Μπορούσε κανείς να προβλέψει τα γεγονότα του 1939-1945;

Από τον Νικηφόρο Αθανασιάδη

Με αφορμή την 82η επέτειο της υπογραφής του Συμφώνου Ρίμπεντρομπ-Μολότοφ στις 23 Αυγούστου 1939, την συνθήκη που στην ουσία οδήγησε στον ΄Β Παγκόσμιο Πόλεμο, θα ήθελα να καταθέσω μερικές σκέψεις επάνω στο Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς που επικράτησε στην Γερμανία από το 1933 ως το 1945 (και ιδιαίτερα τα πρώτα 6 χρόνια) και να κάνω κάποιες συγκρίσεις με τα υπόλοιπα αντίστοιχα καθεστώτα που υπήρχαν τότε τόσο στην Δύση (Μ. Βρετανία, ΗΠΑ) όσο και στην Ανατολή (ΕΣΣΔ). Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί εκείνη την περίοδο (1933-1939) ότι το δικτατορικό καθεστώς του Αδόλφου Χίτλερ θα μπορούσε να οδηγήσει ολόκληρη την Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο σε πόλεμο; Εάν εμείς οι ίδιοι ζούσαμε τότε θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι εκείνος ο Γερμανός Ηγέτης θα μπορούσε να έκανε τόσα εγκλήματα μέχρι το τέλος της ζωής του; Το βέβαιο είναι πως όχι και αυτό προκύπτει από το αν συγκρίνουμε το γερμανικό καθεστώς με τα υπόλοιπα καθεστώτα, κομμουνιστικά και καπιταλιστικά. 

Το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς του Αδόλφου Χίτλερ είναι γνωστό ότι άσκησε ιδιαίτερα ρατσιστική πολιτική απέναντι σε τρεις κυρίως κατηγορίες πολιτών: τους Εβραίους, τους κομμουνιστές και τους ομοφυλόφιλους. Ιδίως στον ΄Β Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ρατσιστικές αυτές πολιτικές εντάθηκαν και οδήγησαν σε φρικαλεότητες στα «περίφημα» στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ωστόσο αυτές οι κατηγορίες ανθρώπων βίωναν ρατσισμό και από τα περισσότερα άλλα κράτη (αν όχι όλα) εκείνης της εποχής, δεν ήταν γερμανικό παράδοξο. 

