναπάντητο: ποιος όπλισε το χέρι των δολοφόνων;

Ξεκινώντας από την στιγμή του θανάτου, κι ενώ ένας επιθεωρητής βρίσκεται στον τόπο του εγκλήματος μαζεύοντας τα κομμάτια ενός νεκρού σώματος, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι στο δικό του «καθαρτήριο» εξομολογείται τη ζωή του από τα παιδικά του χρόνια, την πολιτική του θέση, τη σχέση του με την τέχνη και την ποίηση, αναζητά τα πρόσωπα που τον σημάδεψαν, ομολογεί τις αντιφάσεις που τον βασάνιζαν και οδηγεί τον θεατή να ανακαλύψει την αλήθ

Διασκευή : Γιάννης Σολδάτος – Αγγελική Καρυστινού

Δραματουργική επεξεργασία -σκηνοθεσία: Αγγελική Καρυστινού

Σκηνικά- Κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης

Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Αγγελίτσα

Φωτισμοί: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου

Βίντεο: Σπύρος Παπαρούλιας

Φωτογραφίες : Κική Παπαδοπούλου

Κομμώσεις : Thetrump

Μακιγιάζ: Ελισάβετ Κωνσταντινίδου

Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού ( A Priori)

Παραγωγή: Όψεις Πολιτισμού

Ερμηνεύει ο Ένκε Φεζολλάρι

Από 15 Νοεμβρίου στη Μικρή Σκηνή του Θεάτρου Αργώ (SmallArgo)

Κάθε Πέμπτη και Παρασκευή: 21:00

Διάρκεια: 70’ χωρίς διάλειμμα

Θέατρο Μικρό Αργώ | Ελευσινίων 15, Αθήνα  21 0520 1684

Διαβάστε, επίσης:Χρήστος Πλαΐνης: «Η τηλεόραση είναι ένα μέσο το οποίο δημιουργεί σε γρήγορο χρόνο και με πολύ μεγάλη δυναμική, μόδες και διασημότητες»

Tags:

  • Nίκος Κολίτσης

    Απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής (Τμήμα Φιλολογίας-ΑΠΘ), με μεταπτυχιακό στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Αριστούχος Δημοσιογραφίας, με σπουδές Φωτογραφίας. Συγγραφέας, κριτικός θεάτρου (για παιδιά & ενήλικες), κινηματογράφου & λογοτεχνίας, με συνεργασίες με έντυπο-ηλεκτρονικό τύπο πανελλαδικά.

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

You May Also Like

Πλ. Τήνιος: «Τα παιδιά που γεννιούνται σήμερα έχουν 50% πιθανότητες να φτάσουν τα 105 χρόνια»

Ο Γιώργος Ζαμπέτας θα τραγουδούσε στις μέρες μας ότι «ο εξηντάρης -ή ο εβδομηντάρης- ...

Photo-graphe: Ανάμεσα σε Εικόνες & Λέξεις

Για τις Εκδόσεις Καστανιώτη το 2018 είναι ένα έτος εμβληματικό, καθώς συμπληρώνονται πενήντα χρόνια παρουσίας ...

Σκιών Καμώματα με Φωτεινά Τραγούδια με τον Τάκη Βαμβακίδη και τη Φωτεινή Σαββατιανού

«ΣΚΙώΝ ΚΑΜώΜΑΤΑ με φωτεινά ΤΡΑΓΟύΔΙΑ» Λαϊκοδημοτικοσατιρικοκρητικοποντιακοραπροκμεταλ άσμα! Τετάρτες 5 | 12 | 19 | 26 Δεκεμβρίου Γυάλινο Μουσικό Θέατρο Σκιές ...

Η «Συνοικία Ασμάτων» συνεχίζει για δεύτερη χρονιά στην Ακτή Πειραιώς

Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, επιλέγει κλασσικά ελληνικά τραγούδια για να φτιάξει ένα πρόγραμμα καθαρόαιμης ελληνικής ...

«Παγκόσμιο ίνδαλμα» η Τζάνετ Τζάκσον

Η αμερικανίδα τραγουδίστρια Τζάνετ Τζάκσον, με ιστορία τριών δεκαετιών πάνω στη σκηνή, βραβεύτηκε ως ...

Ιταλός φαρσέρ «πέθανε» τον Ζαν Λικ Γκοντάρ

Η είδηση του θανάτου του διεθνούς φήμης Γάλλου σκηνοθέτη Ζαν – Λυκ Γκοντάρ έκανε ...