Ο Πόλεμος των Κόσμων

Από τον Νικηφόρο Αθανασιάδη

Στις 23 Αυγούστου 1939, υπογράφηκε η ίσως πιο αμφιλεγόμενη συνθήκη όλων των εποχών, το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο Μη Επίθεσης ή αλλιώς «Σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ» από τα ονόματα των Υπουργών Εξωτερικών της Ναζιστικής Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν μία από τις πιο «σκοτεινές» συνθήκες που υπογράφηκαν ποτέ στην Ευρώπη μιας και ήταν η αφορμή για να διαμοιραστεί η Πολωνία στην μέση ανάμεσα στην Γερμανία στα δυτικά και την Ρωσία στα ανατολικά και να ξεσπάσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος στην Ευρώπη σχεδόν καταστρέφοντας την και σέρνοντας την στο χείλος του γκρεμού για πολλά χρόνια τόσο από τις βόμβες που έσκαγαν και τις εκτελέσεις άμαχου πληθυσμού όσο και από την οικονομική καταστροφή και τους λιμούς που ξέσπασαν σε πολλά κράτη, ανάμεσα στα οποία φυσικά και η Ελλάδα. Χρησιμοποίησα την φράση «ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ξέσπασε στην Ευρώπη το 1939» διότι αν το δούμε σε ευρύτερη κλίμακα και σε παγκόσμιο επίπεδο ο ΄Β Παγκόσμιος Πόλεμος είχε ξεκινήσει από το 1937 με τον ΄Β Σινοϊαπωνικό Πόλεμο ανάμεσα στην Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και την Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας. Η Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας χρηματοδοτούνταν για χρόνια από την Ναζιστική Γερμανία, από την Σοβιετική Ένωση αλλά και από τις  ΗΠΑ και ο πόλεμος που κήρυξε απέναντι στην Κίνα το 1937 ήταν ο μεγαλύτερος ασιατικός πόλεμος του 20ου αιώνα. 

Ωστόσο, η συμφωνία μη επίθεσης ανάμεσα στην Σταλινική Ρωσία και την Χιτλερική Γερμανία δεν μακροημέρευσε μιας και στις 22 Ιουνίου 1941 οι Γερμανοί επιτέθηκαν στην Ρωσία ωθώντας αυτομάτως δύο απολυταρχικούς και αυταρχικούς κόσμους σε άγριο και λυσσαλέο πόλεμο μεταξύ τους. Πολλοί ιστορικοί ισχυρίζονται ότι αυτή η επίθεση ήταν το «μεγαλύτερο στρατηγικό σφάλμα του Αδόλφου Χίτλερ» διότι ώθησε την Σοβιετική Ένωση να στραφεί προς την Δύση για βοήθεια και έτσι αυτομάτως ο Χίτλερ είχε να αντιμετωπίσει δύο μέτωπα. Από την μία τους Βρετανούς που δεν έλεγαν να παραδοθούν και από την άλλη τους Ρώσους που ήταν μια ασταμάτητη πολεμική μηχανή. Και σαν να μην έφτανε αυτό, στο «παιχνίδι» μπήκαν και οι ΗΠΑ δημιουργώντας «τριπλό μπελά» στον Χίτλερ και στην ουσία τερματίζοντας τον πόλεμο. Κατά τον Χίτλερ βέβαια η επίθεση στην Ρωσία ήταν αναγκαία διότι σύμφωνα με μυστικές πληροφορίες που του διαμήνυαν οι πληροφοριοδότες του, ο ίδιος ο Στάλιν σκόπευε να επεκταθεί εις βάρος της Ευρώπης και να την ωθήσει στον σταλινισμό. Η ειρωνεία ποια είναι; Ότι όπως οι σύγχρονοι κομμουνιστές ισχυρίζονται ότι «έσωσαν την Ευρώπη από τον ναζισμό» αναφερόμενοι στα είκοσι εκατομμύρια των νεκρών Ρώσων πατριωτών στην μάχη του Στάλινγκραντ, έτσι και οι νεοναζί εθνικοσοσιαλιστές μπορούν να ισχυριστούν από την μεριά τους ότι «έσωσαν την Ευρώπη από τον σταλινισμό που προσπαθούσε να ωθήσει την Γαλλία και άλλες χώρες σε επαναστάσεις και πραξικοπήματα από μεριάς των κομμουνιστών». Το μεγάλο σφάλμα του Χίτλερ και όλων των Γερμανών Εθνικοσοσιαλιστών δεν ήταν ότι θέλησε να επεκταθεί προς την Ρωσία. Το μεγάλο σφάλμα του ήταν ο αδικαιολόγητος αντισλαβισμός του που δεν του επέτρεψε να αντιληφθεί ότι οι ίδιοι οι Ρώσοι κι όλοι οι άλλοι λαοί που καταδυναστεύονταν από τον Στάλιν, έβλεπαν τους Γερμανούς (στην αρχή) σαν «απελευθερωτές από ένα τυραννικό καθεστώς». Παρότι και οι δύο αυταρχικοί, δεν υπήρχε σχέση μεταξύ Χίτλερ και Στάλιν στην δεκαετία του 1930. Ο μεν πρώτος ήταν λαϊκός ήρωας στην Γερμανία αφού κατόρθωσε να την απαλλάξει από την κρίση, την ανεργία και την επαχθή για αυτούς «Δημοκρατία της Βαϊμάρης» και είχε γίνει για αυτόν αφιέρωμα μέχρι και στους Times ως «ο άντρας της χρονιάς» (1938), o δε δεύτερος είχε κατασφάξει τον λαό του (βλ. Ουκρανικός λιμός) και όλοι τον έτρεμαν και τον μισούσαν. Δύο παραδείγματα: Ο Στάλιν γκρέμισε όλες σχεδόν τις εκκλησίες της Μόσχας σε αντίθεση με τον Χίτλερ που δεν γκρέμισε τις εκκλησίες του Βερολίνου. Ο Στάλιν απαγόρευε τους Ρώσους να φύγουν στο εξωτερικό, το καθεστώς Χίτλερ επέτρεπε σε Γερμανούς και Εβραίους (πάντα την δεκαετία του 1930) να φεύγουν στο εξωτερικό πχ στην Αμερική. Οι Ρώσοι είχαν λοιπόν στην αρχή όλη την καλή διάθεση να συνεργαστούν με τους ναζί για να ανατρέψουν τον Στάλιν από την εξουσία. Αλλά ο βλακώδης αντισλαβισμός των Γερμανών έκανε τους Ρώσους να τους αντιπαθήσουν ακόμη περισσότερο από τον ίδιο τον Στάλιν και να τους πολεμήσουν. Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη ανοησία του Χίτλερ. Ήταν ικανός να θεωρήσει «Άριους» τους ίδιους τους Πακιστανούς και τους Ινδούς αλλά τους Ρώσους και τους Εβραίους όχι μόνο δεν τους κατέταξε στην «Άρια Φυλή» αλλά τους θεωρούσε και υπανθρώπους. 

