«Το Έπος της Μαλάμως» του Νίκου Χαρλαύτη στο Θέατρο ΛΑΜΠΕΤΗ [κριτική]

Αν υπήρχε αυτό το  show στο Broadway, τηρουμένων των αναλογιών, θα έσπαγε ταμεία, και να βράσω εγώ τα υπόλοιπα

Ξεκινάς μια ωραίαν εσπέραν να πας θέατρο. Ωραία λες, θα δω μια παράσταση τύπου κωμωδία-μιούζικαλ που δεν έχει περγαμηνές Broadway, δηλαδή το κείμενο δεν βασίζεται σε κάποιο έργο παγκόσμια κλάσης όπως το Ωραία μου Κυρία του Μπέρναρντ Σω, δεν είναι μεταφορά η σκηνοθεσία του ίσως όπως κάποια του Bob Foss, και εντέλει ούτε χορογραφίες διάσημες έχει, ούτε καν πρωταγωνιστεί η Glenda Jackson που παίζει τον Βασιλιά Ληρ αυτή την εποχή στη Νέα Υόρκη, αλλά παίζει η ΜΑΛΑΜΩΘΑΝΑΣΗΣ ΑΛΕΥΡΑΣ.

Θανάσης Σταυρόπουλος  

Κι εκεί σκίζεις τα «πτυχία» σου που λένε. Για τον απλούστατο λόγο: αν υπήρχε αυτό το  show στο Broadway, τηρουμένων των αναλογιών, θα έσπαγε ταμεία, και να βράσω εγώ τα υπόλοιπα.

Αποτέλεσμα εικόνας για "Το Έπος της Μαλάμως"

Το κείμενο του Νίκου Χαρλαύτη κάνει μία απίστευτη διαδρομή μέχρι το σήμερα σχεδόν, ξεκινώντας από μία άλλη εποχή όπου η ελληνική επαρχία ήτο «άδολη και αγνή». Τόσο υπέροχα αγνή που ο βουκολικός ρυθμός του δεκαπεντασύλλαβου στίχου του συγγραφέα δε σε αφήνει σε χλωρό κλαδί να κρατηθείς από τα γέλια, με τις σεξουαλιτέ ακρότητες της υπαίθρου μας. Σχεδόν περνάει μέσα από το έργο, χωρίς καν να το καταλάβεις όλη η παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας κυρίως με τρόπο καυστικό αλλά παράλληλα και τόσο διασκεδαστικό.

Η Ελένη Γκασούκα ξέροντας καλά το πώς θα χειριζόταν, και με πόση λεπτομερειακή δουλειά το έκανε τελικά όλο αυτό, την παρουσία τόσων αντρών επί σκηνής, έστησε εικόνες εξαιρετικής σκηνοθετικής ευφυΐας. Ενορχηστρώνοντας έναν-έναν τους ηθοποιούς της γύρω από τον Θανάση Αλευρά δημιουργούσε χορογραφικούς κώδικες, άλλωστε έχει και την επιμέλεια της κίνησης της όλης παράστασης, που κάποιες φορές σχημάτιζαν σύνολα που λειτουργούσαν με έναν αυτοματισμό εξαίσιο.

Το πώς ένας σκηνοθέτης μπορεί να πάρει στα χέρια του ένα κείμενο, απλό στην πρώτη του ανάγνωση, και για να μην παρεξηγηθώ εννοώ ένα κείμενο χαρούμενο, ανάλαφρο, διασκεδαστικό και να το μετατρέψει σε έργο υψηλής αισθητικής παρουσίας προς το κοινό του, νομίζω ότι αυτό χρεώνεται εξ ολοκλήρου στην οξυδέρκεια και την ενσυναίσθηση του σκηνοθέτη για το πώς αυτός αντιλαμβάνεται τη δουλειά του με τους συν-δημιουργούς του και κυρίως την αποστολή του στο θέατρο, γενικότερα. Θανάσης Αλευράς, μία περίπτωση καλλιτέχνη που πρέπει να αξιολογηθεί με ιδιαίτερη προσοχή. Η επαφή του με το κοινό θαρρείς πως είναι διαρκής και συνεχόμενη. Δεν το λέω ως σχήμα λόγου.