Ο αντισημιτισμός στην Γερμανία άρχισε να καλλιεργείται από την λήξη του Ά Παγκοσμίου Πολέμου για έναν βασικό λόγο τον όποιον εξέφραζε ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ και το κόμμα του NSDAP. Οι Εβραίοι υποτίθεται πως «είχαν ρίξει ένα πισώπλατο χτύπημα στην Γερμανία κατά την διάρκεια του Ά Παγκοσμίου Πολέμου» και «ανάγκασαν τον Κάιζερ να ζητήσει ανακωχή». Πολλοί Γερμανοί είχαν απογοητευτεί τόσο πολύ με την ήττα τους παρότι στις μάχες που έδιναν στα χαρακώματα δεν τα πήγαιναν άσχημα που θέλησαν να φορτώσουν τις ευθύνες αυτής της ήττας τους σε μια μικρή κοινωνική ομάδα που έτσι και αλλιώς στο διάβα των αιώνων συγκέντρωνε το μίσος διάφορων λαών επάνω της. Η πίστη και η αντίληψη ότι οι Εβραίοι ευθύνονταν για την «άδικη» ανακωχή της Γερμανίας και την ταπεινωτική ήττα της ενισχύονταν και από την πίστη στο γεγονός ότι οι Εβραίοι, αυτό το μικρό 1% του γερμανικού πληθυσμού, έλεγχαν όλες τις τράπεζες της χώρας και κερδοσκοπούσαν εις βάρος των Γερμανών. Αυτό το ρεύμα αντισημιτισμού όμως υπήρχε σε ολόκληρο τον κόσμο ήδη από την δεκαετία του 1920. Ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος και «Πατριάρχης του Αμερικανικού Ονείρου», Χένρυ Φορντ, ήταν αντισημίτης και θεωρούσε τους Εβραίους ως αποκλειστικούς υπεύθυνους για όλα τα δεινά του πλανήτη, κατηγορώντας τους ήδη από το 1918 ότι βρίσκονταν πίσω από τον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο, πίσω από τα ΜΜΕ, πίσω από τον κινηματογράφο κι πίσω από την τζαζ (που κατά την άποψη του ήταν ένας τρόπος για να «βρωμίσουν με μαύρα στοιχεία» τον λευκό πολιτισμό). Δεν είναι τυχαίο ότι η αυτοκινητοβιομηχανία Φορντ είχε στενές οικονομικές σχέσεις με το Τρίτο Ράιχ… Άλλος, καθώς φαίνεται, αντισημίτης Αμερικανός Πρόεδρος ήταν ο ίδιος ο πρωτεργάτης του Ισραηλιτικού κράτους, Χάρυ Τρούμαν, ο οποίος στο ημερολόγιο του αποκαλούσε «εξαιρετικά ατομιστές και εγωιστές» τους Εβραίους «οι οποίοι δεν ενδιαφέρονταν για κανέναν άλλον που δεινοπάθησε στον ΄Β Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως οι Έλληνες ή οι Γιουγκοσλάβοι, παρά μόνο για τους εαυτούς τους»… Αντισημίτης ήταν βεβαίως και ο Στάλιν ο οποίος είχε γκρεμίσει όλες τις εβραϊκές Συναγωγές ενώ όπως (δεν) είναι ευρέως γνωστό, ο Κόκκινος Στρατός όταν απελευθέρωσε το Άουσβιτς, όλους τους άντρες Εβραίους τους έσφαξε και όλες τις γυναίκες Εβραίες τις βίασε. Ο ίδιος ο Άλμπερτ Αϊνστάιν είχε πέσει θύμα αντισημιτισμού. Συγκεκριμένα του αρνήθηκαν να του δώσουν Νόμπελ Φυσικής για την Θεωρία της Σχετικότητας παρότι αυτή είχε επιβεβαιωθεί πειραματικά, διότι ήταν Εβραίος. 

Το χιτλερικό καθεστώς ήταν βεβαίως ρατσιστικό. Ακραίως ρατσιστικό! Όμως όχι περισσότερο από άλλα καθεστώτα όπως το αμερικανικό όπου εκεί οι μαύροι καίγονταν ζωντανοί ή απαγχονίζονταν από μέλη της Κου-Κλουξ-Κλαν. Ο σπουδαίος Αφροαμερικανός Ολυμπιονίκης Τζέσσε Όουενς, όπως γράφει στο ημερολόγιο του, όταν κέρδισε τα τέσσερα χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1936 στο Βερολίνο χαιρέτησε με τον ναζιστικό χαιρετισμό τον Αδόλφο Χίτλερ που κάθονταν στις εξέδρες. Εκείνος του ανταπέδωσε τον χαιρετισμό. Όπως όμως γράφει ο Όουενς, εκείνος που του φέρθηκε πραγματικά ρατσιστικά ήταν ο Αμερικανός πρόεδρος Φράνκλιν Ρούζβελτ που δεν του έστειλε ούτε τηλεγράφημα για να τον συγχαρεί για την νίκη του. Για να μην αναφέρουμε την ως τότε αποικιοκρατική πολιτική ολόκληρης της Ευρώπης (Αγγλίας, Γαλλίας, Ολλανδίας, Βελγίου κλπ) στην πολύπαθη Αφρική. Επί παραδείγματι, οι Βρετανοί στην διάρκεια του 19ου αιώνα τους μαύρους τους έβαζαν μέσα σε κλουβιά στον ζωολογικό κήπο και τους παρακολουθούσαν σαν να ήταν ζώα. Οι Βέλγοι με βασιλιά τους τον Λεοπόλδο ΄Β (ο οποίος παρολίγον να γινόταν βασιλιάς της Ελλάδος) είχαν για δούλους στις φυτείες κακαόδεντρων τους Κογκολέζους και τους έκοβαν τα χέρια αν δεν δούλευαν πυρετωδώς. 

