Μια καθημερινότητα λίγο πιο σκληρή, λίγο πιο ωμή και….τελικά γλυκιά!

Δέκα λεπτά μετά ξυπνάς μέσα στην ταραχή, αφού έχεις αργήσει για τη δουλειά.

Πρωινό ξύπνημα, πάλι! «Ντριν..ντριν..ντριιιν», το ξυπνητήρι χτυπά σαν τρελό και εσύ αδυνατείς να σύρεις το άτονο κορμί σου ως το μπάνιο να πλυθεί, αφού χθες ξενύχτησες να κάνεις την εργασία που πάλι σου ανέθεσε ο προϊστάμενός σου.  Παλεύεις με το χρόνο, «5 λεπτά ακόμα και θα σηκωθώ» λες και προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου και ασυνείδητα κλείνεις τα μάτια σου και αγκαλιάζεις τον Ορφέα, γλυκά γλυκά. Δέκα λεπτά μετά, ξυπνάς μέσα στην ταραχή, αφού έχεις αργήσει για τη δουλειά. Ντύνεσαι με ό,τι βρεθεί μπροστά σου και κρατώντας τη φρυγανιά στο χέρι κατεβαίνεις τα σκαλιά να προλάβεις το λεωφορείο που..μόλις έφυγε! «Όχι ρε γαμώτο, πάλι θα φωνάζει ο μαλάκας στη δουλειά ότι αργώ, ότι δε δουλεύω, ότι η δουλειά μου δεν είναι τόσο ικανοποιητική και θα καταλήξουμε πάλι στο ότι θα απολυθώ», σκέφτεσαι και αμέσως το συναίσθημα της «απαλεψιάς» σε διακατέχει. Περιμένεις το επόμενο δρομολόγιο….

Είκοσι λεπτά αργότερα βρίσκεσαι στη δουλειά έχοντας «χωθεί» ολόκληρος στον υπολογιστή προσπαθώντας απελπισμένα να ολοκληρώσεις το project σου, έχοντας στη διάθεσή σου μόνο 2 ώρες ακόμα μέχρι τη συνάντηση. Παλεύεις με τις σημειώσεις, το πληκτρολόγιο και τις φωνές, οι οποίες διάσπαρτες, βουίζουν στο κεφάλι σου ερχόμενες από κάθε κατεύθυνση στο γραφείο. Ωστόσο επιμένεις να προσπαθείς να συγκεντρωθείς στην ολοκλήρωση της εργασίας σου για να μη χάσεις φυσικά τη δουλειά σου, αφού η απειλή για την απόλυσή σου είναι από τις πιο συνήθεις λέξεις του διευθυντή, στην εργασιακή σου ρουτίνα. «Ένα κλικ ακόμα και…ναι ναι η εργασία ολοκληρώθηκε, μένει μόνο η εκτύπωση, δουλίτσα δευτερολέπτων» και τρέχεις στο φωτοτυπικό. «Όχι ρε γαμώτο, τελείωσε το μελάνι» και συνειδητοποιείς ότι έχεις μισή ώρα πριν το meeting! Τρέχεις μέχρι το υπόγειο στη διαχείριση όπου ζητάς απεγνωσμένα λίγο μελάνι για την εργασία σου και ανακουφισμένος 5 λεπτά μετά εκτυπώνεις όλες τις σελίδες έχοντας την χαρά της ικανοποίησης ζωγραφισμένη στο πρόσωπό σου.

Ένα τέταρτο μετά, όλοι οι προϊστάμενοι των τμημάτων έχουν λάβει τις θέσεις τους και το meeting μόλις ξεκίνησε. Με άγχος να σε καταβάλλει σε μέτριο βαθμό παρουσιάζεις το θέμα σου ωστόσο με προσήλωση και αφοσίωση, σαν να ήταν παιδί σου, αναμένοντας τα θερμά συγχαρητήρια του διευθυντή. Αντί αυτού, το πρόσωπό του, αυστηρό όπως πάντα, και το στόμα του, «πικρό» ανέκαθεν, σου δηλώνει απλά την ικανοποίησή του για την παρουσίαση χωρίς να αποδώσει τις κριτικές του επί του θέματος. Στο τέλος του meeting, το project ενός άλλου συναδέλφου λαμβάνει τα συγχαρητήρια και εκείνος, στη θέση σου, παίρνει αύξηση και προαγωγή. Σέρνεις ξανά το άτονο, λόγω διάθεσης αυτή τη φορά, κορμί σου μέχρι το γραφείο και προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις την έκβαση της συγκέντρωσης αυτής. Δεν μπορείς να καταλάβεις τι πήγε στραβά με τη δική σου εργασία και απογοητευμένος από τις ικανότητές σου πηγαίνεις στο μπάνιο να πλυθείς, λίγα δεύτερα πριν ξεσπάσεις σε κλάματα.