Παρατηρώντας τον συνεχώς κατά τη διάρκεια της παράστασης είχα την αίσθηση ότι αισθανόταν και αντιλαμβανόταν, πως ό,τι ερχόταν από την πλατεία, και πως ό,τι έφτανε σε αυτόν στην σκηνή το άρπαζε και το εξέλισσε κατά το πώς αυτός το έκρινε εκείνη τη στιγμή δικαιότερα. Νομίζω ότι είναι από τις σπάνιες «ράτσες» ηθοποιών. Από τις καθαρόαιμες, από αυτές που τερματίζουν σε κάθε αγώνα, και σε κάθε έργο. Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι όποιος ρόλος και αν του δοθεί θα τον αντιμετωπίσει όχι μόνο με σεβασμό και ήθος, αλλά κυρίως ότι θα τον προχωρήσει παραπέρα. Προσωπικά περιμένω να τον δω σε πρωταγωνιστικό ρόλο που δε θα σκάσει το χειλάκι μας και εκεί είμαι απόλυτα βέβαιος ότι θα του υποκλιθεί η θεατρική Αθήνα και όχι μόνο. Δεν θα πω για το τι συμβαίνει επί σκηνής όταν ο Θανάσης Αλευράς παρουσιάζεται ως ΜΑΛΑΜΩ, αυτό σας προτρέπω να το απολαύσετε και να το ανακαλύψετε από μόνοι σας.

Ο Jerome Kaluta είναι το λιγότερο που μπορώ να πω ηδονικός επί σκηνής, ως Λάμπω. Πηγαίος, άμεσος, ακριβής ένας οδοστρωτήρας που σε παρασέρνει με το που εμφανίζεται. Σπουδαίος ηθοποιός. Όπως επίσης εξαιρετικός ήταν και ο Κωνσταντίνος Μαγκλάρας στον ρόλο του Θανάση. Είχε καθαρό λόγο και παρουσία καθ’ όλην τη διάρκεια της παράστασης.

Οι Κώστας Ανταλόπουλος, Μπάμπης Γαλιατσάτος, Αργύρης Γκαγκάνης και Κωνσταντίνος Καΐκης συμπλήρωσαν μία τετράδα ρόλων που ειλικρινώς ήταν απολαυστικότατοι. Να σημειώσω την υπέροχη μητέρα της Μαλάμως του Μπάμπη Γαλιατσάτου, τον πάντα καίριο αφηγητή του Κωνσταντίνου Καΐκη, τον εξαίρετο καπετάνιο του Αργύρη Γκαγκάνη και τον έμπειρο Κώστα Ανταλόπουλο στο ρόλο του θεατρώνη και επίδοξου εραστή της Μαλάμως.

Ο υπόλοιπος θίασος συμπλήρωνε αρμονικότατα τα τεκταινόμενα επί σκηνής και ιδιαίτερα μια ξεχωριστή μνεία στον νέο ηθοποιό Χάρη Χιώτη που ειλικρινά την ημέρα που είδα την παράσταση ήταν σαρωτικός.

Τα κουστούμια της παράστασης είναι το λιγότερο που μπορώ να σημειώσω εκπληκτικά, και είναι δημιουργίες του συγγραφέα Νίκου Χαρλαύτη. Η πολύ καλή πρωτότυπη μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη, τα σκηνικά του Κωνσταντίνου Ζαμάνη που λειτούργησαν επικουρικά και καίρια στην παράσταση, οι χορογραφίες της Χρυσάνθης Μπαδέκα και ο σχεδιασμός των φωτισμών του Σάκη Μπιρμπίλη.

Αν θελήσετε λοιπόν να ξεχάσετε τρέχοντα και λιμνάζοντα θέματα που σας απασχολούν, σας προτείνω να επισκεφτείτε το θέατρο ΛΑΜΠΕΤΗ και εκεί θα διαπιστώσετε ότι υπάρχουν κι άλλοι συνάνθρωποί μας που τραβάνε χειρότερα από εμάς. Πολύ χειρότερα. Όπως η ΜΑΛΑΜΩ ας πούμε.

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook καθώς και στο Twitter και LinkedIn για να μαθαίνετε πρώτοι όλα τα νέα της επικαιρότητας

Διαβάστε, επίσης:  «Πηνελόπη Δέλτα – Ίωνας Δραγούμης : Τελευταία Συνάντηση»: Το θεατρικό έργο της Μαρίας Παπαδήμα στο Θέατρο Olvio

 

 

 

 

Tags:

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Ads

You May Also Like

Kουιντέτο Δημήτρη Καλαντζή παίζουν «Modes & Moods»

Μετά την πολύ μεγάλη επιτυχία του “Mano’s”- A jazz tribute to Manos Hadjidakis μια άλλη τζαζ πρόταση-άποψη ...

Επικίνδυνες λέξεις:Μια μοναδική νύχτα παρέμβασης

30 Βιβλιοπωλεία, 30 Αναγνώστες, 30 Κείμενα που κυνηγήθηκαν ή αποσιωπήθηκαν. Μια ταυτόχρονη εκδήλωση σε ...

ΚΥΚΛΟΣ BAND | τα ΣΑΒΒΑΤΑ του Οκτωβρίου (13-20-27) στο Γυάλινο Up Stage

ΚΥΚΛΟΣ BAND Σάββατα του Οκτωβρίου 13 – 20 – 27 Γυάλινο Μουσικό Θέατρο Up ...