Ο Διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας απέχει μόλις 15 σημεία!

Οι οικονομικές συμφωνίες που συζητήθηκαν προκάλεσαν τις αντιδράσεις των κληρικών

Μέχρι ποιο σημείο είναι διατεθειμένη κάθε πλευρά να υποχωρήσει ή να συναινέσει ώστε να επιτευχθεί ο πολυσυζητημένος διαχωρισμός της Εκκλησίας από το Κράτος; Και μπορούμε πράγματι να μιλάμε για διαχωρισμό ή για έναν συμβιβασμό που ενδεχομένως να ικανοποιήσει τις δύο πλευρές αλλά να μην…τις διαχωρίσει;

Υπάρχουν τρία βασικά ευρωπαϊκά μοντέλα που καθορίζουν τις σχέσεις ανάμεσα στην Εκκλησία και την Πολιτεία. Το μοντέλο των λεγόμενων Κρατικών Εκκλησιών που εφαρμόζεται κυρίως από την Αγγλία, τη Δανία και τη Φινλανδία· το μοντέλο του απόλυτου διαχωρισμού το οποίο και εφαρμόζει η Γαλλία και το γερμανικό μοντέλο που αποτελεί μια μέση οδό: διαχωρισμός με συνεργασία.

Ο Αρχιεπίσκοπος ξεκαθάρισε στον πρωθυπουργό ότι προτιμά το γερμανικό μοντέλο και ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται διατεθειμένος να προχωρήσει σε αλλαγές τέτοιου τύπου. Οι συζητήσεις ανάμεσα στον πολιτικό και τον θρησκευτικό αρχηγό κατέληξαν σε μια ιστορική για τα δεδομένα συμφωνία που τοποθετεί τον διαχωρισμό Εκκλησίας και Πολιτείας σε δεκαπέντε σημεία. Στα σημεία αυτά, εν ολίγοις, διακηρύσσεται η θρησκευτική ουδετερότητα του ελληνικού κράτους, γεγονός που διασφαλίζει το διακριτό ρόλο της κάθε πλευράς και παράλληλα εγγυάται τη μεταξύ τους συνεργασία για θέματα κοινού ενδιαφέροντος.

Σημαντικότατη αλλαγή αποτελεί η απόφαση να μην είναι πλέον υπεύθυνο το Ελληνικό Δημόσιο για την μισθοδοσία των ιερέων, αλλά η Εκκλησία. Αυτό σημαίνει ότι οι ιερείς παύουν πλέον να είναι δημόσιοι υπάλληλοι και το μισθό τους αναλαμβάνει από εδώ και πέρα η Εκκλησία, η οποία θα αξιοποιεί ανάλογα την ετήσια επιδότηση που υποχρεούται να της παρέχει το κράτος.

Το ύψος της επιδότησης θα εξαρτάται από το κόστος μισθοδοσίας των εν ενεργεία ιερέων. Αυτό δε σημαίνει ωστόσο ότι το κράτος επωμίζεται και πάλι τη μισθοδοσία των κληρικών. Κι αυτό γιατί αποφασίστηκε, επίσης, η ίδρυση του Ταμείο Αξιοποίησης Εκκλησιαστικής Περιουσίας, ενός φορέας που θα διαχειρίζεται κατά το δοκούν την εκκλησιαστική περιουσία αλλά μέτοχος θα είναι και το ελληνικό δημόσιο, ώστε σε τελικά ανάλυση τα έσοδα του ταμείου να μοιράζονται κατά το ήμισυ Εκκλησία και κράτος. Το γεγονός αυτό, μηδενίζει ουσιαστικά τις κρατικές δαπάνες για την Εκκλησία ενώ είναι δυνατόν να αποφέρει και έσοδα στον κρατικό προϋπολογισμό. Από την άλλη, κέρδη υπάρχουν και για την Εκκλησία, που μπορεί να αποδεσμευτεί από πολλές κινήσεις και αποφάσεις που μέχρι πρότινος ήταν υποχρεωμένη να λαμβάνει την κρατική έγκριση. Έτσι, αποκτά αυτονομία.