Η ομοφυλοφιλία και ο κομμουνισμός ήταν ένα άλλο μελανό σημείο στο εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς αλλά σε όλες τις δυτικές χώρες διώκονταν οι ομοφυλόφιλοι και οι κομμουνιστές εκείνη την περίοδο. Μήπως οι Άγγλοι τον ίδιο τον Άλαν Τιούρινγκ, τον άνθρωπο που αποκρυπτογράφησε την γερμανική κρυπτογραφική συσκευή Enigma και ουσιαστικά έληξε τον ίδιο τον ΄Β Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν τον έβαλαν στην φυλακή επειδή ήταν ομοφυλόφιλος; Μήπως στην Ελλάδα (που ανέκαθεν ήταν σχετικά ελεύθερο κράτος) η ομοφυλοφιλία δεν αποποινικοποιήθηκε μόλις το 1951; Μήπως στην καπιταλιστική Αμερική τους ομοφυλόφιλους δεν τους έκαναν παράνομα πειράματα όπως αντικατάσταση όρχεων και χορήγηση ορμονών για να δουν αν θα αποκτούσαν ετεροφυλόφιλη συμπεριφορά; Επιπρόσθετα, στην Ελλάδα της εποχής του λαοφιλούς Ιωάννη Μεταξά οι κομμουνιστές οδηγούνταν στα ξερονήσια όπως η Γυάρος…

Γενικά, από αυτά και μόνο καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το ναζιστικό καθεστώς (πάντοτε στην αρχή του – μέχρι το 1939) δεν διέφερε σε τίποτα από τα υπόλοιπα καθεστώτα. Κανένας δεν θα μπορούσε να διανοηθεί τα εγκλήματα που θα ακολουθούνταν. Και κανένας φυσικά δεν θα τα ήξερε αν κέρδιζε τον πόλεμο, όπως δεν ξέρουμε εμείς σήμερα τα εγκλήματα των νικητών Συμμάχων… Στην αυλαία μόνο δύο ηγέτες ήταν αρκετά οξυδερκείς για να αντιληφθούν τους σκοπούς του Χίτλερ! Ο ένας ήταν ο Γ. Τσόρτσιλ… Ο άλλος ο Ι. Μεταξάς…

Tags:

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Ads

You May Also Like

Ο Πόλεμος των Κόσμων

Από τον Νικηφόρο Αθανασιάδη Στις 23 Αυγούστου 1939, υπογράφηκε η ίσως πιο αμφιλεγόμενη συνθήκη ...

Μουσείο Μπενάκη: Επετειακή έκθεση για τη Μικρά Ασία

Το Μουσείο Μπενάκη και το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών συνδιοργανώνουν τη μεγάλη επετειακή έκθεση «ΜΙΚΡΑ ...

Εκατόν ένα χρόνια μετά την απελευθέρωση της Θράκης: ο επεκτατισμός της Τουρκίας και η αδιαφορία της Ελλάδας.

Αφού είχε προηγηθεί η Γενοκτονία του Θρακικού Ποντιακού και του Μικρασιατικού Ελληνισμού, η υπογραφή ...

Θεοφάνης Μαλκίδης: Η δική του πινελιά στην ημέρα της 1ης Απριλίου

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης με αφορμή την χθεσινή ημέρα της 1ης Απριλίου 2021, θέλησε να ...

Ναπολέων: 200 χρόνια από τον θάνατο του είναι παρόν στο Παρίσι

Σοβαρό βλέμμα, το αριστερό χέρι χωμένο στο γιλέκο, στο κεφάλι το γνωστό δίκοχο καπέλο. ...