Προτού βγεις από την τουαλέτα, ακούς φωνές προς το μέρος σου και τρέχεις να κρυφτείς πάλι πίσω μη σε δουν που «λύγισες» και, φυσικά, σε κοροϊδέψουν. «Εεε ρε βλάκα λογικό να κερδίσω το project, αφού είχα μιλήσει στον διευθυντή και τον είχα απειλήσει ότι θα δημοσιεύσω τις φωτογραφίες του με τη γραμματέα του», ακούς τον συνάδελφο ,που πριν κάποια ώρα πανηγύριζε, να λέει σε κάποιον άλλο συνάδελφό σας. Τότε συνειδητοποιείς πως είσαι απόλυτα ικανός, πως το project σου άξιζε φυσικά παραπάνω να κερδίσει και αποφασισμένος πηγαίνεις στο γραφείο του διευθυντή.

«Αυτό το project που πριν απαξιώσατε, αξίζει πολλά που εσείς δυστυχώς αδυνατείτε λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων να κατανοήσετε. Είμαι βαθύτατα λυπημένος, όχι με εσάς, αλλά με τον εαυτό μου που σας έδωσα την πρέπουσα προσοχή και αφοσίωση. Ωστόσο, βρέθηκα στην ευχάριστη θέση να καταλάβω πλήρως την αξία μου και τις ικανότητές μου και φεύγω πλήρως ικανοποιημένος από την ευκαιρία που μου δώσατε αναζητώντας το μέρος εκείνο που πραγματικά θα με αναγνωρίσει. Δεν χάρηκα φυσικά, όπως και οι περισσότεροι υπάλληλοί σας, για τη γνωριμία, αλλά σας ευχαριστώ εκ καρδιάς» λες και φεύγοντας κλείνεις δυνατά την πόρτα πίσω σου, νιώθοντας το αίσθημα ελευθερίας και ικανοποίησης να σε περιτριγυρίζει. Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή!

Διαβάστε, επίσης:Η βία στα χρόνια της κρίσης 

Tags:

  • Παναγιώτα Χατζή

    Γεννημένη στην όμορφη Λάρισα, με λαχτάρα για γνώση και μάθηση, τέτοια που σε πιάνει όταν συναντάς κάποιον Λαρισαίο για πρώτη φορά. Ερασιτέχνης προς το παρόν, δηλώνει με θέρμη το πάθος της για τη δημοσιογραφία και το κυνήγι στο άγνωστο.

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Ads

You May Also Like

Στην εποχή του τσιμέντου και της πολυκατοικίας

Ζούμε στην εποχή του τσιμέντου και της πολυκατοικίας, έγραφε η Μαρία Ιορδανίδου το 1981 ...

Το γαλλικό «λαχείο» και η… παρθένα Αυστραλία

Μιλάμε τελικά για ένα… τρελό Mundobasket που, ως βλέπετε και κάτωθι στις αρχικές αποδόσεις ...

Aποκλεισμός δια χειρός…ΠΑΟΚ!

Γράφει ο Μιχάλης Μαύρος… Ο ΠΑΟΚ παραδόθηκε στα λάθη του και αποκλείστηκε από την ...

VARάει απόψε το Καραϊσκάκη, μεγάλο σερί στη Βραζιλία [pick]

Ο Μάρκους Μπεργκ αποκτήθηκε πριν λίγο καιρό από την Κράσνονταρ, επιστρέφοντας στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματά ...

Υπάλληλοι με πλαστά πτυχία στο δημόσιο – Αυτή η απόφαση θα καθορίσει πόσο θα τους κοστίσει

Η περίπτωση νοσηλεύτριας που απολύθηκε λόγω πλαστού πτυχίου θα αποτελέσει το προηγούμενο για εκατοντάδες ...