Είναι αυτές οι αποφάσεις το μεγάλο βήμα προς τον διαχωρισμό Πολιτείας και Εκκλησίας; Σε ένα πρώτο επίπεδο είναι μία καλή οικονομική συμφωνία με ρυθμίσεις και προεκτάσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στο διαχωρισμό. Μένουν όμως πολλά να ξεκαθαριστούν ακόμη, και να συγκεκριμενοποιηθούν πολλές ασάφειες, με κυριότερη τη μεταβολή του άρθρου 3 του Συντάγματος, βάσει του οποίου αναγνωρίζεται η θρησκευτική ουδετερότητα του κράτους αλλά παράλληλα θα διατηρείται και η διάταξη της επικρατούσας θρησκείας του κράτους. Ουσιαστικά δεν αλλάζει κάτι εδώ, ενώ αποτελεί και μια καλή –συνταγματικά κατοχυρωμένη- δικαιολογία ανάμειξης του κράτους στις εσωτερικές υποθέσεις της Εκκλησίας. Επίσης, δεν ξεκαθαρίστηκε το ζήτημα διατήρησης ή όχι των θρησκευτικών συμβόλων και των θρησκευτικών τυπικών πρακτικών.

Προφανώς δεν αρκούν 15 σημεία για να καλύψουν και να διευθετήσουν ένα τόσο σοβαρό ζήτημα. Τη στιγμή, μάλιστα, που οι οικονομικές συμφωνίες που συζητήθηκαν προκάλεσαν τις αντιδράσεις των κληρικών και έκαναν τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο να αναδιπλώνεται και να εγκαταλείπει τον αρχικό ενθουσιασμό του και τις επιβεβαιωτικές δηλώσεις του.

Το βέβαιο είναι ότι ο διαχωρισμός θα πρέπει να πραγματοποιηθεί βάσει αμοιβαίων όσο και σοβαρών υποχωρήσεων και με γνώμονα τα νέα δεδομένα που έχουν προκύψει τα τελευταία χρόνια στο πεδίο της θρησκευτικής συνείδησης. Πρόκειται για μια τεράστια αλλαγή που για να γίνει σωστά και να ωφελήσει, πρώτα θα πρέπει να δυσαρεστήσει. Μένει να δούμε, συνεπώς, σε ποιο βαθμό, είναι διατεθειμένη κάθε πλευρά να δυσαρεστηθεί, ώστε να μιλάμε για διαχωρισμό και όχι για συμφωνία που θα βαφτιστεί για λόγους θρησκευτικά και πολιτικά ορθούς, διαχωρισμός.

Ελένη Σωκράτους

Διαβάστε, επίσης:Παυλόπουλος: Αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη

Tags:

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Ads

You May Also Like

Κλειστή η Αγία Σοφία για τους επισκέπτες – Συνεχίζονται οι προετοιμασίες για τη μετατροπή σε τζαμί

Εν μέσω αντιδράσεων η Τουρκία συνεχίζει τις προετοιμασίες της για τη μετατροπή της Αγίας ...

Γιόσι Αμράνι: Στρατηγική επιλογή η σχέση με την Ελλάδα

«Μοιραζόμαστε τον πολιτισμό αυτής της περιοχής. Είμαστε αρχαίοι λαοί με ιστορία, είμαστε μεσογειακοί λαοί, ...

Ιερά Σύνοδος: Απογοήτευση και διαμαρτυρία για τη μετατροπή της Μονής της Χώρας σε τζαμί

Την απογοήτευση, την έντονη διαμαρτυρία της και τον προβληματισμό της για την απόφαση της ...

Τζανακόπουλος: Φοβερό &αξιόπιστο ρεπορτάζ για μια συνεδρίαση η οποία δεν έχει κάν ξεκινήσει».

Το δημοσίευμα ιστοσελίδας που εμφάνιζε την Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ να συνεδριάζει σε εκρηκτικό κλίμα, αν και δεν είχε ξεκινήσει καν (η ...

Ερντογάν: Η Ελλάδα πρέπει να ανοίξει τα σύνορά της

«Η Ελλάδα δεν γνωρίζει το διεθνές δίκαιο. Ο Μητσοτάκης πρέπει να διαβάσει τη διεθνή ...