Ένας Γάλλος φιλόσοφος είχε πει ότι η ιστορία της αρχαίας Ελλάδος είναι η ιστορία της ανθρωπότητας συνεσταλμένη και η ιστορία της ανθρωπότητας είναι η ιστορία της αρχαίας Ελλάδος διασταλμένη. Έτσι ο γερμανοσοβιετικός πόλεμος μπορεί να παρομοιαστεί (εν μέρει) με τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, παρότι ο δεύτερος ήταν ξεκάθαρα εμφύλιος. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος διαδραματίστηκε ανάμεσα στις δύο ελληνικές «υπερδυνάμεις» της εποχής, την Δηλιακή Συμμαχία και την Πελοποννησιακή Συμμαχία. Η Δηλιακή (Αθηναϊκή) Συμμαχία είχε τον πλήρη έλεγχο της θάλασσας ενώ η Σπάρτη τον πλήρη έλεγχο της ξηράς. Η Αθήνα παρουσίαζε τότε τρομακτική οικονομική και πολιτισμική άνθιση (Χρυσός Αιών του Περικλή), παρόμοια με αυτή που εμφάνισε το Τρίτο Ράιχ μέσα σε λίγα χρόνια, κάνοντας την Σπάρτη (όπως αντίστοιχα την ΕΣΣΔ) να ταραχθεί. Οι Σπαρτιάτες ταράχθηκαν ακόμη πιο πολύ όταν οι Αθηναίοι ένωσαν τον Πειραιά με την Αθήνα, όπως ακριβώς η Γερμανία ενώθηκε πχ με την Τσεχοσλοβακία το 1938. Αίτιο του Πελοποννησιακού Πολέμου ήταν η ιμπεριαλιστική πολιτική της Αθήνας να δημιουργήσει ισχυρό κράτος στρεφόμενη επεκτατικά προς τις υπόλοιπες ελληνικές πόλεις-κράτη. Στην τρίτη φάση του πολέμου η Σπάρτη αναγκάστηκε να συνεργαστεί με τους ίδιους τους εχθρούς της, τους Πέρσες (όπως η ΕΣΣΔ συνεργάστηκε με τους Άγγλους και τους Αμερικάνους), για να αντιμετωπίσει την απειλή των Αθηναίων. Στο τέλος του πολέμου και αφού σχεδόν ισοπεδώθηκε η Αθήνα, οι Σπαρτιάτες είχαν την ευκαιρία να κάνουν όλους τους Αθηναίους δούλους αλλά δεν το έκαναν λόγω της συνεισφοράς τους στους Μηδικούς Πολέμους, όπως ακριβώς οι Σοβιετικοί δεν κατέστρεψαν ολοκληρωτικά την Γερμανία. 

Εν ολίγοις, η ιστορία επαναλαμβάνεται και οι Μεγάλες Δυνάμεις κάθε εποχής προσπαθούν να εδραιωθούν εις βάρος των αδυνάμων. Και η έκφραση αυτού του επεκτατισμού είναι πάντα μία. Πόλεμος! Πόλεμος πατήρ πάντων εστί, όπως έλεγε και ο Ηράκλειτος…

Tags:

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Ads

You May Also Like

Δίστομο, 10 Ιουνίου 1944: Οι ατιμώρητοι δολοφόνοι και η Ύβρις

«Αντίκρισα στη μέση του σπιτιού την αδελφή μου ανάσκελα, γυμνή από τη μέση και ...

ΗΠΑ: Εντοπίστηκαν ασημένια νομίσματα- Πώς έγινε η πειρατική επίθεση

Μια χούφτα αραβικά ασημένια νομίσματα που βρέθηκαν στο Ρόουντ Άιλαντ κι άλλες τοποθεσίες στη ...

Εκατόν ένα χρόνια μετά την απελευθέρωση της Θράκης: ο επεκτατισμός της Τουρκίας και η αδιαφορία της Ελλάδας.

Αφού είχε προηγηθεί η Γενοκτονία του Θρακικού Ποντιακού και του Μικρασιατικού Ελληνισμού, η υπογραφή ...

30 Μαρτίου 1822: η ατιμώρητη σφαγή της Χίου

Η σφαγή της Χίου την 30η Μαρτίου 1822: Μία διαστροφική πράξη, η οποία επειδή ...

Τιμήθηκε στην Ευρώπη η επέτειος της 8ης Μαΐου του 1945

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουήλ Μακρόν κατέθεσε στεφάνι μπροστά από το άγαλμα του στρατηγού de ...